1. ۱گر باده نیست می‌خورم از خون دل شرابور نقل نیست ساخته‌ام از جگر کباب
2. ۲گر شاهدی نباشد غم نیست زانکه هستمحبوب من کتابت و منظور من کتاب
3. ۳گر مال و ملک نیست زبان چون تیغ هستبر سروران دهر شده مالک الرقاب
4. ۴گر از نعیم و ناز جهان نیستم نصیبهستم به چندگونه هنر مالک نصاب
5. ۵بردوخت چشم پیر فلک نوک خامه‌امگویی که هست خامهٔ من نیزهٔ شهاب
6. ۶از سهم طعن نیزهٔ خطی کلک منهر شام آفتاب نهد تیغ در قراب
7. ۷شاید اگر بلای من آید خواص منآری همیشه آفت سر شد پر عقاب
8. ۸بازار فضل دیده و بیزار گشته‌امزان ساعتی که من به هنر کردم انتساب
9. ۹چون فضل شد فضول و هنر عیب و جرمقدری نماند فضل و هنر را به هیچ باب
10. ۱۰من شرق تا به غرب جهان آزموده‌اماز فضل نیست هیچ هنرمند کامیاب
11. ۱۱فایض شود ز آتش من آب معرفتتا گل نسوخت از گل پیدا نشد گلاب
12. ۱۲دینار شد حجاب ره ما اگر نه یاردیدار می‌نماید هر لحظه بی حجاب
13. ۱۳کوتاه باد دست من از دامنش چو عودگر زانکه نیست کیسهٔ من کاسهٔ رباب
14. ۱۴دلبر خرابهٔ دل ما اختیار کردزانرو که جای گنج نباشد به جز خراب
15. ۱۵امروز نیست در همه عالم دلی که نیستاز بخت در شکایت و با چرخ در عتاب
16. ۱۶گویی که داد مادر گیتی به بخت منبر جای شیر شربت خشخاش بهر آب
17. ۱۷در طالعم سعادت کلی اثر کنداز صدر مشتری نظر آسمان جناب
18. ۱۸فخر امام خواجه حسن آنکه چون حسینراه خطا نرفت ز اندیشهٔ صواب
19. ۱۹پشت و پناه شرع کزو مسند قضادید آن سعادتی که نبیند فلک به خواب
20. ۲۰چون روز روشن است که رأیش به راستیبیرون برد ز زلف شب تیره پیچ و تاب
21. ۲۱آن عالمی که سایل اگر می‌کند سؤالاحسان فی البدیههٔ او می‌دهد جواب
22. ۲۲گیرد چو باد ابلق ایام را عنان راچون آورد عزیمت او پای در رکاب
23. ۲۳گر لطف او به عین عنایت نظر کندآب حیات خیزد از لمعهٔ سراب
24. ۲۴ور قهر او به تیغ سیاست زبان دهدعصفور قطع نسل کند باز چون سداب
25. ۲۵ای خواجه‌ای که صاحب دیوان آسماناز مهر با تو صاحب اعظم کند خطاب
26. ۲۶چون سرمهٔ خاک پای تو از روی خاصیتبخشید نور باصرهٔ چشم آفتاب
27. ۲۷می‌آورند بهر نثار قدوم توچشم سحاب و گوش صدف لؤلؤی خوشاب
28. ۲۸از سرزنش حسود تو چون میخ خیمه بودانداخت دست حادثه در گردنش طناب
29. ۲۹بحر عجایب است کف در فشان توکز مد و جزر اوست روان زر به جای آب
30. ۳۰افسرده خون ز بیم تو اندر عروق کاندر پیش دست تو ز حیا آب شد حباب
31. ۳۱اندیشهٔ سفر نکند هرگز از دمشقالا کسی که دارد سلامش بود مآب
32. ۳۲واحسرتا عراق که از مشهد نجفدارد تراب تربت او بوی بو تراب
33. ۳۳قدر تو هم عراق شناسد که قدر درداند مبصری که کند علم اکتساب
34. ۳۴دینار اگر چه هست غلام سفید رویچون صفر پیش همت تو نیست در حساب
35. ۳۵در خشک سال قحط کرم اهل فضلغیر جناب‌عالی تو نیست فتح باب
36. ۳۶شد وقت آنکه رهزن باد خزان به تیغبیرون کند قوافل اشجار را ثیاب
37. ۳۷در گوشه‌های باغ شود منزوی هزاربر منبر چمن چو خطیبان رود غراب
38. ۳۸پوشد سپهر را فلک از ابر پوستینبندد زمانه شاهد خورشید را نقاب
39. ۳۹بر رود خشک سیل زند نغمه‌های ترمغز زمانه تر شود از نالهٔ رباب
40. ۴۰شیر زیان به شکل سمندر ز بیم جانآید به سوی آتش و غایب شود ز غاب
41. ۴۱حاجت به بحث ناصر و حسن سؤال نیستپیش از سؤال لطف تو خود می‌دهد جواب
42. ۴۲تا دهر مستقیم بود دور برگذرتا خاک بر گذار بود چرخ در شتاب
43. ۴۳ذات تو مستقیم و جهان بر قرار باددر حق تو دعای دعاگوی مستجاب