1. ۱دم صبح کاین خسرو قلعه گیربرآراست بزم از صغیر و کبیر
2. ۲چو شد ملک ایران و توران ازوسراسیمه هندو صفاهان ازو
3. ۳فتادند خصمان او از نظرحسودان او کور گشتند و کر
4. ۴حکایت ز هر جانب آغاز کرددر مشورت جمله را باز کرد
5. ۵که او هوشمندان با نام و ننگره صلح جوئیم یا راه جنگ
6. ۶هنوزش که این آتش فتنه بازنکردست از سنگ بیرون گداز
7. ۷فشانیم آب سیاست دروببندیم با او در آرزو
8. ۸زبان را کشادند خورد و کلانکه ای شهریار شجاعت نشان
9. ۹به این قوم اول مدارا کنیمنشد صلح جنگ آشکارا کنیم
10. ۱۰رسولی فرستیم از سوی خویشره نرم خویی بگیریم پیش
11. ۱۱به بینیم مقصود این قوم چیستچنین فتنه و جنگ جویی ز کیست
12. ۱۲ز حرف رسالت چو شد گفتگویسوی خواجه یوسف بکردند روی
13. ۱۳که ای خواجه امروز بهر خدایسوی کشور بلخ بگذار پای
14. ۱۴در این امر مشکل تویی دلپسندتویی نور چشم شه نقشبند
15. ۱۵بکن تکیه بر روح اجداد خوداز ایشان طلب ساز امداد خود
16. ۱۶دگر تکیه بر دولت شاه کنتأمل بنه روی بر راه کن
17. ۱۷ز ما گوی اول به سلطان سلامسلام دگر بر خواص و عوام
18. ۱۸که اینک رسیدست خان شماخلایق شده میهمان شما
19. ۱۹رسانید قدر شما بر فلکفراموش گردید حق نمک
20. ۲۰چو این قصه با خواجه انجام یافتعنان عزیمت سوی بلخ تافت
21. ۲۱به دروازه خود را رسانید زودبه دل داشت زاری به لب یا ودود
22. ۲۲یکی قلعه ای دید آراستهبه معماریش چرخ برخاسته
23. ۲۳چه قلعه چو غارتگران سنگدلبود کوه قاف از سوادش خجل
24. ۲۴سر گرد برجش به اوج کمالبه معماریش ایستاده هلال
25. ۲۵به بالای او دیدبان ستیزبه اطراف او بیستون خاک ریز
26. ۲۶به دروازه هایش ملک پاسبانبود سد اسکندرش پشتبان
27. ۲۷فگندند در شهر آوازه رابه رویش کشادند دروازه را
28. ۲۸رسیدند جمعیت بیکرانگرفته به کف تیغ و تیر و سنان
29. ۲۹روان بود از تیغشان جوی خونکه می آمد از هر طرف بوی خون
30. ۳۰یکی چاکری خواجه همراه داشتبه دل هر زمان صورتی می نگاشت
31. ۳۱به خود هر دم اندیشه ها می شمرددلش از توهم شد و آب برد
32. ۳۲هجوم خلایق ز دنبال و پیشرساندند او را به سلطان خویش
33. ۳۳همان دم نشست و زبان برکشادسخن آنچه بودش همه عرضه داد
34. ۳۴بوبستند لبها همه از جوابنشستند گم کرده راه صواب
35. ۳۵یکی زان میانه زبان برکشادکه ما را نباشد به شه اعتماد
36. ۳۶رسولی ز ما هم رود سوی شاهگناهان ما را شود عذرخواه
37. ۳۷پس آنگه همه عهد و پیمان کنیدبه ما و به خود کار آسان کنید
38. ۳۸یکی خواجه عصمت الله بنامکه او بود منظور خواص و عوام
39. ۳۹به او راز خود را عیان ساختندبه همراه خواجه روان ساختند
40. ۴۰به بیرون دروازه شاه و سپاهنشسته به امید چشمی به راه
41. ۴۱دو کس ناگه از دور پیدا شدندرسیدند و در بارگه جا شدند
42. ۴۲بگفتند هر یک ز احوال شهربه هم بود آمیخته قند و زهر
43. ۴۳رسیدند بر انتهای کلامنشد فهم ازو انقیاد تمام
44. ۴۴جوانان ز هر گوشه برخاستندپی جنگجویی قد آراستند
45. ۴۵بگفتند ای شاه اقلیم گیرتو را باد پاینده تاج و سریر
46. ۴۶ز شاهان پیشین تویی انتخابتویی وارث ملک افراسیاب
47. ۴۷ز تو امر کردن دلیری ز ماستادن ز تو قلعه گیری ز ما
48. ۴۸اگر آسمانست این شهر بندبود همت ما رسا چون کمند
49. ۴۹اگر باشد این قلعه از کوه تنبود دست ما تیشه کوه کن
50. ۵۰اگر خاکریزش بود کوه قافسر نیزه ماست خارا شکاف
51. ۵۱اگر هست دروازه اش آهنینبود تیغ ما را دم آتشین
52. ۵۲چو شه دید آشوب گردنکشانشد از لعل سیراب گوهرفشان
53. ۵۳بگفت ای جوانان تحمل کنیددرین تندخویی تأمل کنید
54. ۵۴برآید به تدبیر از پیش کاربه از زور دار است تدبیر وار
55. ۵۵فرستیم در بلخ دیگر پیامپیامی که باشد سراسر نظام
56. ۵۶رسولی که باشد لبالب ز فنکهنسال با رأی رنگین سخن
57. ۵۷رسولی که چون شمع در گفتگویزبان آتشین باشد و نرم خوی
58. ۵۸چراغ رسالت منور کندبه خود این ره پر خطر سر کند
59. ۵۹ز فانوس بیرون کند شمع رابه پروانه آمد دل جمع را
60. ۶۰زیان برکشادند از هر طرفگهر ریختند از دهان چون صدف
61. ۶۱قلیچ یی در این امر لایق بودبه هر کار رایش موافق بود
62. ۶۲به علم و ادب هست آراستهبه تدبیر بنشسته و خاسته
63. ۶۳به افسون تواند کند کار راز سوراخ بیرون کند مار را
64. ۶۴دلیر و سخن سنج و فهمیده استنهنگان و نام آوران دیده است
65. ۶۵پدر تا پدر آمده قلعه گیرکند حمله شیر اولاد شیر
66. ۶۶طلب کرد او را شه کامگارنشایند در مجلس اعتبار
67. ۶۷به کف جام از لطف آماده کردز شهد عنایت در او باده کرد
68. ۶۸ز ساقی دوران شده سرفرازدر آن مجمع او را بداد امتیاز
69. ۶۹چو او باده مرحمت کرد نوشلباس رسالت کشیدش به دوش
70. ۷۰شه مرحمت کیش گردون رکاببه او تحفه داد از سئوال و جواب
71. ۷۱ز رخصت چو هنگامه انجام یافتز صحبت همان لحظه بیرون شتافت
72. ۷۲سوی قلعه بلخ آورد رویزبان و دلش از خدا چاره جوی
73. ۷۳سمندش به ره چون قدم کرد تیزرسیدش ته قلعه چون خاکریز
74. ۷۴نظر کرد از کنگرش دیدبانستاده یکی مرد آتش عنان
75. ۷۵فغان کرد کای غافلان دیاریکی مرد تورانی نامدار
76. ۷۶به بیرون دروازه ایستاده استلبش در سخن گفتن آماده است
77. ۷۷بود نام و آوازه او علمبه تیغش قلیچ بی نموده رقم
78. ۷۸به گوش همه چون رسید این نداکشادند دروازه را بی ابا
79. ۷۹عنانش گرفتند خورد و کلانکشیدند در پیش نام آوران
80. ۸۰رسید و زبان رسالت کشادکه ای تیره روزان غافل نهاد
81. ۸۱چرا اینچنین کارها می کنیدبه شاه خود این ماجرا می کنید
82. ۸۲رود بعد از این نیکخواهی به بادشهان را نماند به کس اعتماد
83. ۸۳ز طعن خلایق ملامت کشیدبه روز قیامت خجالت کشید
84. ۸۴همه دست پرورد خوان ویندبه پابوسی او به سرها روند
85. ۸۵به گردن همه ترکش آویختهروید اشک از دیدها ریخته
86. ۸۶منازید بر قلعه و بند خودمسازید فخری به پیوند خود
87. ۸۷مبادا شود بر شما کار تنگز مردم بمانید در زیر ننگ
88. ۸۸جدا گر شود بند از بند منهمین است بهر شما پند من
89. ۸۹ز هر سو کشادند مردم زبانسخنهایت آورده ما را به جان
90. ۹۰یکی گفت تیغی به کارش کنیدهمین دم سزا در کنارش کنید
91. ۹۱یکی گفت زندان بود جای اویکی گفت چاه است مأوای او
92. ۹۲یکی گفت اینها بود ناپسندهمان به که سازیم در خانه بند
93. ۹۳هر آن کس که با او زبان برکشادجوابش بگفت و سزایش بداد
94. ۹۴در آخر ببردند در یک مکاندر آنجا بوبستند بی ریسمان
95. ۹۵چه خانه جنون کرده تعمیر اوبود قفل وسواس زنجیر او
96. ۹۶منقش به دیوار او نام مرگلب بام او داده پیغام مرگ
97. ۹۷اجل را به خود کرده هر دم رقمنشسته در اندیشه در کنج غم
98. ۹۸ز در ناگاه آواز پایی شنیدز خود دست شست و ز جان کند امید
99. ۹۹یکی آمده گفت ای پر ستیزتو را خان طلب می کند زود خیز
100. ۱۰۰گرفتند و بردند در پیش شاهدعا کرد و بنشست در پیشگاه
101. ۱۰۱ز بعد ثنا گفت ای شهریاربه مهمانیت آمدیم از بخار
102. ۱۰۲به مهمان نکرده کسی این چنینخصوصا به شاهان روی زمین
103. ۱۰۳جواب و سئوالی که شه گفته بودبه رنگی به او هر زمان می نمود
104. ۱۰۴به پند و نصیحت چنان گشت گرمدل سخت او کرد چون موم نرم
105. ۱۰۵امامقل اتالیق ز سوی دگرپی تقویت گرم شد چون شرر
106. ۱۰۶عوض بی ز سوی دگر شد روانشدندش همه چون قلم یک زبان
107. ۱۰۷ز هر دو طرف این دو صاحب کمالکشادند از بهر پرواز بال
108. ۱۰۸به افسون شود اژدها زیر دستبه زنجیر گردن نهد شیر مست
109. ۱۰۹گر آتش زند شعله چون آفتاببه آتش توان کرد بی آب و تاب
110. ۱۱۰هماندم طلب کرد رخش مرادز دروازه بیرون برآمد چو باد
111. ۱۱۱ز دنبال او مردمان فوج فوجروان بر تماشای دریای موج
112. ۱۱۲ستاده به نظاره اش آسمانستاره به مه می کند چون قران
113. ۱۱۳چو نزدیک شد بر در بارگاهپیاده روان شد به پابوس شاه
114. ۱۱۴دو رخ سود بر مسند خسرویچو فرزین برون آمد از کجروی
115. ۱۱۵نشست و سوی شهر شد رهنمابه تکلیف برخاست آندم ز جا
116. ۱۱۶بگفتا فلک باد دمساز توسر من بود پای انداز تو
117. ۱۱۷به دولت هماندم شه کامیابدرآورد پا در هلال رکاب
118. ۱۱۸چو روشن شد از مقدمش چشم شهرقیامت شد آن روز قایم به دهر
119. ۱۱۹بیا ساقی آن باده لاله گونکه از تیغ موجش زند بوی خون
120. ۱۲۰به من ده که شوید ز طبعم ملالسر دشمنان را کنم پایمال