1. ۱مطربا بر سر راهیم به آهنگ حجازدل عشاق حزین را به نوائی بنواز
2. ۲عود را گوش به ره بود، بر آورد خروشتا که گفتند به گوش دلش از پردهٔ راز
3. ۳مطرب و ساز اگر نیست بسازیم که هستزهره در مجلس ما مطربه‌ای با همه ساز
4. ۴راه عشاق حسینی است اگر خواهی راستجای برداشت عراق است و فرود است حجاز
5. ۵مگر از کعبه دری بر دل تو باز شودپای در نه به ره بادیه و سر در باز
6. ۶دیر وقت است که روی بر این در داریمدر ازل بود به روی دل ما این در باز
7. ۷کعبه زان رو که ز تانیث علامت داردمی‌نشیند چو عروسان به سراپردهٔ ناز
8. ۸بسته خاتون عرب پردهٔ عصمت بر رویبحر و بر پیش وی آورده غنیمت به جهاز
9. ۹چون رسی ای دل سرگشته به احرام و طوافخویشتن را به حریم حرم یار انداز
10. ۱۰حلقه بر در زن و گر زانکه درت نگشایندانبیاء را تو در این راه شفیع خود ساز
11. ۱۱زو قبولت بود از سر اخلاص بگویپادشاهی نظری سوی گدایان انداز
12. ۱۲پادشاهی و گدایان به درت آمده‌اندکای ز مهر تو شب و روز فلک در تک و تاز
13. ۱۳حاجت ما به تو بسیار و تو از ما فارغبی‌نیازی و همه‌کس به تو دارند نیاز
14. ۱۴مر ورا کز حرم کعبه صفائی داردبه همه روز نماز است و همه عمر نیاز
15. ۱۵حبذا روضهٔ یثرب که به اقبال رسولخاک او شد ز شرف بر همه عالم طناز
16. ۱۶عاشقان با دل پر نور و رخ زرد چو شمعبر سر قبر نبی آمده با سوز و گداز
17. ۱۷قوت ناطقه از مدح نبی عاجز شدکه خدا مدحت او گفت به حد اعجاز
18. ۱۸رهزن باد خزان برگ رزان را نبردلکن از شحنهٔ حزم تو بود خط جواز
19. ۱۹روی خوان کرمت آز گدا گر بیندچون سخا تا به ابد سیر شود دیدهٔ آز
20. ۲۰هر کجا خانهٔ یار است بود کعبه ولیراه در کوی حقیقت نبرند اهل مجاز
21. ۲۱اگر از زمزم خم جامه نمازی نکنیدر حریم حرم کعبه روا نیست نماز
22. ۲۲می خور و توبه کن ای دل که در میکده راباز کردند و نکردند در توبه فراز
23. ۲۳چون نیاید سر سرگشته به محراب فرودبعد از این چشم من و ابروی خوبان تراز
24. ۲۴آنکه رنجیده ز ما رفت، چه رفتست که منباز می‌آیم و او هیچ نمی‌آید باز
25. ۲۵دل مجروح که قربان کمان ابروئی‌ستیافت چون صید حرم در همه گیتی اعزاز
26. ۲۶ساقیا چند دمم می‌دهی، یک دم می دهکه در این دور به جز باده ندارم دمساز
27. ۲۷بیم سر داشت زبان، سرّ مرا فاش نکردرفت در خون من آن غمزهٔ شوخ غماز
28. ۲۸شرم دارم از کرم خواجه و با تیغ جفاهر زمان دست تعدی به سر ینده میاز
29. ۲۹ناصر دولت و دین آنکه چو نامش شنودعز نصره به صدا، کوه بر آرد آواز
30. ۳۰آن کریمی که نی پرده سرا را هر دماز ریاض کرمش کار به برگست و به ساز
31. ۳۱آنکه با راستی او از سر علو چنارنکند دست خزان گرد چمن دست انداز
32. ۳۲ای به اوصاف حسین،‌ از همه اقران اقربوی به اخلاص حسن، از همه یاران ممتاز
33. ۳۳واقعاً طایر صیت تو چو پرواز کندنسر طایر پر از او وام کند در پرواز
34. ۳۴نقش توقیع تو در دست سعادت خاتمنام و القاب تو بر بازوی اقبال تراز
35. ۳۵تو نهال کرمی در چمن جاه ببالتو سهیل شرفی بر فلک جود بناز
36. ۳۶دید در ناصیهٔ قدر تو فرّ محمودآسمان بست میان بهر غلامی چو ایاز
37. ۳۷سرو را آنچه من از کُربت غربت دارمنیست پایانش از آن روی نکردم آغاز
38. ۳۸وقت آن است که قوس قزح از شست سحابتیرباران کند و برق شود نفت انداز
39. ۳۹رعد بر سطح هوا طبل زند زیرگلیمابر چون سیل دمان رقص کند شیب و فراز
40. ۴۰باد چون استره موی بر تن مردم ستردحدّت برد نهد شمع کواکب را گاز
41. ۴۱کوه در پر حواصل بنهد بیضهٔ بطچرخ از بچهٔ سیمرغ شود سینهٔ باز
42. ۴۲چون بود میوهٔ ریحان زمستان آبشهمچو پروانه شود کبک دری آتش باز
43. ۴۳پوستین بره چون گرگ رباید مردمخلق در گرگ ربائی شده اکنون ممتاز
44. ۴۴دوست را جامه بیفزای و عدو را آتشتن بدخواه فروز و سر احباب فراز
45. ۴۵حسب حال است من این مدح که پرداخته‌امهم درین حالتم از لطف به حالم پرداز
46. ۴۶سال هفتصد و هشتاد و دو از هجرت بودکین مبارک به سر آمد به طریق اعجاز
47. ۴۷همه کوتاه و دراز سخن این است که بادفرصت دشمن تو کوته و عمر تو دراز