1. ۱عارفی می‌رفت روزی در رهیبا دل دانا و جان آگهی
2. ۲ناگهش آمد به گوش از روزنیکاین سخن می‌گفت با شویی زنی
3. ۳بگذرانم از تو گر نان ناوریمتشنه و بی آب هم بگذریم
4. ۴هم اگر شبها نیاری روشنیهم اگر ندهی مرا پوشیدنی
5. ۵جمله اینها بگذرانم ای عزیزاز تو اینها من نخواهم هیچ چیز
6. ۶لیک اگر بر من گزینی دیگرییا به رخسار دگر زن بنگری
7. ۷نگذرانم از تو هرگز این گناهنیکی از من دیگر ای شوهر مخواه
8. ۸مرد عارف این سخن را چون شنیدنعره‌ای بی اختیار از جان کشید
9. ۹زد گریبان چاک و بیهوش اوفتادجوی اشک از دیدگان بر رو گشاد
10. ۱۰جمع شد بر گرد او برنا و پیرهین چه دیدی ای تو بینا و خبیر
11. ۱۱این بنای عقل و هوشت از کجاستآتشی پیدا نه جوشت از کجاست
12. ۱۲گفت آتش هم نهان هم ظاهر استچشمتان اما ز دیدن قاصر است
13. ۱۳نغمهٔ داود از هرسو بلندگوشتان لیکن کرند و انجمند
14. ۱۴حس جسمانی همه قشر است و پوستجسمهای روح مغز و لب اوست
15. ۱۵تا زبان روح تو گویا نشدچشم او بینا و شم بویا نشد
16. ۱۶ذوق و لمس و سمع او دانا نشددست او گیرا و پا پویا نشد
17. ۱۷حس تو بی مغز باشد بی سخنلفظ بی معنی و ضرع بی لبن
18. ۱۸هم گلابی بوی شمع بی فروغهم سبوی خالی از دوشاب و دوغ
19. ۱۹قشر باشد جز به قشرش راه نیستهیچ اوصافی ز مغز آگاه نیست
20. ۲۰آنچه هست اینجا چه جوهر چه عَرَضزشت یا زیبا و صحت یا مرض
21. ۲۱جملگی قشرند و مغز و صافشاندر ورای این جهان باشد عیان
22. ۲۲چون حواست را نباشد مغز نغزکی رسد زینها به سوی لب و مغز
23. ۲۳جز به قشر آن را نباشد رابطهمی‌نفهمند غیر آن زین واسطه
24. ۲۴زین سبب فرمود آن بی چند و چونمی‌نداند غیرهُ وَالراسخون
25. ۲۵چشم جان بگشای ای جان عموتا ز هر چیزی ببینی مغز او
26. ۲۶پس ز مغز او به اصلش پی بریپس ز مغز مغز اصلش بنگری
27. ۲۷مارایت شیئا الا ومعهقدرایت ربه و مبدعه
28. ۲۸چشم جان بگشای و بنگر بی حجابهر طرف در جلوه سیصد آفتاب
29. ۲۹دیدهٔ جان پرده‌ها را بَردَرَددر نهاد قشرها لب بنگرد
30. ۳۰در درون این یکی بیند عیانگشته صد خورشید نورافکن نهان
31. ۳۱در درون آن دگر دارد وطناهرمن در اهرمن در اهرمن
32. ۳۲پرده بینی این یکی را بر بهشتدوزخ آن یک را نهفته در سرشت
33. ۳۳گر گشایی گوش جان تیزهوشمی‌نیابی در جهان چیزی خموش
34. ۳۴راز من شیئی والا بشنویکِشتهٔ امید خود را بِدْرَوی
35. ۳۵مغز هر حرفی به گوش آید تو رامرغ جان زان در خروش آید تو را
36. ۳۶هم بر این منوال باقی حواسهمچو نطق و شامه و ذوق و مساس
37. ۳۷پاک گردی ره به پاکانت دهندجان شوی آغوش جانانت دهند
38. ۳۸چون تو دُردی دردیانت همرهندصافیان از تو نفور و در رمند
39. ۳۹ هر گروهی جنس خود را طالبندنوریان مر نوریان را جاذبند
40. ۴۰صحبت دباغ و عطار ای رفیقحبس در حبس و مضیق اندر مضیق
41. ۴۱مرد عارف گفت گوش جان منمغز و لب نشنید از گفتار زن
42. ۴۲آمد از غیبم به گوش جان خطابکای تو مانده در پس نهصد حجاب
43. ۴۳گر نکو نبود نماز و روزه‌اتور نباشد طاعت هر روزه‌ات
44. ۴۴گر گنه آری سوی من کوه کوهزانچه آید هر دو عالم زان ستوه
45. ۴۵من بیامرزم ز فیض عام خودخوانده‌ام غفار مطلق نام خود
46. ۴۶مغفرت مر معصیت را طالبستاهل عصیان را سوی خود جاذبست
47. ۴۷مغفرت آری بود عصیان طلبچونکه عصیان شد ظهورش را سبب
48. ۴۸همچنانکه ذات خلاق جهانبود غیب مطلق و کنج نهان