1. ۱ای رفته و باز آمده از ارض مقدسدر حفظ خداوند تعالی و تقدس
2. ۲ای خواچهٔ دریا دل و خورشید عطائیکز رأی تو شد عرصهٔ آفاق مشمس
3. ۳نام تو خلیل است و شود آتش نمروداز خلُق تو ریحان و گل و لاله و نرگس
4. ۴روی زمی از فرط سخای تو محدبپشت فلک از بار عطای تو مقوس
5. ۵با سرعت عزم تو برابر نشود خصمبا باد صبا لاف دلیری نزند خس
6. ۶در شرح ثنای تو بود عاقله الکندر وصف کمال تو شود ناطقه اخرس
7. ۷ای کنگرهٔ قدر تو چرخی که حضیضشاز علو دهد اوج به نُه طاق مقرنس
8. ۸هر چند که ابرام بود باز نمایمجز پیش کسان درد دل خود نبرد کس
9. ۹گر کس به تأمل نگرد هست هنر عیبآری چه عجب آفت سر شد پر کرکس
10. ۱۰از نور چو اجرام بود زینت ناصرآن به که نباشد به لباسات ملبس
11. ۱۱آئینه که از آب و هوا زنگ بر آرداو را نمد جام به از جامهٔ اطلس
12. ۱۲ارکان مربع چو صلیب است جهان رازنهار مکن تکیه برین دیر مسدس
13. ۱۳انفاس تو آن داد که از قوت ترکیبیکران سخن شد به زمان تو مجنس
14. ۱۴احسان تو باید که بدین قطعه توان یافتتحسین من از جملهٔ ارواح مقدس
15. ۱۵فریاد رهی گر چه رسیده‌ست به هر جایلطفی کن و اینجا تو به فریاد رهی رس
16. ۱۶امروز که از ساده دلی بر ورق سبزروی چمن آورد خط از چتر مطوس
17. ۱۷باغ طرب و عیش تو با برگ و نوا بادالطایر ما صوت و الصبح تنفس