1. ۱زد گریبان چاک و رخساره شخودبانگ زد کی رو سیاهان عنود
2. ۲این گرفتاری که در چنگ شماستدزد نبود این فلان مرد خداست
3. ۳این چراغ خلوت اهل حق استدر ظلام دهر نور مطلق است
4. ۴ای عجب کاین نور را نشناختندتیغ ظلم و جور بر او آختند
5. ۵اندک اندک آن خبر کردند فاشبر در و دیوار افتاد ارتعاش
6. ۶پادشه از حادثه آگاه شدجانب بازار از خرگاه شد
7. ۷پا برهنه آمد آن شاه سترگتا سیاستگاه آن مرد بزرگ
8. ۸دید او را غرق خون خویشتندر برش جلاد با تیغ دو من
9. ۹شه چو دید این ماجرا حیران بماندهم در آندم جمله جلادان بخواند
10. ۱۰داد فرمان هلاک شیروانهم امیر و هم عسس هم مهتران
11. ۱۱مرد زاهد با کف پر خون ز جاجست و گفت ای پادشه بهر خدا
12. ۱۲بیگنه خون گرفتاران مریزنیست ایشان را گناهی هیچ چیز
13. ۱۳هر گناهی هست بر دست منستبالله این اندر خور ببریدنست
14. ۱۴کیفر این دست بی انصاف دادآفرین بر دست آن جلاد باد
15. ۱۵بر نشان بنشست تیر شست اومن بنازم تیر او و شست او
16. ۱۶گر کف من شد جدا نبود شگفتکیفر کفر این کف کافر گرفت
17. ۱۷مرتد فطری بد و خونش هدرریخت هرکس خون او لله در
18. ۱۸شرک آورد آن خدای پاک راخون بباید ریخت این بی باک را
19. ۱۹دست من می‌داند و من جرم اومیر شب را با عسس مجرم مگو
20. ۲۰کار ایشان عین خیر است و صوابباید از ایشان نمودن احتساب
21. ۲۱بود آن خوش باد کین نابود کرداین بگفت و شاه را بدرود کرد
22. ۲۲با کف ببریده دست خون چکانشکرگویان سوی خانه شد روان
23. ۲۳بر زمین نامد ز شادی پای اوشکر حق می‌ریخت از لبهای او
24. ۲۴سر همی کردی به سوی آسمانگفت ای پروردگار مهربان
25. ۲۵من چگونه شکر الطافت کنمشکر لطف قاف تا قافت کنم
26. ۲۶هر بن موی من ار گردد دهانهر دهانش را بدی هفتصد زبان
27. ۲۷هر زبان هفتصد لغت گویا شوددر طریق شکر تو پویا شود
28. ۲۸کی توانم ای برون از چند و چونآیم از یک عهدهٔ شکرت برون
29. ۲۹گه فتاد از بهر سجده بر زمینبر زمین مالید رخسار و جبین
30. ۳۰گاه کردی رو به سوی آسماندر سپاس و حمد بگشودی زبان
31. ۳۱کای خدا ای لطفت از اندازه بیشدست لطفت مرهم دلهای ریش
32. ۳۲من فدای لطف بی پایان توبنده و شرمندهٔ احسان تو
33. ۳۳نُه فلک سرگشته و شیدای توستمست و بیخود خاک از صهبای توست
34. ۳۴جرعه‌ای دادی ز شوق افلاک راجرعهٔ دیگر بسیط خاک را
35. ۳۵آن برِ قاضی کمر از شوق بستاین ز شکر عشق تو افتاده مست
36. ۳۶در هوایت آب و باد اندر طلباین روان و آن دوان در روز و شب
37. ۳۷کوه بر جا خشک اگر بینی درستایستاده در حضور و محو توست
38. ۳۸مرغها کاندر هوا طیران کننددر هوای عشق تو جولان کنند
39. ۳۹ماهیان در آب و موران در حجورطایران در شاخ و کرمان در صخور
40. ۴۰جمله بر خوان تو مهمان تو‌اَندجیره خوار خوان احسان تواَند
41. ۴۱من کجا و وصف ذات پاک توای ملایک قاصر از ادراک تو
42. ۴۲من کجا و شرح نعمتهای توای دو عالم سفرهٔ نعمای تو
43. ۴۳کیست آن کو غرق نعمای تو نیستچیست آن چیزی که الّای تو نیست
44. ۴۴نک یکی این لطف خشم آمیز بینخشم نازآلود عشق انگیز بین
45. ۴۵لطف کردی سوی خود خواندی مرااز در بیگانگان راندی مرا
46. ۴۶عشوه‌ای کردی و کارم ساختیآتش شوقم به جان انداختی
47. ۴۷مدتی این آتشم خاموش بودسوز عشق از خاطرم فرموش بود
48. ۴۸دامنی امشب زدی بر نار منمن فدای یار شیرین کار من
49. ۴۹شعلهٔ عشق من امشب تیز شدآتش پنهانم اخگر ریز شد
50. ۵۰ز آب حیوان خوشتر است این آتشممن در این آتش سمندروَش خوشم
51. ۵۱در من امشب آتشی افروختیهرچه با من غیر عشقت سوختی
52. ۵۲ناری آمد شد عیان صد نور ازوشد سراپایم درخت طور ازو
53. ۵۳نور بخشد آتش سوزان توتا چه بخشد روی نور افشان تو
54. ۵۴از کفت زخمی به تن آید مراساخت زخمت زندهٔ سرمد مرا
55. ۵۵وه چه زخمت راحت صد درد منهم دوای جان غم پرورد من
56. ۵۶وه چه زخمی مرهم صد داغ منروضهٔ من گلشن من باغ من
57. ۵۷زخم تو هر زخم را مرهم نهدمردهٔ صد ساله را صد جان دهد
58. ۵۸روح بخشد قالب افسرده رازندهٔ جاوید سازد مرده را
59. ۵۹زخم تو بر جان من همیون بُوَدزخم تو این مرهمت پس چون بُوَد
60. ۶۰آتشت اینست اگر ای شاه منهفت دوزخ باد جولانگاه من
61. ۶۱گر بود این زخمت ای سلطان دادتیغ تو بر تارکم جاوید باد
62. ۶۲آتشت شمع است من پروانه‌امدر هوای زخم تو دیوانه‌ام
63. ۶۳هرچه خواهی آتش ای آتش فروزدر من افکن خانمان من بسوز
64. ۶۴آتشی بر جسم و جان من فکنریشهٔ هستی من از بن بکن
65. ۶۵گل بُوَد زخم تو و بلبل منمعندلیب آسا گرفتار گلم
66. ۶۶عاشقم من بر تو و کردار توجان فدای نور تو و نار تو
67. ۶۷چون جراحت از تو باشد مرهم استمرهم از غیر تو زهر ارقم است
68. ۶۸درد تو بر جان من درمان بودسیف و خنجر لاله و ریحان بود
69. ۶۹یک جهان جانی خوش ارزان یافتمزخم دیگر زن که چندان یافتم
70. ۷۰زخم دیگر زن که صد چندان شومبگذرم از جان و جانِ جان شوم
71. ۷۱این اثرها نی ز زخم و آتش استبلکه از دست نگار دلکش است
72. ۷۲زخم و آتش از تو چون باشد نکوستخوی فاعل ساری اندر فعل اوست
73. ۷۳هرچه از زیبا رسد زیبا بودزهر از شیرین لبان حلوا بود
74. ۷۴گرچه در دشنام صد زهر اندر استاز لب شیرین ز شکر خوش‌تر است
75. ۷۵بوسه را از آن نگار پارگینبدتر از دشنام و با دشنام بین
76. ۷۶زخم و مرهم در بر دانا یکی‌ستگر تفاوت هست آن هم اندکی‌ست
77. ۷۷امتیاز این دو از فاعل بوددر میانشان فرق از این حاصل بود
78. ۷۸چون تویی فاعل جراحت راحت استبا تو گلخن باغ و دوزخ جنت است
79. ۷۹در میان عابد و شاه وجودزین نمط بگذشت بس گفت و شنود
80. ۸۰تا زمین و آسمان پر نور شدحلقهٔ کروبیان پُر شور شد
81. ۸۱در میان جان و جانان رازهاستخامه و دفتر ورا محرم کجاست
82. ۸۲دوست را با دوست باشد صد سخنکی توانش گفت در هر انجمن
83. ۸۳راستی در خلوت جانان و جانجسم هم محرم نباشد در میان
84. ۸۴در ستایش بود عارف تا سحرکردم اندر طاقدیسش مختصر