1. ۱بالله ار بشناسی ایشان را درستصد بیابان می‌گریزی جلد و چست
2. ۲آن یکی در ساحلی دامی نهادآدم آبی به دامش اوفتاد
3. ۳پس گرفت او را و آوردش به دهآفرینش اهل ده کردند و زه
4. ۴چند روزی با دلی از غصه چاکهمنشینی کرد با سکان خاک
5. ۵عاقبت صیاد او را شاد کردسوی دریا بردش و آزاد کرد
6. ۶اهل دریا گرد آن گشتند جمعجمله چون پروانه اندر گرد شمع
7. ۷زو بپرسیدند حال خاکیانآن شگفتیها که دید آنجا عیان
8. ۸گفت دیدم بس عجایب در زمینگشته زانها دل به صد حسرت قرین
9. ۹لیک دیدم من سه چیز بوالعجبدر شگفتم من از اینها روز و شب
10. ۱۰اول آن باشد که بر لوحی سپیداز سیاهی نقشها آرند پدید
11. ۱۱همچو آن نقشی که می‌گردد رقمدر دل مؤمن ز عصیان و ظلم
12. ۱۲آری آری دل ز نور آمد پدیدزان سبب در فطرت آمد آن سپید
13. ۱۳چون ز علم و از عمل یابد جلاآن سپیدی می‌شود نور و ضیا
14. ۱۴در تبهکاری و عصیان و گناهمی‌شود پیدا در آن خال سیاه
15. ۱۵چون گناه دیگر آمد در وجودنقطهٔ دیگر بر آن نقطه فزود
16. ۱۶همچنین تا چون گنه بسیار شدلوح دل پر نقطهای تار شد
17. ۱۷منبسط گردد از آن پس آن نقطصفحه یکسر تار گردد زین نمط
18. ۱۸در تمام لوح دل آن نقطهاجمع گردد ز ابتدا تا انتها
19. ۱۹گشت پیدا چون نقط را اجتماعخواه ختمش گو و خواهی انطباع
20. ۲۰زان سپس امید خیر از دل مدارنالهٔ واخیبتاه از دل برآر
21. ۲۱پس فرستند آن نقوش بی زباناز خطا و تتّه سوی قیروان
22. ۲۲مرد قیری می‌شناسد بی کلامقصد تتّی و خطایی را تمام
23. ۲۳در یمینش آنکه مشتی خشت و گلسست‌تر از عهد خوبان چگل
24. ۲۴چیده بر بالای هم تیغال‌وارکرده نامش کاخ و لاخ و شاروار
25. ۲۵دل به آن بندند و خوانندش وطنوندران خسبند با آرام تن
26. ۲۶نه از خرابی بیم و نی باک از هدرنی گریز از کسر و نه از هدمش حذر
27. ۲۷یا وجود آنکه هرکس بی خبرصد هزاران زان فرود آید به سر
28. ۲۸ای بسا سرها نهان در خاک ازینای بسا تن طعمهٔ دژگان ازین
29. ۲۹روز دیگر باز سازندش ز نوبرکشند از شخ همی برغو و غو
30. ۳۰کای طرب، کین خانه را پرداختیمبهر بویحیی حصاری ساختیم
31. ۳۱نی در اول بیمشان کاینست سستنی در آخر پندشان کان را بکشت
32. ۳۲آری آری جزو کل را تابع استوین نسق در جزو از کل شایع است
33. ۳۳سستی بنیاد دهر بیمدارغفلت و مستی اهل روزگار
34. ۳۴آن یکی ساریست در هر مسکنیوین یکی هم جاری اندر هر تنی
35. ۳۵خوی کُل از جزء آن پیداستیطبع جزء از طبع کل برپاستی
36. ۳۶خوی زشت دهر در اجزای آنگشته ساری ای رفیق مهربان
37. ۳۷پستی و سستی و کسر و انهدامبیوفایی و سقوط و انفصام
38. ۳۸جمله اینها خوی دهر است ای قرینگشته در اجزای آن جاری چنین
39. ۳۹بر سری گر روزگار افسر نهادبر گلویش از قفا خنجر نهاد
40. ۴۰کوس نوبت زد به هر در بامگاهطبل رحلت کوفتش در شامگاه
41. ۴۱کاخ هرکس را برافرازد صباحشمع گورش برفروزد در رواح
42. ۴۲در بهاران گر گلستان را خشودهم در آن در برزخ گلچین گشود
43. ۴۳گر کشاند ابر سوی بوستانصرصر از دنبال آن سازد روان
44. ۴۴آنکه را شبگیر شبگویان به بامدیدمش مشغول شبگویی به شام
45. ۴۵گر پرند دشت بخشد تخت و تاجسازدت امروز محتاج بلاج
46. ۴۶گر در آغوش از سر مهرت کشندخواهد از دندان کین مهرت گزند
47. ۴۷آردت گر خوان نعمت رنگ رنگهست در هر رنگی از آن صد شرنگ
48. ۴۸قامتی تشریف آن را درنیافتتا که نساجش کفن از پی نبافت
49. ۴۹آجری بهر سرای کس ندادتا به قالب خشت قبرش را نهاد
50. ۵۰جمله اینها خوی دهر است ای پسردیده بگشا خوی ابنایش نگر
51. ۵۱خوی ایشان دیده‌پوشی از صوابدیده را نادیده آوردن حساب
52. ۵۲خانه را دیدن که می‌آید فرودپا نهادن در درون خانه زود
53. ۵۳شیون همسایه بشنیدن بلنداز تغافل کردن آن را ریشخند
54. ۵۴دیدن تابوت حمالان به راههم به تابوتش نکردن یک نگاه
55. ۵۵زین تغافلها خدایا داد داداین تغافل خاک ما بر باد داد
56. ۵۶ای خدا خواهم دلی اندرزگیردیدهٔ حق بین و جانی حق پذیر
57. ۵۷پرده‌های غفلت افزون از شمارگستریده پیش چشم اعتبار
58. ۵۸دیده‌ای خواهم خدایا پرده درتا شکافد پرده‌ها را سر به سر
59. ۵۹دیده‌ای در ید و امر انجام بیندیده‌ای هم دانه بین هم دام بین