1. ۱زمانه را پی تزیین سور شاه امسالبهار پیش ز نوروز کرد استقبال
2. ۲جهان ز شادی آیین خویشتن داردچو آفتاب دهانی ز خنده مالامال
3. ۳کشیده ماه جلالی به طالع فیروزفراز چتر سپهری سرادقات جلال
4. ۴به فر و شان همایون نشست بر مسندبه قدرت ملک العرش ایزد متعال
5. ۵ز فوج فوج ظریفان و لون لون لباسجهان به جلوه درآمد به احسن الاشکال
6. ۶سریر گشت مزین به صد حلی و حللملک نشست مرتب به صد قبول و جمال
7. ۷ز عکس مشعل و شمع حریم مجلس اوسپهر گشت پر از شکل بدر و نقش هلال
8. ۸نه با غلوی تمنائیش هراس جدلنه در هجوم تماشائیش غبار ملال
9. ۹کسی که باده درو خورد مست شد دایمکسی که عیش درو کرد شاد شد به نوال
10. ۱۰عبید مجمره گردان او شمیم بهشتعقیق مروحه جنبان او نسیم شمال
11. ۱۱درو ز غیرت بر باد داده جم مسنددرو ز حسرت در خاک کرده قارون مال
12. ۱۲همین که دیده به نظاره اش مقید شدازو به سعی بدر بردن دلست محال
13. ۱۳بود به مرتبه ای دلپذیر زینت اوکزو چو دور روی سایه ناید از دنبال
14. ۱۴خیال هست جهان را که بر پرد از شوقکه کرده اند به آیین و زینتش پر و بال
15. ۱۵خجسته مجلس سوری که رفته حورالعینز صحن او به سر زلف خویش گرد ملال
16. ۱۶به تحفه از بر مشاطگان او هر دمبرند غالیه حوران برای زیب جمال
17. ۱۷کند نثار شب سورش آنقدر شادیکه شادمانی نوروز را کند پامال
18. ۱۸شبش چنان به لطافت که دیده اعمیز جیب شام ببیند جمال صبح وصال
19. ۱۹شبی به نور و صفا آنچنان که بر رخ اوبه جای مردمک دیده بود نقطه خال
20. ۲۰شبی چنین که شنیدی و سور شاه دروشده طلایه عشرت چو روز اول سال
21. ۲۱دو در یک دل هم درج شاهزاده سلیمدو صبح بود به خورشید او نموده جمال
22. ۲۲در اتفاق قدم بر قدم چو فتح و ظفرز اتحاد عنان بر عنان چو جاه و جلال
23. ۲۳به فعل گشته مقارن چو با بیان معنیبه نطق گشته موافق چو با جواب سئوال
24. ۲۴اگر در آینه با هم جمال بنمایندز اتحاد سزد گر یکی شود تمثال
25. ۲۵به عهد دوستی این برادران شایدکه دیگر از رحم آیند توامان اطفال
26. ۲۶چنان موافق هم کز یکی چو یاد کنینمی شود که نیاید یکی دگر به خیال
27. ۲۷به قدر جمله بزرگند اگر چه هست به عمرتفاوتی چو شب قدر و غره شوال
28. ۲۸وجود این سه گهر با وجود حضرت شاهچو چار عنصر تن دهر را مقوی حال
29. ۲۹مقارع فلکی را سلوک شه قانونمدارج ملکی را رسوم شه منوال
30. ۳۰مغنیان حریمش به زخمه ناخنز صحن سینه گشایند چشمه های زلال
31. ۳۱چو دست چنگی او بر دود به رشته چنگبه رقص جان و دل اندر زمین کشند اذیال
32. ۳۲پیاله ای ز شراب مروقش بر کفکه سوی نکهت او روح کرده استقبال
33. ۳۳به جامش از دهن بط اگر نریزی زودگلو ز مشک شود بسته اش چو ناف غزال
34. ۳۴فروغ ساغر او گر به آفتاب افتدز ارتفاع دگر رو نیاورد به زوال
35. ۳۵وگر هوای خمش به دماغ پشه خوردبه رنگ شهپر طاووس گرددش پر و بال
36. ۳۶پی ار برند به کحل الجواهر خم اورسد به قیمت یاقوت هر شکسته سفال
37. ۳۷قمر به نسبت جامش پر و تهی گرددکه گاه بدر نماید به چشم و گاه هلال
38. ۳۸میی که آدم از انگور او اگر خوردیتمام دیو نهادان شدی فرشته خصال
39. ۳۹میی چنین و چو خمخانه انجمن در جوشز بانگ نغمه قوال و خنده هزال
40. ۴۰شه از سریر خرامان شده به سوی سریرمثال ابر بهاری روانه بر اطلال
41. ۴۱جلال دین و دول شاه اکبر غازیخلیفه به سزا داور خجسته خصال
42. ۴۲خضر دلی که به سرچشمه ولایت اوقضا به آب بقا شسته دفتر آجال
43. ۴۳اگر نه ضامن ارزاق لطف او گرددبه گرد جسم نگردند در رحم اشکال
44. ۴۴هرآنگهی که سوی آسمان نیاز بردز آب چشمه خورشید دیده مالامال
45. ۴۵ز یمن دعوت او آسمان شود مفتوحز روی فرخ او آفتاب گیرد فال
46. ۴۶چو سر به سجده نهد ز آسمان ندا آیدبر آفتاب پرستان وبال نیست وبال
47. ۴۷ز عون دعوت و افسون او عجب نبودکه آفتاب شود ایمن از کسوف و زوال
48. ۴۸رسوم دولت او را قوام تا حدیکه بر مذاهب و ادیان کشد خط ابطال
49. ۴۹حدیث و وحی چنان از بلاغتش منسوخکه بر کلام عرب کس نمی نویسد قال
50. ۵۰به دین او که به آفاق صلح کل داردبه جز ستم که حرامست هرچه هست حلال
51. ۵۱زهی به رتبت کسری و قدر اسکندربه فر دولت تو خلق رسته اوز اهوال
52. ۵۲به بذل و رفق تو آسوده تن صغیر و کبیرتو کدخدای جهانی جهن تراست عیال
53. ۵۳سری که دعوی گردنکشی کند با توبرآورد ز گریبان او اجل چنگال
54. ۵۴اگر خلاف رضای تو شاخ میوه دهدبه خویشتن زند آتش ز زننگ خویش نهال
55. ۵۵اگر درازی عمر عدو رقم سازیز روی صفحه نماید الف به صورت دال
56. ۵۶نعوذ بالله ازان فیل دیو هیکل توکه آسمانش سراسیمه گردد از دنبال
57. ۵۷به فرق کوه و به خرطوم کوه و بینی کوهبهر دو ناب از آن که روان دو رود زلال
58. ۵۸گهی که حمله کند از صلابت بدنشسرش عمود به کف بر میان زند از بال
59. ۵۹گران رکاب بماندن، سبک عنان بشدنبه وزن کوه ولی در شتاب یک مثقال
60. ۶۰به دشت و کوه چرد بیشه ها کند میدانبه شهر و کوی چمد خانه ها کند اطلال
61. ۶۱به شارعی که نمایان شود ز هیبت اوبیفکنند ز ارحام مادران اطفال
62. ۶۲چو بردوند به کوه و کمر ز حمله اوز بیم جان فتد اقطاب بر سر ابدال
63. ۶۳نهند سلسله کاینات بر پایشچنان کشد که عروسان سرو قد خلخال
64. ۶۴چکان ز شورش مغزش به کاکلش مستیچو رشحه ای که به سنبل چکد ز فرق نهال
65. ۶۵گه قرار و سکون چون عدالت مهدیگه خروش و تردد چو فتنه دجال
66. ۶۶به بیشه شعله فتد در رود به گاه نبردز کشته پشته شود بر دود چو روز قتال
67. ۶۷چنان که بخت جوان ملک به حکم ملککجک به تارک او چون به فرق دولت دال
68. ۶۸به غیر اسب تو کان بردود به حمله اوبه گاه شورش او می شود جهان پامال
69. ۶۹تبارک الله ازان توسن پری زادتکه مانیش نتواند کشید شبه و مثال
70. ۷۰ز پا فتاده به دولت رسد ز طلعت اوز ماه غره او ماه عید گیرد فال
71. ۷۱به مشکلات منجم رسد که درگه دورمدار و مرکز و ادوار را کشد اشکال
72. ۷۲زمین چو قطره سیماب از سمش لرزانبه گاه جستن اندر قوایمش زلزال
73. ۷۳سخن بربط نیاید به گاه تعریفشکه از جلادت او می شود گسسته مقال
74. ۷۴زنند چنگ اگر ناقصان به فتراکشصبی رسد به بلوغ و فنی رسد به کمال
75. ۷۵ز حادثات زمانت امان تواند داددرو نمی رسد از چابکی فنا و زوال
76. ۷۶کنی قیاس زمان زودتر رود ز قیاسکنی خیال مکان پیش تر رسد ز خیال
77. ۷۷عنان سوی ازلش از ابد بگردانیزمان ماضی آید به جای استقبال
78. ۷۸سپهروار سر دیو را به عرصه خاکدرافکند خم فتراکش از شهاب دوال
79. ۷۹چو تیر غیب زند ز آسمان گذار کندمگر خدنگ تو از نعل او نموده نصال
80. ۸۰به نزد قوس کیانی تو محل نبردکمان گروهه نماید کمان رستم زال
81. ۸۱ز حدت آهن شمشیر برق پیکر توز کان برآمد و مشهور شد به تیغ جبال
82. ۸۲ز رعد تازی تو نفخ صور تابد رویز برق هندی تو تیغ کوه دزدد یال
83. ۸۳قیامتست قیامت گهی که از سر کینبه رزم معرکه آرا شوی به قصد جدال
84. ۸۴ره برون شدن از قید تن نیابد روحز بس که معرکه گردد ز کشته مالامال
85. ۸۵اجل ز بدگهران خاک را فرو بیزدتن زمین شود از زخم تیره چون غربال
86. ۸۶ز بس که تفرقه افتد به پیکر اعداز ضربت دم شمشیر و خنجر قتال
87. ۸۷جدا سر از تن و تن از قدم رود هر سوکه مرگ را نشود بهر قبض روح مجال
88. ۸۸من آن زمان به رکاب تو از نهایت شوقادا کنم دو سه بیتی ز بینوایی حال
89. ۸۹فلک ز آه کنم همچو صفحه تقویمزمین از اشک کنم همچو تخته رمال
90. ۹۰به مدحت تو کنم بکریان فریدون فرز دولت تو کنم عنیان همایون فال
91. ۹۱برم فروغ صد الهام را به کذب مباحکنم حرام صد اعجاز را به سحر حلال
92. ۹۲ره سخن ز تمیز تو آن چنان بندمکه در برابر قولم کسی نگوید قال
93. ۹۳فغان ز مدعی باد سنج بیهده دوبه دشت و در چو سراسیمه نافه بچه ضال
94. ۹۴گهی که دیده در آژنگ ابرویش بیندسنان و تیغ کند بر ضمیر استقلال
95. ۹۵ز قول تیره او راه فهم من تاریکز نظم نازک من طبع صلب او صلصال
96. ۹۶به مبحثی که رسد نکته ای نسازد قطعاگر چه دعوی قاطع کند به فضل و کمال
97. ۹۷گرسنه قهرتر و تیزخوی تر گردددرو چو آتش چندان که بیش ریزی مال
98. ۹۸دعا و مدح برو چون بر آب هیزم خسهجا و فحش بر او چون بر آتش آب زلال
99. ۹۹به حسن لطف تو سخن از بغل برون آرمنهان کنم چو رسد از جفاش در دنبال
100. ۱۰۰کلام حق اگر از جیب خود برون آرمدرآن کشد ز نفاق درون خط ابطال
101. ۱۰۱سخن ز دیدن او در جهد به خاطر منچو گربه های ز باد پلنگ در آغال
102. ۱۰۲چو در برابر نطقم دکان فروچیندخزف نهد به ترازو گهر برد به جوال
103. ۱۰۳از آن ذخیره کز اکسیر خاطرم ببردخمیرمایه صد من زرست یک مثقال
104. ۱۰۴چو در ریاض معانی روش کند فکرمجهد ز شاخچه طبع من هزار نهال
105. ۱۰۵ولی ز هیبت این دی تمیز سرد شنوسخن شود به گلو چون به نای کلکم نال
106. ۱۰۶جماعتی ز سفیهان تیره طبع دنیمدام در پیش افتاده اند همچو وبال
107. ۱۰۷همه چو فکر خطا رخ نموده سوی سفریکی نبرده به جا راه چون خیال محال
108. ۱۰۸ز بی تمیزی این ناقدان کم مایهگهر به قدر خزف گشته زر به نرخ سفال
109. ۱۰۹شدست مطلع اشعارم از ملالت طبعستاره سوخته چون ماه منخسف احوال
110. ۱۱۰چو کهربا شده در طبع من جواهر نظمکه پیش کس نتوان کرد ازین مقوله مقال
111. ۱۱۱سزد که اختر نظم ما به یک ساعتتوجه تو برون آرد از هبوط و وبال
112. ۱۱۲برم به مدح تو دیوان شعر بر گردوناگر مراد «نظیری » دهی به استعجال
113. ۱۱۳همیشه تا چو گل از تندباد حادثه هستنهال روزی اهل هنر پریشان حال
114. ۱۱۴وجود این سه پسر با حیات شه باداشکفته تر ز گل و تازه تر ز روی نهال