1. ۱چو رو به برج شرف کرد آفتاب منیردمید فاتحه فتح بر حصار اسیر
2. ۲مه میر جلالی به فر فروردیندر امن گاه ممالک شد انبساط پذیر
3. ۳ز لهو بی خردان عز سلطنت می رفتنگاهداشت ملک حرمت کلاه و سریر
4. ۴چها ز رحم نمودند بندگانش آزادملوک زاده ز زندان و گنج از زنجیر
5. ۵به پشته ها زر و تل ها درم برآوردندبه کوه زد نظر شاه گوییا اکسیر
6. ۶بیان فتح اسیر از قیاس بیرونستنخست قصه مالی گرت کنم تقریر
7. ۷چو نردبان عقول و هواس را بستندکه برشوند به دیوار او پی تسخیر
8. ۸ز بس گرانی اندیشه پایه ها بشکستقضای رفته بیفتاد بر سر تدبیر
9. ۹نظر به سلسله ممکنات افکندندجدار قلعه مهین بود و پای مور قصیر
10. ۱۰نمی رسید کمندی هم از سر شب و روزپی صعود گرفتند طره شبگیر
11. ۱۱بدان جدار دویدند چون هوس به دماغدر آن حصار خزیدند همچو سر به ضمیر
12. ۱۲ز پخته کوشی هشیار و خام نوشی مستز خلق کشته روان بود خون به رنگ عصیر
13. ۱۳کشید قلعه مالی گر از نهیب فغانکه چیست جنگ و عداوت به این ضعیف صغیر
14. ۱۴اگر به دعوی تخت و خزینه آمده ایدصغیر را نگرفتست کس به جرم کبیر
15. ۱۵ز من گرفته به ناحق نعیم دنیا راکنون عقوبتش افکنده در بلای سعیر
16. ۱۶ز توپ و ضرب زن آتشکده ست مریخشنشسته بر سر آتشکده چو راهب پیر
17. ۱۷دلیر بود به خون ریز خصم و می گفتمکه آخرش به عقوبت شوند دامن گیر
18. ۱۸تنور برج به باروت و نفت تافته بودخبر نداشت که خاکش به خون کنند خمیر
19. ۱۹نخست روز که نامش اسیر می کردندبه دل گذشت که این نام می کند تأثیر
20. ۲۰ز شرح حال هم آشفته اند سکانشکه مشرفند درو بر صحیفه تقدیر
21. ۲۱خدنگ تفرقه از هر طرف به صید آمدسپه که پره زد و در حصار شد نخبیر
22. ۲۲چو این نوید شنیدند پردلان دادندعنان به جودت عقل و جلادت تدبیر
23. ۲۳به یک اشاره عدو را به حضرت آوردندچنانکه موی نجنبید بر مشار و مشیر
24. ۲۴به بارگاه خلافت سر سجودآوردبه رخ غبار خطا بر جبین خوی تقصیر
25. ۲۵به عجز گفت که اینک من و نگین و کلاهبه رمز گفت که این قلعه و قلیل و کثیر
26. ۲۶در آن مقام که آید به جزر و مد دریاهنر چه مایه تواند نمود موج غدیر
27. ۲۷به قابلیت او شاه دید و خندان گفتکه ای مشام بزرگی و سلطنت را سیر
28. ۲۸تو تنگ حوصله و ملک را نواله بزرگنه در خور سر منقار تست این انجیر
29. ۲۹به کوزه بوم و بر ملک سبز نتوان داشتگذار گلشن و صحرا به بحر و ابر مطیر
30. ۳۰بشو به آب شفاعت دل اسیران راز لوث ذلتشان ده حصار را تطهیر
31. ۳۱زمین حکم ببوسید و بی درنگ نوشتبه آن گروه که اینست امر و نیست گزیر
32. ۳۲چو این پیام سوی حارسان قلعه رسیدز فهم کج همه رفتند در غریو و نفیر
33. ۳۳همه به کار خروشان چو مرغ بی هنگامولیک مات چو شطرنجیان بی تدبیر
34. ۳۴چو بخت بد کند از خانه دور صاحب راز پی به نوحه کشد سگ فغان و مرغ صفیر
35. ۳۵پس از همه غرض و خواست یافتند امانبه ملک و مال و رعیت به نام و ننگ امیر
36. ۳۶اگرچه رحمت شه پیر را جوان می کردجوان ز هول بیابان همی رسیدی پیر
37. ۳۷نمود کشوری از عالم مثال نشانز جان اثر نه و بازار و خانه پر تصویر
38. ۳۸بزیر باریکی مانده بود تنگ نفسز حمل مال یکی گشته بود شادی میر
39. ۳۹ز بس که گشت گران اجرت کشیدن مالگدای شهر غنی گشت و مالدار فقیر
40. ۴۰همه خراب ز کردار خویش و شه به فسونکه چون کند دل ویران این همه تعمیر
41. ۴۱همه ز اختر خود در وبال و داور خلقچو آفتاب بر اوج شرف نهاده سریر
42. ۴۲خلیفه به سزا شاه اکبر غازیبصیر غیب نظر مالک فرشته دبیر
43. ۴۳هر آن مثال که طغراش نام او نبوددرست نیست بسان نماز بی تکبیر
44. ۴۴کنون به پشت کند مرغ بر هوا پروازکه پادشاه سلیمان و آصف است وزیر
45. ۴۵زهی به سلطنت و عدل بی عدیل و مثالخهی به مکرمت و رحم بی شبیه و نظیر
46. ۴۶محبت تو در اجزای آفرینش دهرچو روغنست نهان گشته در طبیعت شیر
47. ۴۷چگونه مهر تو بیرون رود ز آب و گلیکه کرده است چهل سال رحمتش تخمیر
48. ۴۸تو داد معدلت و رحم داده ای به کمالبه کار دولت تو کس نمی کند تقصیر
49. ۴۹ز ذوق بوالعجبی های نقش قدرت تودمی نمی نهد از دست خامه را تقدیر
50. ۵۰قضا تو را ز پی کارنامه می داردکه همچو نقش تو دیگر نمی شود تصویر
51. ۵۱لباس مفلسی از فربهی نعمت توچنان پرست که سوزن نمی رود به حریر
52. ۵۲ابا نمودن طبع تو از خیال فسادبرون ز قالب شیطان کشید نفس شریر
53. ۵۳جهان به حرص و هوا هر بنا که طرح انداختکند خراب که تو خوب می کنی تعمیر
54. ۵۴قضا نطق نزند هر کجا که فرمان رابه عزل ونصب تو باشد تصرف و تغییر
55. ۵۵تو اصل راحت و آسایشی که عالم راز هرچه هست گزیرست و از تو نیست گزیر
56. ۵۶خیال بد نکند کس که در ره دل و گوشنشانده حزم تو در هر قدم هزار خبیر
57. ۵۷جهان ستان ملکا، شه نشان خداونداکه عالمست ز امن تو بر فراش حریر
58. ۵۸ز هرچه در همه ملکست از تو می خواهمدهی و کلبه امنی و یک دو پار حصیر
59. ۵۹ازین گذشته سر جرأتی دگر دارمکه وقت فرصت خاصان فتاده در تأخیر
60. ۶۰من و رفیقی ز ابنای من ز ملک عراقبه گرم و سرد تموز و خزان شدیم مسیر
61. ۶۱دو مرغ بودیم آورده سوی هند پناهز کید مشتری و دام ماه و آفت تیر
62. ۶۲قضای بد سوی کشمیرش از هوا انداختمگر کشید در آن بوم بی مقام صفیر
63. ۶۳اسیر بند تو گردید و خلق می گویندبه عندلیب چمن درخورست نی زنجیر
64. ۶۴به نیکی و به بدی از ازل قلم رفتستببخش جرم غنی را به التماس فقیر
65. ۶۵گرسنه است به دریوزه شفاعت منخطای نظم من و جرم او شهابپذیر
66. ۶۶ز عرض حال «نظیری » نگاه عفو مپوشکه همچو لطف تواش نیست در زمانه نظیر
67. ۶۷چه دست ریس سزای تو روزگار آردکه رشته ای به سر دوک می تند بر خیر
68. ۶۸همیشه تا به مدارا و رفق نیکویاندل رمیده دشمن کنند صید و اسیر
69. ۶۹جمال دولت تو دلفریب صیادیکه هر که چشم بدوزد برو به خیر اخیر
70. ۷۰سرش به حلقه امید بند گردانندعطا و لطف تو آن آهوان آهوگیر