1. ۱ای خدا از خود دو چشمم کور کنوز جمالت دیده‌ام پرنور کن
2. ۲دارم از خود صد شکایت ای خدابا که گویم جز تو عیب خویش را
3. ۳ای خدا دارم دلی از دست خویششرحه شرحه پاره پاره ریش ریش
4. ۴ای خدا آمد به ما از راستاناین حدیث و نیست الّا راست آن
5. ۵کاینچنین گفت آن امام هفتمینکش روان بادا به صد رحمت قرین
6. ۶کای تو اندر این سرای تنگنایصد هزارانت بلا اندر قفای
7. ۷چونکه افتی از بلایی در مضیقکش نبینی مر خلاصی را رفیق
8. ۸رو کریمی از کریمان را بجویحال خود را سر به سر با او بگوی
9. ۹ای خدا ای بحر احسان و کرماز کرمهایت جهانی غرق یم
10. ۱۰هر کریمی جرعه نوش جام توستریزه خوار سفرهٔ انعام توست
11. ۱۱هر کریم از تو کرم آموختهمایهٔ احسان ز تو اندوخته
12. ۱۲سالها شد ای خداوند کریممر کرمهای تو را هستم عزیم
13. ۱۳گرد بام خانه‌ات پر می‌زنمخانه‌ات را حلقه بر در می‌زنم
14. ۱۴شیئی لله گویم اندر درگهتخوانم اندر گاه و اندر بیگهت
15. ۱۵چون گدایی بر دری فریاد کردکدخدایش از لب نان شاد کرد
16. ۱۶ای خدا در درگهت من آن گداخانه را هم تو خدا هم ناخدا
17. ۱۷گر سگی آرد به دیواری پناهجا دهد او را به خود بی اشتباه
18. ۱۸در وی از بادش نگهبانی کنددر اسد خورشید گردانی کند
19. ۱۹ای خدا ای بی پناهان را پناهمجرمان را عین عفوت عذرخواه
20. ۲۰چون سگی خود را فکنده‌ستم به خاکیا الهی یا الهی فی فناک
21. ۲۱روز و شب چون سگ پی یک لقمه ناندم همی مالم به خاک آستان
22. ۲۲ای دو عالم غرق احسان شمالقمهٔ نانی به این سگ کن عطا
23. ۲۳نان من دانی چه باشد قوت جانجان ازو یابد حیوة جاودان
24. ۲۴وانچه باشد یک نظر از لطف خاصکز غم خود سازدم یکسر خلاص
25. ۲۵بنده‌ای روزی ز مولا گر گریخترشتهٔ مهر و محبت را گسیخت
26. ۲۶چونکه باز آید کند بازش قبولبگذرد از ظلم و جهل آن جهول
27. ۲۷این منم آن بندهٔ بگریختهآبروی خود به خاک آمیخته
28. ۲۸سوی درگاهت کنون باز آمدهچنگ خود بر دامن عفوت زده
29. ۲۹آمدم اینک به درگاه تو بازحکم باشد مر تو را ای بی نیاز
30. ۳۰مجرمی چون شد پشیمان از گناهباز آید سر به زیر و عذرخواه
31. ۳۱خواجه عذر او پذیرد از کرمهم ببخشاید گناهش بیش و کم
32. ۳۲ای خدا آن مجرم نادم منمکز ندامت دست بر سر می‌زنم
33. ۳۳دست بر سر سر به پیش و عذرخواهآمدم بازت به درگه ای اله
34. ۳۴گر ببخشی هم کریمی هم جوادور بسوزی شاه با عدلی و داد
35. ۳۵کافری گر شد کریمی را دخیلآن کریمش می‌شود یار و کفیل
36. ۳۶ای خدا دانی که کافر نیستمبلکه در توحید خود فانیستم
37. ۳۷مر تو را هستم دخیل ای ذوالکرمآمدم تا درگهت با صد ندم
38. ۳۸یک نظر کن از عنایت سوی منفارغم گردان ز قید خویشتن
39. ۳۹زین رفیقان تنگ شد یا رب دلمکن تهی ز ایشان خدایا محفلم
40. ۴۰بلکه دل از این دیارم سیر شدجان از این آب و گلم دلگیر شد
41. ۴۱گو مبارک بی دلیلی کز نراقمحفل ما را کشد سوی عراق