1. ۱ای داده دل و هوش بدین جای سپنجیبیم است که از کبر در این جای نگنجی
2. ۲والله که نیاید به ترازوی خرد راستگر نعمت دنیا را با رنج بسنجی
3. ۳ور مملکت روم بگیری چو سکندرهرگز نشود ملک تو این جای سپنجی
4. ۴وز بند و بلای فلکی رسته نگردیهرچند تو را بنده شود رومی و طنجی
5. ۵چون روزی تو نانی و یک مشت برنج استاز بهر چه چندین به شب و روز به رنجی
6. ۶ور همچو خز و بز بپوشدت گلیمیخزت چه همی باید و دیبای ترنجی
7. ۷فردات تهی دست به کنجی بسپارندهرچند ملک‌وار کنون بر سر گنجی
8. ۸صنعت به تو ضایع شد ازیرا که شب و روزمشغول به شطرنج و به نرد و شش و پنجی
9. ۹از بهر چه دادند تو را عقل، چه گوئی؟ناخوش بخوری چون خر و چون غُلبه بلنجی؟
10. ۱۰وز بهر چه دادند تو را بار خدائی؟وز بهر چه شد بنده تو را هندو و زنجی؟
11. ۱۱زیرا که تو بیش آمدی اندر دین زیشانپس چون نکنی شکر و زیادت نلفنجی؟
12. ۱۲امروز که شاهی و رُتَب فَنج بیندیشزیرا که نماند ابدی شاهی و فَنجی
13. ۱۳از مکر خداوند همی هیچ نترسیزان است که با بنده پر از مکر و شکنجی
14. ۱۴اندیشه کن از بندگی امروز که بنده‌تدر پیش به پای است و تو بنشسته به شنجی
15. ۱۵همچون کدوئی سوی نبید و، سوی مزگتآگنده به گاورس دو خرواری غنجی
16. ۱۶با مسجد و با مؤذن چون سرکه و تَرفیبا مسخره و مطرب چون شیر و برنجی
17. ۱۷والله که نسجند نماز تو ازیراکروی تو به قبله است و به دل با دف و صنجی
18. ۱۸تا خوی تو این است اگر گوهر سرخینزدیک خردمند زراندود برنجی
19. ۱۹رخسار تو را ناخن این چرخ شکنجیدتو چند لب و زلفک بت روی شکنجی؟
20. ۲۰لختی به ترنج از قبل جانت میان سختاز بهر تن این سست میان چند ترنجی؟
21. ۲۱آن است خردمند که خوردنش خلنجزان است که تو بی‌خرد از کاسه خلنجی
22. ۲۲گرگی تو که بی‌نفعی و بی‌خنج ولیکنخود روز و شب اندر طلب نفعی و خنجی
23. ۲۳همسایهٔ بی‌فایده گر شاید ما راهمسایهٔ نیک است به افرنجه فرنجی