1. ۱خواست تا گردد عیان و آشکارسر زند خورشید در دیجورتار
2. ۲چیست خورشید ای که خاکم بر دهنای زبانم کوته و لال از سخن
3. ۳این زبان بی ادب ببریده بادوین دهان بیحیا دریده باد
4. ۴آفرید این خلق نامعدود راجدولی ببرید بحر جود را
5. ۵روزنی بر بارگاه نور زدذره ای زان نور بر این طور زد
6. ۶گشت از آن خلق بی پایان پدیدکل یوم و هوفی خلق جدید
7. ۷سینه هاشان را دل آگاه داددر دبستان خردشان راه داد
8. ۸همچنین آن نقشهای بیحسابسربسر بودند پنهان در حجاب
9. ۹جملگی عاشق ظهور خویش رادر طلب مرآت نور خویش را
10. ۱۰خواست تا رزاقیش گردد عیانآفرید آن طایفه محتاج نان
11. ۱۱تا رسد از قهر جانسوزش خبرکفر و اهریمن برآوردند سر
12. ۱۲خواست تا غفاریش گردد پدیداهل جرم و معصیت را آفرید
13. ۱۳ای گنه کاران کنون با صد امیدخانه ی غفاریش را در زنید
14. ۱۴هم عطوفست و رؤوفست و کریمهم عفو و هم غفور و هم رحیم
15. ۱۵واهب و حنان و منان است اوصاحب لطف است و رحمن است او
16. ۱۶جمله اینها عاصیان را طالبندطالبند و سوی ایشان مایلند
17. ۱۷هریکی گویند هر شام و سحریا عصاة انی لکم نعم المفر
18. ۱۸اهربوا یا ایها العاصون الیلاتخافوا جرمکم طراعلی
19. ۱۹ای گروه مجرمان رو سیاهای گنه کاران با صد دود آه
20. ۲۰چونکه ایشان مر شما را یاورندغمگساران شفاعت گسترند
21. ۲۱راه نومیدی گرفتن بس خطاستبلکه انکار صفتهای خداست
22. ۲۲می کنی با نعمتهای بیکرانبا قیاس آن نعوت بیکران
23. ۲۳بحر بی پایان کجا و قطره اینیر اعظم کجا و ذره ای
24. ۲۴بحر و خورشید از پی فهم شماستورنه این تمثیلها عین خطاست
25. ۲۵پیش آن بحر کران پیچ پیچجمله ی کون و مکان هیچ است هیچ
26. ۲۶با چنین دریای عفو بیکرانکش نه آغازی نه انجامی توان
27. ۲۷کفر باشد ناامیدی ای مهانگرچه باشد چون صفایی جرمتان
28. ۲۸من نیم نومید از آن بحر کرمای هزاران خاک عالم بر سرم