1. ۱جمله شاگردانش اندر حاشیهبود او چوپان و ایشان ماشیه
2. ۲از در آمد ناگهان با کش و فشیک هیولایی موقر شیخ‌وش
3. ۳بر سرش عمامه‌ای چون گرز سامدر برش هم جبه‌ای کافور فام
4. ۴آمد از در چست و بر مسند نشسترنگ از روی مدرس رخت بست
5. ۵کاین حریف من مگر رسطاستییا ابونصر است یا قُسطاستی
6. ۶از پی تعظیم او از جای جستهر دو زانو را دوته کرد و نشست
7. ۷هم خبر هم مبتدا فرموش کردپس زبان از کیف و کم خاموش کرد
8. ۸از ادب با بیم ترک درس گفتلب فرو بستند از گفت و شنفت
9. ۹چون به استادی رسی خاموش باشلب ببند و پای تا سر گوش باش
10. ۱۰دم مزن در نزد استاد هنرپیش جالینوس نام طب مبر
11. ۱۱از شجاعت در بر حیدر ملافبی محابا پا منه اندر مصاف
12. ۱۲در بر لوطی تو رقاصی مکنبا نهنگ بحر غواصی مکن
13. ۱۳تا حریف خویش نشناسی درستحمله سوی او مکن چالاک و چست
14. ۱۴آن مدرس ساعتی خاموش بودهم ز رنج و درد پا در جوش بود
15. ۱۵عاقبت رو کرد سوی آن حریفسر فرو افکند با نطق لطیف
16. ۱۶گفت مولینا چرا دارد سکوتمی‌نبخشد روح ما را هیچ قوت
17. ۱۷نیست قوت روحها قوت خلیصزینت جان نی سراویل و قمیص
18. ۱۸روحها را شد حیات از فضل و علمزیور آنها حیا و جود و حلم
19. ۱۹گفت گویم از چه ای شیخ جهانگفت دانی آنچه روشن کن بیان
20. ۲۰ما همه گوشیم بر فرمان توتشنه لب بر جرعهٔ عنوان تو
21. ۲۱گفت مولینا که ای استاد فردروزه را کی می‌توان افطار کرد
22. ۲۲گفت هنگام غروب آفتابهست افطار صیام آنگه صواب
23. ۲۳گفت آیا چیست حکم آن جنابتا سحرگه گر کسی ماند به خواب
24. ۲۴گفت باید روزه بودن تا سحرکاشکی کردی سخن سر زودتر
25. ۲۵گفت آیا با چنین فضل و کمالشیخ ما را در چه باشد اشتغال
26. ۲۶گفت من شرع شریف ساوه‌امبا همه فضل اندر آنجا یاوه‌ام
27. ۲۷گفت اندر کمره‌ام شرع شریفبا همه فضل و هنر آنجا نحیف