1. ۱دیدهٔ آغازبین برکنده بادتا ابد از خاک و خارا کنده باد
2. ۲این سخن بگذار و سیم کن بیانگفت سیم آنکه اندر خاکدان
3. ۳هر گروهی بینی اندر خانه‌ایجمع گشته گرد یک دیوانه‌ای
4. ۴چونکه او را دنگ و ابله دیده‌اندجملگی بر ریش او خندیده‌اند
5. ۵کرده آن بیچاره را دنبال دندمی کنندش همچو گولان ریشخند
6. ۶آن یکش گوید که ای بابای منوان یکی دیگر زهی مولای من
7. ۷آن یکی جد خواندش وآن یک پدروین برادر عم و خالش آن دگر
8. ۸آن یکش گوید تویی شوی عزیزگویدش آن یک تو را هستم کنیز
9. ۹زین فسون چندین بر آن مسکین دمندتا دهد بیچاره گردن در کمند
10. ۱۰دین و ایمان در ره ایشان نهداز پی آرام ایشان جان دهد
11. ۱۱ای بسا شبها به روز آرد به رنجای بسی روزان کند شب در شکنج
12. ۱۲تا به شبها خواب ایشان خَوش بودتا طعام روزشان دلکش بود
13. ۱۳تیغها بر سر خورد از نیک و بدتا کلاهی بر سر ایشان نهد
14. ۱۴ای بسا آتش برافروزد به جانتا کند روشن چراغ بزمشان
15. ۱۵خویش را بر آب و بر آتش زندبی محابا تن به دریا افکند
16. ۱۶بس بیابانها نوردد در طلببس دهد شبگیر و ایوارش تعب
17. ۱۷تا کند آماده نان و آبشانتا دهد ترتیب خانمانشان
18. ۱۸گه خری گردد دهد تن زیر بارگه شود گاو و رود اندر شیار
19. ۱۹مانده‌ام حیران و سرگردان درینهیچ دانا را ندیدم اینچنین
20. ۲۰چون شنیدند این بیان را آبیانبا حکایت‌گو بگفتند ای فلان
21. ۲۱آن ستمکاران کنند آیا رهاهیچگه دامان آن بیچاره را
22. ۲۲گردنش پیوسته باشد در کمندیا به او گاهی ترحم می‌کنند
23. ۲۳سال و مه باشد به زندانشان اسیریا بود گاهی ز حبس او را گزیر
24. ۲۴گفت نی نی پای او در بند نیستگردنش هم در خم آوند نیست
25. ۲۵می‌رود هرجا که خواهد بی سخنگاه مصر و گاه شام و گه یمن
26. ۲۶آبیان گفتند چون باشد چنینپس نبگریزد چرا آن مستکین
27. ۲۷چون نباشد پای او اندر جدارنزد ایشان از چه رو دارد قرار
28. ۲۸می‌نبگریزد چرا از چنگشانتا شود فارغ ز عار و ننگشان
29. ۲۹گفت من هم زین بسی در فکرتمحیرت اندر حیرت اندر حیرتم
30. ۳۰همچو من کاندر تحیر ای مهانمانده‌ام از کار و بار مردمان
31. ۳۱کاین چه سرگردانیست و پیچ و تابوین چه خودسوزی و رنج بیحساب
32. ۳۲این چه جهل است و چه حمق بیکرانسوختن خود را ز بهر دیگران
33. ۳۳دیگران در فکر کار و بار خوددر خیال رونق بازار خود
34. ۳۴تو ز خود کرده فرامش روز و شببهر ایشان در عنا و در تعب
35. ۳۵آتشی از حبشان افروختیخویشتن را اندر آتش سوختی
36. ۳۶گر خری داری که گه بارش کنیگاه جو بدهی و تیمارش کنی
37. ۳۷بهر ایشان تو خری بی اشتباهلیکن ایشان نی‌دهندت جو نه کاه
38. ۳۸هان و هان تا فرصتی باقیست خیزپیش گیر ای جان من راه گریز
39. ۳۹دست و سر باید اگر اقدام کردهفتصد پای دگر هم وام کرد
40. ۴۰هم‌قدم کن دست و سر را ای پسرواکن از هم زآنچه گفتم بیشتر
41. ۴۱نیمه کن شب را و بگریز از میاناز قفا می‌کن نظر تا قیروان
42. ۴۲چونکه رفتی از میانشان ای عزیزمی‌گریز و می‌گریز و می‌گریز
43. ۴۳ای مسلمانان فغان زین دشمناندشمنان عمر گاهی جان ستان
44. ۴۴دشمنان دوست اما نامشانهم ز خون ما لبالب جامشان
45. ۴۵آبشان از اشک چشم ماستیشیرهٔ جانهایشان حلواستی
46. ۴۶این یکی را نام فرزند عزیزمی‌نبیند در تو الا تیز تیز
47. ۴۷یعنی ای بابا تو تا کی مانده‌ایکل نفس ذائقه نشنیده‌ای؟
48. ۴۸اینک آمد نوبت ما ای پدربایدت بستن کنون بار سفر
49. ۴۹ذکرشان جز مردن بابا مدانفکرشان جز غارت یغما مدان
50. ۵۰می‌کنند این طفلکان دلفروزدر حساب ارث بابا شب به روز
51. ۵۱آن یکی دیگر بود همخواب و جفتمحرم پیدا و پنهان خورد و خفت
52. ۵۲روز گیرد از تو رخت و نان و آبشب سماع و بوسه و پهلو و خواب
53. ۵۳روز خواهد مال و ایمان تو راشب بکاهد آن جلب جان تو را
54. ۵۴روزها در جنگ و دعوا و طلببهر حمدان مهربان گردد به شب
55. ۵۵العیاذ بالله از یک شب جماعکم شود فردات غوغا و نزاع
56. ۵۶صبح خاتون را ببینی در غضبچین بر ابرو پچ پچ اندر زیر لب
57. ۵۷بسته درها طفلکان بی نان و آببا همه خاتون به دشنام و عتاب
58. ۵۸خود تو در کنجی همی گردی نهانمی نیارد کس برایت آب و نان
59. ۵۹بگذرد روزت چنین تا شب مگرطی دعوا را بفرماید ذکر
60. ۶۰می‌نهد صدگونه تهمت وَ افترانزد قاضی آن ستیزه مر تو را
61. ۶۱ای دو صد نفرین به زنهای نکواز زن بدخو نباید گفتگو
62. ۶۲ای برادر آن زن و فرزند بینهیچ دشمن باشد آیا اینچنین