1. ۱گل از نشاط به صد برگ مجلسی آراستکه از ترنم بلبل در او هزار نواست
2. ۲تعلقی که میان گل است با بلبلصبابه است کز او اشتقاق باد صباست
3. ۳مگر که مهر گیا داده‌اند بلبل راکه در چمن همه گلبانگ او ز مهر گیاست
4. ۴به غیر آب و هوا نیست غنچه را در دلکه تشنگان چمن را به سوی آب هواست
5. ۵ز باد بر دل غنچه غبار بود و نشستمیان سرو و صنوبر خلافها بر خاست
6. ۶خوش است نرگس بیمار را قدح در سرکه رنج او ز خمار است و جام باده دواست
7. ۷چو گل نجات ز غم خواه و می به قانون نوششنو رموز اشارات او که عین شفاست
8. ۸در آب صورت نشو و نما نماید رویکه همچو آینه از لطف آب روی نماست
9. ۹ز غنچه خواه دل شادمان که دلدارستز سرو جوی ثبات قدم که پا برجاست
10. ۱۰ز بس صفا که در آب است می‌توان دیدنهر آن لطیفه که از عین لطف در دل ماست
11. ۱۱شمال بر سر گل از شکوفه ریخت درمنسیم بر لب جوی از بنفشه غالیه‌ساست
12. ۱۲اگر چه غنچه نهفته‌ست خرده‌ها در دلبه زیر لب ز شکر خنده راز او پیداست
13. ۱۳مگر که لاله نعمان ز خون فرهاد استکه جای او کمر کوه و دامن صحراست
14. ۱۴چو سرو راست برآورد سر به آزادیقبای راستی آمد به قامت او راست
15. ۱۵چنین که سوسن آزاد شد زبان آوربه مدح سلطان گویا زبان او گویاست
16. ۱۶جلال دولت و دین، بانی قواعد ملککه همچو سد سکندر بنای او داراست
17. ۱۷خدایگان زمان، داور زمین هوشنگکه عدل او به ضمان شد زمانه را آراست
18. ۱۸سپهر منزلتِ کوه حلمِ صاعقه خشمستاره کوکبهٔ باد عزم ابر عطاست
19. ۱۹میان خاتم دولت به تیر حلقه نشانز زلف شاهد نصرت به نیزه حلقه رباست
20. ۲۰یگانه‌ای که چو خورشید در قصبهٔ ملکوجود او را هر ذره از وجود او گواست
21. ۲۱خدای را ز وجودش عنایتی است به خلقکه ذات کامل او مظهر صفات خداست
22. ۲۲به شکل شیر علم شیر چرخ می‌لرزدز بیم رایت منصور او که اژدرهاست
23. ۲۳تبارک الله در زیر زین او خنگی استکه شه به هیأت خورشید و او به شکل سماست
24. ۲۴بلند کرهٔ میدان نورد چوگانیکه همچو گویش سرهای دشمنان در پاست
25. ۲۵چو عقدهٔ ذنب او ز جوزهر زده‌اندستام او ز مجره است و تنگش از جوزاست
26. ۲۶گران رکاب به هنگام حمله چون کوه استسبک عنان به گه پویه همچو باد هواست
27. ۲۷به جای نعل مه نو فتاده در پایشچهار میخ مه نعل او چهار سهاست
28. ۲۸به گاه سرعت عنقای آتشین بال استولی به وقت سکون اژدهای آهن خاست
29. ۲۹همین قدر که شهش در وغا برانگیزدرسیده بر سر بدخواه ملک همچو قضاست
30. ۳۰زهی رسیده بدان پایه دست اقبال استکه دستبرد تو بر عقل کل روا و رواست
31. ۳۱چه سخت روی که در جنب جود تو کان استچه تلخ عیش که دست لطف تو دریاست
32. ۳۲نه لعل و گوهر کان است کان شود ظاهرز بیم جود تو خونش فسرده در اعضاست
33. ۳۳سحاب تیره دل بی ثبات تر دامنبمانده غرق عرق پیش دست تو ز حیاست
34. ۳۴به روی و رأی تو آن آفتاب یکتائیکه پشت گردون از بار منت تو دوتاست
35. ۳۵وشاق غاشیه‌دار تو ترک بهرام استغلام حلقه به گوش تو لؤلؤ لالاست
36. ۳۶شها ز جرأت ابرام خویش معذورمبه حال بنده ز عین عنایتی که تراست
37. ۳۷گدائی‌ای ز برای وظیفه خواهم کردز بهر آنکه گدائی وظیفهٔ شعر است
38. ۳۸چه احتیاج گدائی ز پادشاهی توگدا به قاف قبولت مرداف عنقاست
39. ۳۹مرا مذلت حرمان دوستان سهل استبر این ضعیف قوی‌ترین شماتت اعداست
40. ۴۰چو خامه نامهٔ مدحت نهاده‌ام بر سرکه در زبان من این حرف و در سر این سوداست
41. ۴۱ز عرض حال مرا عرض خویش مطلوب استوزین میان غرض معتبر قبول شماست
42. ۴۲قصیده را به دعا ختم می‌کند ناصرطریق داعی مخلص در این مقام دعاست
43. ۴۳همیشه تا چمن آسمان به شام و سحرز سرخ و سبز بمانند گلشن خضراست
44. ۴۴چو خضر برخور از آب حیات در گلشنکه آسمان جلال تو آسمان آساست