1. ۱تا بگویم باقی احوال شاهبا گروه کودکان در عرض راه
2. ۲زانکه اصحابند در مسجد غمینچشم اندر راه خیرالمرسلین
3. ۳مَخلَصی جوزان که اصحاب رسولمنتظر بنشسته در مسجد ملول
4. ۴چون خرید آن شاه عالم خویش رادامنش از چنگ طفلان شد رها
5. ۵بحر فارغ شد ز چنگ قطره‌هامهر خود را واخرید از ذره‌ها
6. ۶گفت گریان قدر خود نشناختمهم بهای خویش روشن ساختم
7. ۷شد معین قیمت من بی گزافقدر من اینست و نَبْوَد جای لاف
8. ۸درهمی ده بیست داد آن کارواندر بهای یوسف بی مثل و مان
9. ۹رحمت حق بر روان پاک اوابر رضوان آب پاش خاک او
10. ۱۰قیمت من گردکانی شد سه چاربنده‌ام آری و اینم اعتبار
11. ۱۱این چه حلم است ای دو عالم بنده‌اتاز ثریا تا ثری شرمنده‌ات
12. ۱۲این چه خلق است ای ملایک چاکرتزلف حورالعین جاروب درت
13. ۱۳زیر بار منتت کون و مکانداده ای تن زیر بار کودکان
14. ۱۴قیمت یک تار مویت صد جهانمی‌کنی خود را بها ده گرد‌کان
15. ۱۵خاک پایت را شرف بر مهر و ماهاخترانت بندگان در بارگاه
16. ۱۶آسمان یک خیمهٔ کوتاه توعرش و کرسی پایه‌ای از گاه تو
17. ۱۷یک خریداری نمودی از کرمبنده کردی هم عرب را هم عجم
18. ۱۸یک دهن خواهم به پهنای جهانیک زبان جاری بود چون عسقلان
19. ۱۹تا سخن از وصف آن شه سر کنمحقه گردون پر از عنبر کنم
20. ۲۰لیک تا گفت و شنو عالم پر استزین صدف گوشی است هرجا پر در است
21. ۲۱گر نخواهی شرح نور آفتابخلق او خشبوتر است از مشک ناب
22. ۲۲بلکه نور آفتاب از روی اوستنافه گر خوشبو شده است از بوی اوست
23. ۲۳خور ز روی او کند کسب ضیاگل رسد از او به صد برگ و نوا
24. ۲۴آسمان رفعت ز شأن او گرفتاز وقارش کوه اطمینان گرفت
25. ۲۵چشمها عذب از لب شیرین او استخاک را آرام از تمکین او است
26. ۲۶از کف او ابر باران ریز شداز دم او بحر لؤلؤ خیز شد
27. ۲۷سرو بهر خدمت او قد کشیدلاله با داغش ز کوهستان دمید
28. ۲۸نی اثر از گفت بود و نی شنودکاین جهان را عطر او خوشبوی بود
29. ۲۹هرکه گوید مدح آن سلطان دیناو ستایش می‌کند خود را یقین
30. ۳۰یعنی ای یاران دلم داناستیروی او را دیده‌ام بیناستی
31. ۳۱هم من از پیرایه داران شهمشه شناسم سرّ شه را آگهم
32. ۳۲چون تو گویی مدح خورشید جهانمی‌نیفزاید کمال خور از آن
33. ۳۳می‌شود روشن از آن بینایی‌اتامتیاز ظلمت نورانی‌ات
34. ۳۴می‌ستایی دیدگان خود یقیندیدهٔ من روشن است و نور بین
35. ۳۵همچنین هرکس که زیبایی ستودشرح زیبایی خود را وانمود
36. ۳۶داد از صدق حواس خود خبریعنی ای یاران نه من کورم نه کر
37. ۳۷هم دلم دانا و جانم روشن استگفتهای من گواهان منست
38. ۳۸همچنان که آن دگر یک کز گزافاز قبول و رد شد اندر اعتساف
39. ۳۹گر نکوهش کرد گر خواند آفریننی مطابق بود او با حق نه این
40. ۴۰خویشتن را ضایع و نابود کردنزد دانا خویش را مردود کرد
41. ۴۱گفتهای او گواه عیب اوستاز تراوش فهمی آب اندر سبوست
42. ۴۲بوی پنبه سوزت آمد در دماغدانی اندر جامه‌ات افتاد کاغ
43. ۴۳عالمی در محفل تدریس بوددر مسائل ماهرویی ویس بود