1. ۱درد سر دارم از خمار مدامنیست درمان به جز دوام مدام
2. ۲درد ما دواست دُردی دندردمندی که دیده دُرد آشام
3. ۳زلف ساقی برای ما دام استما مقید به دام او مادام
4. ۴چشم او بهر صید می‌گرددهست صیاد، از آن بود بادام
5. ۵حلقهٔ زلف او به دانهٔ خالمرغ دل را همی‌کشد در دام
6. ۶به حقیقت در این طریقت ماپیر چنگ است و رهنمای مقام
7. ۷نام او کرده‌ایم در سر ننگننگ در دین عشق باشد نام
8. ۸چند جو شیم سر به مهر چو خُمپخته در ظاهر و به باطن خام
9. ۹بر لب آریم راز دل چو قدحتا به کی دم فرو بریم به کام
10. ۱۰شکوه‌ای پیش صاحب دیوانببریم از نوایب ایام
11. ۱۱صاحبی کافتاب چاکر اوستخواجه‌ای کش عطارد است غلام
12. ۱۲ناظم مملکت عُبیداللهکه وزارت از او گرفت نظام
13. ۱۳نقش توقیع او بیارایدچهرهٔ صبح را به طرهٔ شام
14. ۱۴تیغ در عهد بخت بیدارشبیش سر بر نیاورد ز نیام
15. ۱۵کلک او تا زبان دراز نکرداز لب بحر بر نیامد کام
16. ۱۶عزم او داد و حزم او بخشیدچرخ را دور و خاک را آرام
17. ۱۷از حیای کف کفایت اوعرق سرد می‌چکد ز غمام
18. ۱۸وز نهیب دم مهابت اونفس گرم می‌زند بهرام
19. ۱۹ای وزیری که بر رخ کافورکشد از مشک کلک تو ارقام
20. ۲۰دوستان را ز خط تو باشدبوی ریحان اگر رسد به مشام
21. ۲۱دشمنان را ز کلک خطی توخون به جای عرق چکد ز مسام
22. ۲۲دو زبانی سیاه خواهد کردروی خصم تو چون سر اقلام
23. ۲۳دشمنت را ز رشک مجلس توخون دل تا به لب رسید چو جام
24. ۲۴گر ببندد سوار امر تو زینتوسن روزگار گردد رام
25. ۲۵کرّهٔ چرخ را اگر خواهیقدر تو سازد از مجرّه ستام
26. ۲۶زردهٔ مهر را اگر گوئیقهر تو بنهد از کسوف لجام
27. ۲۷صاحبا کعبه جناب ترابهر طاعت ببسته‌ام احرام
28. ۲۸که چو ارکان دین مرا فرض استشرط تعظیم شهریار انام
29. ۲۹قرب سالی‌ست تا در این حضرتمی‌دهد داد نظم و نثر کلام
30. ۳۰گر چه عیب است سر به سر هنرمعیب پوشیدن است رسم کرام
31. ۳۱غرضی عرض می‌کند ناصرگر چه دارد خجالت از ابرام
32. ۳۲کانچه دخل و عطای سلطان بودخرج من شد و لباس و طعام
33. ۳۳غیر لطف تو هیچ باقی نیستکه بماناد تا به روز قیام
34. ۳۴تا بگردد به گرد مرکز خاکهمچو پرگار چرخ آینه فام
35. ۳۵حفظ تو باد همچو دایره‌ایگرد بر گر مرکز اسلام