1. ۱ز هند و مکه ام آورده بر در تو املدر تو کعبه ثانی و قبله اول
2. ۲کسی که چشم به ملکت سیه کند روزیفلک به نشتر پیکان گشایدش اکحل
3. ۳حسود جاه تو کم مغزتر ز سیر بوداگرچه جامه صد تو ببر کند چو بصل
4. ۴به زیب و زر مرض باطنی دوا نشودچه سود از آن که رود کرم پیله در مخمل
5. ۵صداع کان ز تب و حرقت درون باشدبه سر چه فایده محرور را دهد صندل
6. ۶چو نرم خو نشود خصم تندخویی کنکه خاره نرم نماید چو تند گردد حل
7. ۷به هیچ داروی سباک غش برون نرودبه غیر از این که در آتش نهند سیم دغل
8. ۸اگر بکاود طبع روانت آتش رارود چو آب ز فواره آتش از مشعل
9. ۹جهان به نطق مسخر کنی به مسند ملکچنان چه صاحب تسخیر در خط منزل
10. ۱۰صلاح دید خدای جهان که عالم رابه امر کن فیکون خلق ساخت نی به علل
11. ۱۱که گر درنگ همی شد سبق همی بردیوجود مکرمتت از خدای عز وجل
12. ۱۲بماند حاصل دریا و کان ازان در راهکه کند بود قلم بخشش تو مستعجل
13. ۱۳بصبح صادق دوشینه صبح کاذب گفتکه چند لاف توان زد ز صدق قول و عمل
14. ۱۴چو شب مظله به گردون کشد مرا چه ضیاچو روز مشعله از خور کند تو را چه محل
15. ۱۵درین مابحثه روشن ترم ز روز کسی استکه آفتاب به برهان برآورد ز بغل
16. ۱۶مدار مملکت از دخل او شود گردانمهم سلطنت از قول شود فیصل
17. ۱۷نظارگی کف دست زرفشان تو راشعاع نور شود در درون دیده سبل
18. ۱۸بداغ خود چو بشارت دهی سمندی رادود که دیده ز شادی برآورد ز کفل
19. ۱۹تویی که بر سر آب بقای دولت توهزار دخل جهان شسته آخر و اول
20. ۲۰هزار دفتر دارندگی اگر شستیهنوز مشکل ناداری از تو گردد حل
21. ۲۱که دست بر مکس خوان جودت افشانیدکه روغنش نچکید از سر آستین امل
22. ۲۲کرم که بی نسق اعتدال طبع تو بودهمیشه مملکتی بود ضایع و مهمل
23. ۲۳ولایت کرم آن دم نظام پیدا کردکه یافت از خرد بردبار تو مدخل
24. ۲۴عقیدت تو حصاریست پر ز خیر و صلاحکه معصیت نتواند بدان رساند خلل
25. ۲۵مروت تو دیاریست پر زداد و دهشکه معذرت نتواند درو نمود عمل
26. ۲۶هزار مرحله برتر جهد ز اول عمرمهابت تو اگر پس زند لگام اجل
27. ۲۷سپهر منزلتا چند نکته ای دارماگر قصور ادب نیست بر درت مرسل
28. ۲۸سه ماه شد که درین کشورم نمی دانمکه همت از چه قبیل است و شفقت از چه قبل
29. ۲۹به هیچ کس نه تحیت فرستم و نه دعابه هیچ در نه گرانی فروشم و نه کسل
30. ۳۰درنگ را نگرفتم شگون مگر به خرابسئوال را نشنیدم صدا مگر ز جبل
31. ۳۱ازین دیار نرفتن خوشم نیامده استبسیج راه نمی یابدم نکو فیصل
32. ۳۲نیم نبی که براقم ز آسمان آرندنیم رسل که ز سنگم برآورند جمل
33. ۳۳ورق گشوده ام و بدره بسته ام به میانمدیح خوانده ام و بذل کرده ام به بغل
34. ۳۴منم به معجزه شعر افضل الشعراحقم رسول نکرد ار نه می شدم مرسل
35. ۳۵رطوبت سخنم نشو بر زمانه کشدز من جمال جهانست پر حلی و حلل
36. ۳۶اگر ورق بفشارم ز آب سازم جووگر قلم بفشانم ز مشگ سازم تل
37. ۳۷درین قبیله مرا نیست قدر یک پشهدرین طویله مرا نیست قرب یک خردل
38. ۳۸مگر تو بلبل گلزار خاطرم گردیوگرنه نگهت گل می دهد صداع جعل
39. ۳۹به محمل سفرم بیش از آن حدی دردهکه جای گرم شود آفتاب را به حمل
40. ۴۰ورق ز عرضه من در مپیچ کامده استره عزیمت من تنگ چون ره جدول
41. ۴۱رسان به مرجع و مأوای خود «نظیری » راکه عمر رفته بدی بازپس به روز ازل
42. ۴۲همیشه تا به بدی نام بخل مشهورستمدام تا به نکویی است نام جود مثل
43. ۴۳به خیر کوش و کرم کن که کارسازی خلقنه نعمتی است که بر وی توان گزید بدل
44. ۴۴به خصم و دوست نکویی خوشست گو می شوحسود کشته چو زنبور در میان عسل
45. ۴۵همیشه بزم تو رنگین به نقل و شمع و شرابدل عدوی تو همچون کباب در منقل