1. ۱گفت اینست آنچه گویند آفتاباین همان خورشید با صد آب و تاب
2. ۲دیده ی آن مور کایام بهارمی برآرد بال و پر روزی سه چار
3. ۳لیک بال ناتوان سست و مستکان نبتواند پریدن زان درست
4. ۴با پر خود لحظه ای یا ساعتیاوج می گیرد بقدر قامتی
5. ۵پر برآورد آن یکی مور ضعیفیک دو روزی در بهاری تا خریف
6. ۶کرد پرواز و به دیواری نشستپس بخود نازید چون طاوس مست
7. ۷گفت اینک من عقاب راستینمی پرم سر راست تا چرخ برین
8. ۸هین منم شاهین برج اقتدارکرکسانم صید و بازانم شکار
9. ۹شاهباز سامه ی سلطان منمپادشاه جمله ی مرغان منم
10. ۱۰هم منم طاووس فردوس برینهم پرم رشک نگارستان چین
11. ۱۱هم منم سیمرغ قاف لامکانکنگر ایوان عرشم آشیان
12. ۱۲هم منم آن هدهد شهر سباهم منم فرخنده بال و پر هما
13. ۱۳ما خود آن موریم ای یار عزیزبل فزونتر از هزاران پایه نیز
14. ۱۴در بهارستان فیض لم یزلاز نسیم لطف فیاض ازل
15. ۱۵دیده بگشودیم از خواب عدمشد عیان مجذور را جذر اصم
16. ۱۶پس ز سوراخ عدم سر بر زدیمتا سر دیوار دنیا پر زدیم
17. ۱۷بر پریدیم از عدم گامی سه چارتا سر دیوار پست روزگار
18. ۱۸نی خبرمان جز ازین دیوار پستنی گذرمان در تماشاگاه هست
19. ۱۹نی خبرمان از زمینهای سترگنی ز دریاهای ذخار بزرگ
20. ۲۰نی از این خاک مطبق مان خبرنی بر این چرخ معلق مان گذر
21. ۲۱نی خبرمان هم ز مهر و اختوراننی از این آمد شد هفت آسمان
22. ۲۲نی گذر افکنده در اقلیم جاننی خبر از عالم روحانیان
23. ۲۳نی ز شهبازان اوج عزوشاننی ز سیمرغان قاف لامکان
24. ۲۴نی بجز نامی شنیده از وجودنی ز آتش دیده چیزی غیر دود
25. ۲۵چون زکار خویش آگه نیستمنیستم آگه من خود چیستم
26. ۲۶چون نه از هستی هستان آگهیمنام هستی را همی بر خود نهیم
27. ۲۷دیدنیها گر بدیدیم ای سعیدگر شنیدیم آنچه بایدمان شنید
28. ۲۸بسته بودیم از وجود خود نظراز سماع نام خود بودیم کر
29. ۲۹هستی خود را کجا پنداشتیمنام هستی کی بخود بگذاشتیم
30. ۳۰چون خبر از بودنیهامان نبوددیدنیها از نظرمان دور بود
31. ۳۱هستی خود را گمان کردیم بودرو به آن کردیم از هر سوی زود
32. ۳۲پس به خود از خود چو ما پرداختیمبا عدم نرد محبت باختیم
33. ۳۳این منی و مایی آید در میانصدهزاران فتنه شد پیدا از آن
34. ۳۴آری آری چون نباشد این منیغیر نازیدن به معدومی دنی
35. ۳۵از عدم جز فتنه و نقص و وبالچیست حاصل ای رفیق بی همال
36. ۳۶این بدی و فتنه و ویل و ندمسربسر هستند از نسل عدم
37. ۳۷خود نزاید از وجود مستطابجز صلاح و نیکی و خیر و صواب
38. ۳۸هر فسادی سر برآورد از عدملیته فی الامتناع و العدم
39. ۳۹گر نمی سازد به شوی خویش زنیا ز فقر او بود یا از عنن
40. ۴۰شوی اگر با زن نسازد در جهانیا ز زشتی یا ز خوی زشت دان
41. ۴۱آن یکی در شرمساری از عیالوان دگر از قرض خواهان در وبال
42. ۴۲آن یکی از ناتوانی در زبولوان یکی از جهل و نادانی ملول
43. ۴۳آن دو را از ملک کشور شد نزاعکی نزاعی بود اگر بود اتساع
44. ۴۴بازگشت جمله اینها ای پسرجز عدم نبود نبین چیز دگر
45. ۴۵اینچنین سهل است جانا سربه سرپیش آنچه آیدت آخر به سر
46. ۴۶زانکه چون رو در عدم انداختیرو به او از غیر او پرداختی
47. ۴۷می کشد زان سوی خود هر دم تورامیل آری می کند جذب اقتضا
48. ۴۸نمی کمندت سوی نابودی کشدتاکند بودت ز سوی خویش رد
49. ۴۹آن کشد خود نیز اشیائی بجدآن کشش را این شتاب آمد مجد
50. ۵۰با دو دست او را بسوی خود کشانبا دو پا تو خود بسوی او دوان
51. ۵۱آری آری چون تو خاکستی و خاکطالب سفل است و ادبار و هلاک
52. ۵۲از عدم سافلتری چون می ندیدلاجرم بیخود بسوی آن دوید
53. ۵۳آن کشان و خود دوان و از عقبلشکر ابلیس با شور و شغب
54. ۵۴یک گروهش روز و شب در راندنتیک گروه دیگر اندر خواندنت
55. ۵۵آن بخواند هی بیا سوی عدماین براند ناتمامی یک قدم
56. ۵۶هم کشش از آن و هم کوشش ز خودخواندن و راندن ز فوج دیو و دد
57. ۵۷چون زگودال عدم آیی به درگر برآرد جان هزاران بال و پر