1. ۱صباغ ماه از خم نیلی آسمانبس رنگ مختلف که بر آورد در خزان
2. ۲بستان که داشت پیرهن از پرنیان سبزاکنون ز صوف زرد بپوشید طیلسان
3. ۳بی سهم نیست زردی و لرزیدن چمنخورد از کمان چرخ مگر تیر بر نشان
4. ۴صرف آب کرد زمرد چو کهرباعطار باد داد بنفشه به زعفران
5. ۵دوشینه باز دختر رز با که سور داشتکین برگهای زر به سرش ریخت بوستان
6. ۶بر روی آب باد از آن دام می‌کشدکز برگ بید ماهی زر پر شد آبدان
7. ۷بنگر به میوه‌های ملون که از کرمرزاق می‌کشد ز پی اهل رزق خوان
8. ۸خرمای تر ز نخل درفشنده همچنانکقد بلند دلبر و لعل شکر فشان
9. ۹انگور شُدّه‌ایست که گوهرشناس صنعبربسته است دامن گوهر به ریسمان
10. ۱۰انجیر تر ز شکر و شیر است و کوکنارطعمش ببین و سورهٔ والتین روان بخوان
11. ۱۱نار آتشی‌ست ساخته پیراهنی ز لعلمانند حقه‌ای زر و یاقوت در میان
12. ۱۲سیب است همچو عارض سرخ و سفید یاریا خود به شکل غبغب شیرین دلستان
13. ۱۳امرود کوزه‌ای ست ز آب نبات پراز کوزه هر چه هست همان می‌شود روان
14. ۱۴نارنج بین که شاخ دوتا شد ز رنج اوگوئی‌ که مشتریست وطن کرده در کمان
15. ۱۵به را چه وصف بهتر از آن است که به استهم رنگ بیدلانش و هم بوی دلبران
16. ۱۶شفتالو همچو بوسه‌گه شاهدان مستکز آرزوی او به لب آید هزار جان
17. ۱۷آلو چو زنگئی است رومی بود دلشآب حیات در ظلماتی شود نهان
18. ۱۸خوش فرصتی‌ست، خیمهٔ عشرت به باغ زندر وقت برگ ریز غنیمت بود رزان
19. ۱۹هر کس به مهرجان به تماشا رود ولیکآمد بهار عیش مرا باد مهرجان
20. ۲۰بی برگ چون درختم و آواره همچو برگاز تند باد فرقت یاران مهربان
21. ۲۱ای مرغ اگر به سوی بخارا گذر کنیشهری که از بهشت برین می‌دهد نشان
22. ۲۲دارالامان مدرسه را ازدحام دهرخ بر زمین نه و ز غم دهر جوی امان
23. ۲۳اندر محیط حوزهٔ درس حمید دیناستاد بنده نامهٔ اخلاص ما رسان
24. ۲۴آن مفتئی که خامه اگر بر ورق نهدنون و القلم ز محور کیوان کند جهان
25. ۲۵گردند لال در نظرش مبدعان کونگر از بدیع علم معانی کند بیان
26. ۲۶در پیش او ازل به ابد اتحاد یافتکرده‌ست سیر دایرهٔ کون کن فکان
27. ۲۷عاجز شدست فکر من اندر صفات اونقصان کمال را نکند حصر و اقتران
28. ۲۸گر خال من نشسته بود در حضور اوآن بحر علم و کان هنر مفخر زمان
29. ۲۹ختم المحققین شرف الدین محمد آنکدر قرنها نیابی مثلش به صد قران،
30. ۳۰همچون اساس کون مقیم است در سفرهمچون وجود عقل بزرگ است و خرده دان
31. ۳۱آن سعی کرده است که نتوان مزید آنو آنجا رسده است نباشد فزون از آن
32. ۳۲لب خشک از تعطش فیضش بمانده بحردل خسته از تطاول جودش نشسته کان
33. ۳۳برگو سلام و گرد صفوف نعال رابنشان به آب دیده و بر دیده‌ها نشان
34. ۳۴شرح غم فراق به پایان نمی‌رسدبر کاغذ دو رویه بدین کلک دو زبان
35. ۳۵منصور اگر به دار تعلم بود مقیمافشان گلی وگر نه بنه سر بر آستان
36. ۳۶سرگشته همچو گرد به گرد دیار گردپیران راه را خبری پرس از آن جوان
37. ۳۷القصه چون به قرب ملاقات او رسیگو ای فراق تو به دلم خار و پرنیان
38. ۳۸ما ای برادر از غم هجران بر آذریمبرگو خبر که حال تو چون است و بر چه‌سان
39. ۳۹نبود تغیری و نباشد ملالتیاز دوستان دشمن و نیکان بد گمان
40. ۴۰بر چرخ بین که دور نگردید بک قدمگر تیغ‌ها بارد بر فرق فرقدان
41. ۴۱گفتم که به سوز دل بنویسم تحیتیآتش به نی گرفت و در افتاد در بنان
42. ۴۲یاران اختلاط و حریفان انبساطکز یادشان شود دل پر غصه شادمان
43. ۴۳بعضی چو روح در تن و چون نور در بصربعضی چو دیده بر سر و مغز اندر استخوان
44. ۴۴تفصیل و نام و کنیت و القاب هر یکیاز کلک ناتوان به تمامی نمی‌توان
45. ۴۵خوانند بندگی و نیاز و دعای منوین عذر بشنوند به الطاف بیکران
46. ۴۶ناصر زبان دراز مکن کاین زبان تستیک نقطه بر زبان چو فزائی شود زیان
47. ۴۷دل در تنور سینه ز غم می‌شود کبابدودی به در همی‌رود از روزن دهان
48. ۴۸یا رب به آل عبد مناف و به ناف ارضیا رب به امتی که بود افصح اللسان
49. ۴۹یا رب به دان فسون که کند مار را عصایا رب بدان دمی که دهد مرده را روان
50. ۵۰یا رب به عقل و نفس و به اجرام علو و سفلکروبی و ملایک قدسی و انس و جان
51. ۵۱یا رب به ذات تو که ز نقصان منزه استمستجمع الکمالی و بالعفو مستعان
52. ۵۲کین بنده را رسان به سلامت بدان دیاروانگاه جمله را به سوی روضهٔ جنان