1. ۱ز سال و ماه نوم بیش رنجه شد دل تنگکه تنگدست به نوروز و عید دارد جنگ
2. ۲ندانمت به کدامین طریق پیش آیمکه پای شوق نیاید هزار جا بر سنگ
3. ۳شب فراق تو چندین جگر خراشیدمکه همچو لاله سیه گشت ناخنم بر سنگ
4. ۴کدام وصل همه بیم فرقتست و عتابز قرب خدمت تو بر جبین ندارم رنگ
5. ۵تمام عمر ز اندیشه جان به لب آرمکه جا کنم به دلت از چه حیله و نیرنگ
6. ۶دلی که کعبه به پاکی او قسم می خوردز فکر بیهده کردم کلیسیای فرنگ
7. ۷نشاط خاطرم انده در آستین داردبه زیر صیقل از آیینه ام بروید زنگ
8. ۸ز عشق ناکس دیدار درد گفتارمنبودی ار به جهان نام من نبودی ننگ
9. ۹همین سفینه عشقست جای آسایشبرون نهی چو ازو پای قلزمست و نهنگ
10. ۱۰نسیم بادیه شوق مستییی داردکه راه رفتن خود را سماع داند لنگ
11. ۱۱به پای شوق ره هجر یک دو گام نبودحدیث بی جگران بود وادی و فرسنگ
12. ۱۲حذر کنید تماشاییان که در کویشجنون به سایه دیوار داردم در جنگ
13. ۱۳ز زخم های وصال و جدایی تو مراهزار نغمه دردست زیر پرده چو چنگ
14. ۱۴کدام صوت اثر بیش در دلت داردبه من بگو که کنم ناله در همان آهنگ
15. ۱۵دمی بپرس ز حالم که فکر مدح کسیکند چو عشق تو بازی به دانش و فرهنگ
16. ۱۶سپهر مرتبه عبدالرحیم خان کز قدرفرو کشد مه نو را ز گوشه او رنگ
17. ۱۷چو تیغ و آینه یک رو به نزد دشمن و دوستبه مهر و کینش نگنجیده حیله و نیرنگ
18. ۱۸ز بس درستی عهدش عجب نباشد اگربرون رود دگر آشفتگی ز هفت اورنگ
19. ۱۹زهی محل ثباتی جهان ذات تو راکه چون سپهر و زمین اندروست دانش و هنگ
20. ۲۰به عهد پاس تو تعویذ گوسفند و شبانز دست و پنجه گرگست و ناخنان پلنگ
21. ۲۱به هر دیار که لطف تو صیقلی باشددر آن دیار به جوهر شود فروخته زنگ
22. ۲۲صریر کلک تو در ساز مملکت داریچو مطربان تو خارج نمی کنند آهنگ
23. ۲۳به راه وعده پی زود دیدن خواهشعزیمت تو به دل کرده با شتاب درنگ
24. ۲۴ز بحر تیغ تو دشمن نمی رهد بشناهاگر تمام شود دست و پای چون خرچنگ
25. ۲۵تو را به خصم چه نسبت کنم که معلومستسفیدکاری چین و سیه نهادی زنگ
26. ۲۶عروس جود عدو بس که هست خانه نشینبه نزد خلق بود شرم روی و خنثی رنگ
27. ۲۷ز صحن خانه قدم بخششش برون ننهدنزاده مادر احسانش طفل چابک و شنگ
28. ۲۸قیامتست قیامت در آن مصاف که توکشی بلارک و از کف دهی عنان کرنگ
29. ۲۹سر سپاه عدو را چو ذره خرد کندز صدمه سم او چون جهد ز میدان سنگ
30. ۳۰فشانده چرخ اثیرش غبار دامن زینکشیده بخت بلندش دوال حلقه تنگ
31. ۳۱ز بس که از سر کین بر صف عدو تازیسپر به روی نگیری و تیغ بر سر چنگ
32. ۳۲چنان شکوه تو بر خصم عرصه تنگ کندکه ناوک مژه در دیده بشکند چو خدنگ
33. ۳۳سپهر منزلتا بر درت «نظیری » راهزار رنگ گنه می نهد سپهر دو رنگ
34. ۳۴به درگه تو که نالد ز کثرتش دربانبه حاجب تو که خندد بر ابرویش آژنگ
35. ۳۵به خاک پای تو کز بوسه ام ندارد عاربه آستان تو کز سجده ام ندارد ننگ
36. ۳۶به نکته تو که گوهر از آن کشیم به گوشبه خنده تو که شکر از آن بریم به تنگ
37. ۳۷به دور باش تو یعنی به آن شکوه وجمالکه پرده های بصر بر نگاه سازد تنگ
38. ۳۸که برندارم ازین آستان جبین نیازسحاب تفرقه گر بر سرم ببارد سنگ
39. ۳۹من و حکایت آز و نیاز دورم بادهزار سال خورم خون که لب نگیرد رنگ
40. ۴۰به نعمت تو که بر خوان تلخ کامی منبه ذوق شکر تو جوشد شکر ز طبع شرنگ
41. ۴۱لب ار به خواهش دل جنبد آنچنان دانمکه حلقه در بتخانه آورم به درنگ
42. ۴۲به غیر گردن حرص و سر طمع نبرمبه جای ناخن اگر تیغ رویدم از چنگ
43. ۴۳به کوه تا پی نخجیر می رود صیادبه شهر تا به دل خویشتن نیابد رنگ
44. ۴۴به بخت متفقت ملک و تخت ارزانیبه خصم منهزمت تنگ کوهسار و النگ