1. ۱صبح عیدست که بر میکده بگشاید درسجده شکر کند نزد صبوحش ساغر
2. ۲این چه عطرست که افشانده گریبان صباحوین چه فیض است که برکرده سر از جیب سحر
3. ۳هر سو از تهنیت نعره مستان صبوحصد اجابت شده بیهوش در آغوش اثر
4. ۴دست بر دوش صبا جلوه به سودای مشامنگهت میکده را شور محبت در سر
5. ۵در دل افغان که بیا باده سی روزه بگیردر سر آشوب که رو قسمت یک ماهه ببر
6. ۶روز یکرنگی و هنگامه مهرافزایی استذره در صحبت نورست به صد شور و شرر
7. ۷شعله مرتبه حسن بلندست امروزبال پروانه به خود وصل کند مرغ نظر
8. ۸هجر افکنده ز سر پنجه بیداد کمانبخت انداخته از دست عداوت خنجر
9. ۹طوطی از شوق زند بال به پیمانه شهدمگس از ذوق کند دست در آغوش شکر
10. ۱۰در پرستاری فرمان و رضا جویی دلبسته صد جا سر هر موی به زنار دگر
11. ۱۱ساقی بزم به ذوقی می دیدار دهدکه ازو جرعه به دریوزه ستاند کوثر
12. ۱۲نرسد چشم بد شام به روزی که دروعمر از کثرت شادی نکند زود گذر
13. ۱۳همه جا جز دلم از زمزمه شوق پرستراه گم کرده همانا بدر گوش خبر
14. ۱۴کی بود عید مرا بهره ز شادی و نشاطقفل زد بخت من امروز به دکان هنر
15. ۱۵خوشی خاطرم اینست که خورشیدی هستکه شود ذره بی نور ز فیضش اختر
16. ۱۶آفتابی که اگر مایه به دریا بخشدمی تواند که لبالب کندش از گوهر
17. ۱۷نسخه فتح جهان دفتر فهرست کمالخان خانان که به پیمانش قسم خورده ظفر
18. ۱۸ای چو توفیق خدا با همه کس گشته رفیقوی چو خوشنودی حق در همه دل کرده اثر
19. ۱۹سوز در حوصله افتاده خلق تو راهست در مجمر دل همنفس عود جگر
20. ۲۰در شبستان مکافات تو هنگام جزازده پروانه سر شمع به مقراض دو پر
21. ۲۱تا به عنوان ستم پیشه گیش نشناسنداخگر از بیم تو مالیده به رخ خاکستر
22. ۲۲با همه کار تو دانایی و بینایی هستعقل و رای تو دهد فعل تو را سمع و بصر
23. ۲۳به کف پای تو و فرق تو سوگند خوردمسند شاهی کیخسرو و تاج قیصر
24. ۲۴هرگه از خانه خصم تو برآید دودیپرخس و خاک کند دامن خود را صرصر
25. ۲۵همچو خورشید همه عمر درم افشاندهر که یک ره کند از شارع جود تو گذر
26. ۲۶مرکز دایره فتحی و هر نقشی که هستعاقبت بر خط فرمان تو می آرد سر
27. ۲۷آخر این ملک جهان را نه کسی می بایدتو کسش گر نشوی از تو که دارد بهتر؟
28. ۲۸پرتو روزبهی از سخنم می تابدگشته ام تا به جناب تو حکایت گستر
29. ۲۹خوب رو نظم مرا عقد قبول تو بس استاین عروسی است که در کار ندارد زیور
30. ۳۰آن اسیرم که اگر در ز برون نگشاییچنگ برگیرم و برخود ز درون بندم در
31. ۳۱نه به درگاه تو از نزد کسی آمده امکه ز نزد تو روم باز به درگاه دگر
32. ۳۲مرغ هر دل که ز کوی تو شود گردآلودبه هوای در فردوس نیفشاند پر
33. ۳۳گر «نظیری » ز فلک می گذرد بنده تستای سر از عرش برآورده به حالش بنگر
34. ۳۴تا درون حرم میکده صبح بودفیض یزدان می و آیینه دل ها ساغر
35. ۳۵بخت خصمان تو ناشسته رخ از خواب صبوحنزد فرمان تو دولت به میان بسته کمر