1. ۱زهی بنا که جناب تو قبلهٔ فضلاستچهار رکن تو همچو حرم مقام صفاست
2. ۲اثیر را به دل از رشک قدر تو آتشمحیط را به کف از شرم گوهر تو هواست
3. ۳به شکل عارض یاری خطی به پیرامندو تاق تو چو دو ابرو گزید و باهم راست
4. ۴به صف صفهٔ تو عالمان صافی ذهنچو مشتری به ذکی هر یک و به نور ذکاست
5. ۵در این حدیث یکی موی شیب و بالا نیستکه سقف چرخ به شیب است و قدر تو بالاست
6. ۶گر آسمان علوت لقب نهد شایدکه آفتاب و مه و انجم تو از علماست
7. ۷شکفته یک طرف تو شقایق نعمانسراج است کو را ز علم شرع ضیاست
8. ۸دمیده یک طرف دیگر تو سوسن نطقز شافعی که شفیع همه به روز جزاست
9. ۹به مسجد تو که اقصای غایت لطف استروا بود که بگویند مسجد اقصاست
10. ۱۰ز عکس پرتو قندیل و شمع محرابشدلیل قافلهٔ اختران صباح و مساست
11. ۱۱ز بلبلان خوش‌الحان گلشن تنزیلچو گل مسامع ارباب دل به برگ و نواست
12. ۱۲اگر حدیث ز دارالحدیث او گویمبود روایت مشهور کز تواتر خاست
13. ۱۳نفوس خلق ز قانون تو شفا یابدچرا که شربت صافی تو ز دار شفاست
14. ۱۴ترا به دار تعلم چو لوح محفوظ استنفوس سر قدم جمله از حروف هجاست
15. ۱۵کتابخانهٔ تو کاندر اوست کل فنونخزانهٔ کتاب‌ها لا یحد و لا یحصی ست
16. ۱۶معین است که وضع تو تا ابد مانداز آنکه واضع تو صدر عالم العلماست
17. ۱۷خدایگان افاضل پناه تاج‌الدینکه بر سر آمده چار اُم و نُه آباست
18. ۱۸بلند مرتبه قاضی القضات شیخ علیکه در علو ز عوالی کاینات علاست
19. ۱۹سپهر منزلتِ خاک حزمِ صاعقه خشمستاره کوکبهٔ باد عزمِ ابر عطاست
20. ۲۰فلک به کفهٔ قدرش چو ذره بی مقدارجهان به عرصهٔ صدرش چو نقطهٔ بی پهناست
21. ۲۱ز در دانش بر روی دهر زینت و زیبز فیض کلکش بر باغ ملک نشو و نماست
22. ۲۲زهی رسیده بدان مایه دست اقبالتکه دستبرد تو بر عقل کل روان و رواست
23. ۲۳چنان به روی تو درهای غیب بگشادستکه در اشارت تو باز بسته حکم قضاست
24. ۲۴ز بحر علم تو یک قطره مجمع البحرینز نور رأی تو یک ذره روی شمس ضحی ست
25. ۲۵ز رأی و روی تو آن آفتاب یکتائیکه پشت گردون از بار منیت تو دوتاست
26. ۲۶نمونه‌ای ز نمای تو دخل هشت بهشتنواله‌ای ز نوال تو خرج هفت سماست
27. ۲۷نه لعل و گوهر کانست کان شود ظاهرز بیم جود تو خونش فسرده در اعضاست
28. ۲۸ز دُر فشانی تو کان همی‌کند نالهکسی که نیست یقینش گمان برد که صداست
29. ۲۹چه سخت روی که در جنب جود تو کان استچه تلخ عیش که از دست لطف تو دریاست
30. ۳۰سحاب تیره دل بی ثبات و تر دامنبمانده غرق عرق پیش دست تو ز حیاست
31. ۳۱رفیع قدرا، مستظهرم به خدمت توطریق من نه به آئین و خدمت شُعراست
32. ۳۲ز شعر حاصل من نیست غیر بی‌غرضیغرض ز قافیه بنمودنم مدیح شماست
33. ۳۳قصیده را به دعا ختم می‌کند ناصرچرا که دسترس او همین به ختم دعاست
34. ۳۴همیشه تا به حضیض جهان کون و فسادطلوع صبح بقا را غروب شام فناست
35. ۳۵تو از تصرف کون و فساد ایمن باشکه از تو دارفنا خوشتر از سرای بقاست