1. ۱صبح درآمد ز دلو یوسف زرین رسنکرد چو یونس بر آب در دل ماهی وطن
2. ۲صبحدم از قیروان بر سر شب زد عمودراست چو رمح شهاب بر گلوی اهرمن
3. ۳چو دم گرگ سحر از سوی مشرق نمودجرم هوا چون پلنگ گشت ملمع بدن
4. ۴خنجر زرین مهر پهلوی شب را شکافتروی افق شد ز خون همچو عقیق یمن
5. ۵باد سحرگه نشاند جمله چراغ نجومنور ز یک شمع یافت دایرهٔ نُه لگن
6. ۶گشته چو گنج گهر صورت انجم نهانحلقه زده مار چرخ مهرهٔ زر در دهن
7. ۷چشمهٔ خورشید شد چشمهٔ آب حیاتساقی دوران از او داد به هر انجمن
8. ۸سبزه چو یک جرعه خورد همچو خضر زنده شدوز قدم او رسید زندگی‌ای در چمن
9. ۹طفل موالید را نوبت زادن رسیدکز اثر هفت مرد حامله شد چار زن
10. ۱۰پیک صبا همچو باد آمد و پیغام داداز سوی فصل ربیع جانب ربع و دمن
11. ۱۱گفت که اینک رسید کوکبهٔ نوبهارلشکر سرما گریخت وز سر ما شد محن
12. ۱۲محو شد ادبار بَرد، آمد اقبال وردمردن روئین تن است،‌ زندگی تهمتن
13. ۱۳گل به رسالت رسید،‌ جامهٔ‌ خود را دریدکامدش از باد صبح بوی اویس قرن
14. ۱۴غنچه سبوی پر آب، لاله چو جام شرابنعره و گلبانگ مرغ، زمزمهٔ خارکن
15. ۱۵هیات خود را نمود صورت گلبن به باغوز سمن هفت رنگ صحن چمن پر پرن
16. ۱۶سایهٔ سرو و چنار کرد چمن را چو شبکوکب روشن هزار هر طرف از نسترن
17. ۱۷تیغ صفت برگ بید تیز از آن شد به آبکز حرکت آب را ساخت هوا چون سفن
18. ۱۸دیدهٔ یعقوب شد نرگس مهجور بازچون به سحر چاک زد یوسف گل پیرهن
19. ۱۹دل که ز غم مرده بود چون بشنید این پیامغنچه مثال از فرح خواست دریدن کفن
20. ۲۰پیش گرفتم رهی همچو طریقت صوابهمچو حقیقت علا، همچو شریعت علن
21. ۲۱خاک تنم چون غبار خاست به عزم سواربر شتر بادپای، شیر دل و پیل‌تن
22. ۲۲گردن او همچو قوس، ساعد او همچو تیرصورت نعلش به خاک همچو دو نیمه مجن
23. ۲۳کوه گران در درنگ،‌ باد وزان در شتابدر کُه و صخرا دوان، خار خور و خارکن
24. ۲۴روز و شب از گام نرم،‌ می‌شکند خار سختبرگ گلی کس ندید خار مغیلان شکن
25. ۲۵از دهنش جام شیر حل شده در وی نباتوز کف او چار قرص بر سر خوان عطن
26. ۲۶گه به بلندی رود ناله کنان ابروارگاه به پستی شود، سیل صفت نعره زن
27. ۲۷هیکل او بی‌ستون، سقف روان بر ستونراکب او همچو شیر، بر زبر کرگدن
28. ۲۸هر طرفی ساربان کرده دو هودج روانزهره و مه در قران در درجه مقترن
29. ۲۹محمل گردون نشان در بر او مهوشانگل به میان حجاب بت به کنار شمن
30. ۳۰جمله به کسب جمال در طلب ملک و مالقبلهٔ مقصود من باب امام زمن
31. ۳۱درج در لافتی،‌ برج مه هل‌ اتیحصن حصین فتور دار امان فتن
32. ۳۲کعبهٔ‌ عالی‌مقام، مشهد هشتم امامعارف راه خدای، عالم هر قسم و فن
33. ۳۳از کمر مرتضی گوهر موسی رضاآنکه علی نام اوست، خلقت و خلقش حسن
34. ۳۴قرهٔ عین بتول، مفخر آل رسولسرو قدی زان ریاض، سرخ گلی زان چمن
35. ۳۵گیسوی او مشک را سوخته خون در گلوطرهٔ او ماه را بسته به مشکین رسن
36. ۳۶لایق خوانش نبود محور و نسرین چرخچیست دو مرغ حقیر بر سر یک بابزن
37. ۳۷آب بقا را بریخت گرد رهش آب رودر ثمین را شکست خاک در او ثمن
38. ۳۸زهره در ایوان اوست مطرب پرده سرایماه به دوران او ساقی سیمین ذقن
39. ۳۹گر ز غبار درش باد برد سوی چینناف نهد بر زمین نافهٔ مشک ختن
40. ۴۰چون به زبانم رود گوهر اوصاف اوپر ز جواهر شود حقهٔ درّ عدن
41. ۴۱مدحت او فرض عین، بر همگان عین فرضدر قعدات فروض، در رکعات سنن
42. ۴۲خاک رهش را به چشم گر بسپارم رواستپای ز سر می‌کند در ره بت برهمن
43. ۴۳زهر چشید از عنب شیر خورد زان سببهمچو نبات بهشت بر لب جوی لبن
44. ۴۴ماه جدا از بدور، ماهی‌ئی از آب دوراختر نابرده راه در وطن خویشتن
45. ۴۵هرکه بدو جست کین مهر نبودش به دینظالم اهل یقین، مفسد ارباب ظن
46. ۴۶دهر مغیلان‌گه است، آل نبی ارغوانروی زمین شوره‌زار، نسل علی یاسمن
47. ۴۷گر چه به آدم بود نسبت هر آدمیخار ز جنس نبات هست جدا از سمن
48. ۴۸هفت فلک خمکده‌ست، خلق در او چون شرابصاف در اعلی مقام، اسفل او دُرد دن
49. ۴۹صدر نبوت پناه واسطهٔ عقد شاهجوهر خود وصل کرد با گهر بوالحسن
50. ۵۰میر ولایت علی، دین نبی را ولیعز عرب را پسر، شاه رسل را ختن
51. ۵۱گفت سلونی به علم،‌ کرد صبوری به حلمحیدر خبیر گشای،‌ صفدر عنتر فکن
52. ۵۲داده به او کردگار،‌ بهر وغا ذوالفقارلمعهٔ او بی صقال، تیزی او بی مسن
53. ۵۳ظاهر او بود شیر،‌ باطن او آفتابشمس اسد را گزید بهر سکون و سکن
54. ۵۴رشتهٔ عهدش دگر برنکشد روح رادر چه دلگیر تن بسته شود بی شطن
55. ۵۵زادهٔ برج شرف از قمران فرقدانروی یکی ضیمران قد یکی نارون
56. ۵۶کور دلی کو گزید دار فنا بر بقاکرد سرای سرور در سر بیت حزن
57. ۵۷کشته یکی را به زهر غمزده و تلخ کامخسته یکی را به تیغ تشه لب و ممتحن
58. ۵۸گل شکفد در بهار سرخ ز خون حسینسبزه بر‌آید ز خاک سبز به زهر حسن
59. ۵۹چون ز گلستان دین بلبل و طوطی شدندمنبر و محراب شد منزل زاغ و زغن
60. ۶۰دین چو به دنیا فروخت شد لقب او حمارکو ز خری می‌خرد تره به سلوی و من
61. ۶۱آنکه ز نقصان براند تیغ بر اهل کمالبود به جسمش برص، بود به چشمش وسن
62. ۶۲روح پیمبر کشید عترت خود را به خلددر خور ایشان نبود سجن سرای شجن
63. ۶۳هر چه از این ابتلاست از طرف مابلاستور نه بر ایشان عطاست از طرف ذوالمنن
64. ۶۴از غم شاه عرب خاطر من گوییاموی سر زنگی‌ست شیفته و پر شکن
65. ۶۵لیک به رغم حسود می‌دهدم لطف اوخمر مَحبت به رطل نقل قناعت به من
66. ۶۶تا تن خود سوختم ز آتش ایشان نشددل به بلا مبتلا، جان به عنا مرتهن
67. ۶۷نیست ره آورد من جز غم آل رسولبار خدایا به حشر زرد مکن روی من
68. ۶۸یارب بر نام خویش ختم کن و در نوردنامهٔ‌ ناصر که هست نام تو ختم سخن