1. ۱دم صبح آفتاب عالم آراکشاد از هر طرف بهر تماشا
2. ۲دماغم گشت خالی از بخاراتنهادم روی بر طوف مزارات
3. ۳به چشمم روضه ای بنمود از دوربه شاه نقشبند او بود مشهور
4. ۴چو روضه روضه ای همچون مدینهبود صندوقه اش صندوق سینه
5. ۵به گردش ز ایران پاک دامنرداها فوطه زاری به گردن
6. ۶پیمبر روح او فرزند خواندهبه عهد او را به قطبیت نشانده
7. ۷کراماتش عیان چون صبح صادقاجابت منتظر چون چشم عاشق
8. ۸دلش آگه ز اسرار حقیقتشریعت جمع کرده با طریقت
9. ۹سر گردن کشان سنگ نشانشکف شاهان گدای آستانش
10. ۱۰گریبان چاک نذر او زره هانیاز دست مفتاحش گره ها
11. ۱۱چو چوگان سایلانش سرفرازانگدایانش ز دنیا بی نیازان
12. ۱۲چو شمع صبح پیرانش سحرخیزچو شبنم ذاکران او عرق ریز
13. ۱۳ز خاک او منور دیده و دلدر او روز و شب محتاج سایل
14. ۱۴چه در یعنی مبارک آستانشدر فردوس باشد پشتبانش
15. ۱۵منقش چون سپهر پرکواکبعصای کهکشانش چوب حاجب
16. ۱۶بود زنجیر او سر حلقه نورچو زلف افتاده بر رخساره حور
17. ۱۷ز طاق اوست مقصدها نمایانز نام اوست مشکل ها گریزان
18. ۱۸فلک تا گرددش مشهور آفاقنشسته بر رواقش سینه بر طاق
19. ۱۹خم طاق رواقش بسته از مونمایان چون جوان چار ابرو
20. ۲۰اسیر طاق او بالا بلندانکمند مارپیچش زلف جانان
21. ۲۱به روی صفه اش پیران رهبرنشسته همچو اصحاب پیمبر
22. ۲۲فلک بر آستان او مجاورملک در زیر ایوانش مسافر
23. ۲۳چه ایوان آسمان محو درونشز کوه طور سنگ پا ستونش
24. ۲۴چو ابروی بتان محراب او طاقبه سقف او بود نظاره مشتاق
25. ۲۵به سوی روضه باشد رو کشادهز حیرت پشت خود بر قبله داده
26. ۲۶امام او بود معصوم چون گلمؤذن را مرید آواز بلبل
27. ۲۷صف محشر بود قوم امامشملک او را دخان بر پشت بامش
28. ۲۸گلیم او حجاب چهره حوربود جای نمازش پرده نور
29. ۲۹چراغش را فتیله زلف سنبلدماغش چرب و نرم از روغن گل
30. ۳۰فلک سیلی خور باد و هوایشزمین پامال نقش بوریایش
31. ۳۱کبوترهای او هر گه پریدهنشسته چون نگه بر بام دیده
32. ۳۲گره از بال ایشان چنگل بازچو مرغ روح اهل دل به پرواز
33. ۳۳گرفته هر یکی بر یک ستون خوچو بر بالای شاخ سرو حق گو
34. ۳۴شوند ایشان بهر جا سایه افگنشمان سازند خون خویش روشن
35. ۳۵همازین غم طلبگار قفس بافکباب خون چکان سیمرغ در قاف
36. ۳۶ز حوض او گهر سیراب گشتهدل دریا ز حسرت آب گشته
37. ۳۷چو حوض افلاک او را گشته سرپوشز آبش آب رحمت می زند جوش
38. ۳۸نمایان چشمه حیوان سرابشخضر از تشنگی بی آب و تابش
39. ۳۹لب خود هر که از آبش کند ترنگردد تشنه در صحرای محشر
40. ۴۰وضو هر کس که می سازد ازین آبشود روز قیامت مغفرت یاب
41. ۴۱ز آبش آبرو باشد زمین راز خاکش سرفرازی مشک چین را
42. ۴۲به گرد او درختان حی و قایمبه ذکر اره مشغولند دایم
43. ۴۳درختان در سراندازی چو شیخانزبانها سبز در تسبیح سبحان
44. ۴۴چو گردون برگهایش پهن دامنبه عالم همچو طوبی سایه افگن
45. ۴۵گذر کرده ز گردون شاخهایشدرخت سدره باشد منتهایش
46. ۴۶ید بیضا بود لوح مزارشگل خورشید دامنگیر خارش
47. ۴۷ز قندیلش نمایان شعله طوربود چوگان او فواره نور
48. ۴۸شده از پرتو او روشن افلاکچنین شمعی که دیده بر سر خاک
49. ۴۹علم گردیده از خاکش سرافرازهما از سایه او کرده پرواز
50. ۵۰گل سرخ از مزارش بوی بردهز خاکش برگ رعنا آب خورده
51. ۵۱سر کروبیان جاروب راهشچراغ طور شمع خانقاهش
52. ۵۲نباشد گنبد او را مثالیفلک در وی چو فانوس خیالی
53. ۵۳به صحن او سراسر نانوایاندکان بکشاده بهر بینوایان
54. ۵۴چه نان همچون شفق رخساره گلگونتنور چرخ او را کرده بیرون
55. ۵۵سفید و گرم همچون قرص خورشیدبه دیدن سیر گردد چشم امید
56. ۵۶ز یکسو در نوا حلوافروشانچو طوطی در کنار شکرستان
57. ۵۷چو حلوا جان شیرین عشقبازشخریداران چو محمود و ایازش
58. ۵۸ز دیگر سوی بقالان دکانهامزین کرده بهر میهمانها
59. ۵۹چه دکان تخته هایش ماه پارهتبنگش آسمان نقش ستاره
60. ۶۰نماید در نظر از جوش مردمزمین او سپهر پر ز انجم
61. ۶۱کنند از روی خود هر شب جوانانچراغان از برای روح پیران
62. ۶۲بیا ساقی ازین درگاه عالیمگردان سیدا را دست خالی
63. ۶۳ز جای خود صراحی وار برخیزمی توفیق در مینای او ریز