1. ۱جان علوی پر زند بر هم همیتا مگر پرّد به بالاتر همی
2. ۲سوی بالا بیند و گردن کشدبال و پر افشاند و بر خود تپد
3. ۳تن ولی چفسیده بر پاهای اوپایهای آسمان پیمای او
4. ۴پایهایش را گرفته با دو دستمی‌کشد او را به قوَت سوی پست
5. ۵جان زند پر سوی علیین پاکتن ز پا تا سر فرو رفته به خاک
6. ۶جان همی گوید خدا را ای بدندست بردار از من و از پای من
7. ۷تا به سوی عالم بالا رویمبر فراز کرسی اعلا رویم
8. ۸عرشیَم در عرش دارم آشیانآشیانهایم به فرق لامکان
9. ۹سست کن یک لحظه بال و پر مراپس ببین از نُه فلک برتر مرا
10. ۱۰می‌زنندم قدسیان هر دم صفیرگرچه در دام بلا ماندم اسیر
11. ۱۱هر ستاره می‌زند چشمک مرایعنی ای روشن روان بالاتَرا
12. ۱۲بهر من خود را بهشت آراستهگلشنش از خار و خس پیراسته
13. ۱۳حوریان بر کف گرفته جامهامنتظر در بامها و شامها
14. ۱۴قدسیان در راه من در انتظارزلف حوران رُفته از راهم غبار
15. ۱۵سوی خود می‌خواندم شاه ازلشرمی آور ای تن دزد دغل
16. ۱۶تن همی گوید که ای یار عزیزای که از دستم همی جویی گریز
17. ۱۷می‌گریزی از چه رو از دست مناز چه می‌خواهی همی اشکست من
18. ۱۸خوان ببین بنهاده از هر سو بلیسکاسهٔ آن را بیا با من بلیس
19. ۱۹هین بیا پس ماندهٔ شیطان خوریمهین بیا از خوان شیطان نان خوریم
20. ۲۰بهر ما بنهاده است این مائدهتا از آن گیریم هر دم فایده
21. ۲۱گر بیالایم به خوانش دست و دلمی‌شوم هم شرمسار و هم خجل
22. ۲۲آن جلب را بین که بگشوده ازارچون پسندی پیش آیم شرمسار
23. ۲۳بین که آن قحبه مرا خواند به خویشچون توان دیدن دلش افکار و ریش
24. ۲۴بین که هم‌بزمان همه در کذب و لاغشرمم آید گر مرا باشد فراغ
25. ۲۵بین که خاتونِ سرا خواهد ز مناطلس و دیبا و زربفت ختن
26. ۲۶گر نیارم، خاطرش گردد نژندهم نباشد پیش یاران سربلند
27. ۲۷خانه را باید از این به ساختنسقف و دیوارش به زر پرداختن
28. ۲۸تا نباشد کمتر از همسایگانتا خجالت نکْشم از همپایگان
29. ۲۹گوید از اینگون سخنهای لطیفآنچه آن جلاد گفتی با حریف