1. ۱از قضا فوجی ز زنگ تیره رویاندر آن شب هر طرف در جستجوی
2. ۲از کسان راه جستندی نشانتا قصاص خود مگر یابند از آن
3. ۳ناگهان گشتند با سلطان دچاردر بیابان آن گروه دیوسار
4. ۴شه چنان دانست کایشان دوستندشاه مغز و نغز و ایشان پوستند
5. ۵آن جماعت را ز غمخواران شمردهم ز یاران و پرستاران شمرد
6. ۶خواند اینک را وزیر و آن امیرآن سپه سالار و آن دیگر امیر
7. ۷این یکیشان حاجب و آن پیشکاراین امیر وحش و آن میرِ شکار
8. ۸گفت این را مطرب آن را مِیْ فروشوان یکی دیگر ندیم باده نوش
9. ۹شور صهبا سرکشی آغاز کردبا پرستاران حکایت ساز کرد
10. ۱۰گفت باز از زنگیان خواهیم کینزان سپس تازیم بر ایران و چین
11. ۱۱رو از آن پس سوی خاور آوریمهفت کشور را به خیبر آوریم
12. ۱۲از سرافرازان سراندازی کنیمدر سراندازی سرافرازی کنیم
13. ۱۳زین سخنها شاه چندان یاد کردکان جماعت را به خود ارشاد کرد
14. ۱۴هیچکس را چشم وارو بین مبادهیچ سر را دیدهٔ خود بین مباد
15. ۱۵چشم وارون بین هلاک جان توستبرکن او را و بجو چشمی درست
16. ۱۶دیده‌ای جو ای برادر راست بینچیزها را بی کم و بی کاست بین
17. ۱۷تا نبینی دیدنیها واژگونسر فرو ناری به نزد هرملون
18. ۱۸چشم کج بین و دل وارون پذیرنک به دست دشمنان کردت اسیر
19. ۱۹تا به بینایی به تو آویختندخوش خوشک در خاک و خونت ریختند
20. ۲۰کیستند آن دشمنان دوستاندخت و پور و جفت و زاغ و زاغدان
21. ۲۱نفس تو آن اژدهای هفت سرآن دلیل و رهنمایت تا سقر
22. ۲۲جمله اینها دشمن جان تواَندیوسفی تو جمله اخوان تواَند
23. ۲۳برتع و یلعب بهانه ساختندتا ز یعقوبت جدا انداختند
24. ۲۴سوی چاهت می‌برند آگاه شومی‌سپارندت به گرگ از ره مرو
25. ۲۵«انما اموالکم» فرمود حقاز نبی اعدی عدوک شد سبق
26. ۲۶گر نه اینها دشمنندت ای رفیقپس چرا افکنده‌ات اندر مضیق
27. ۲۷گرنه چشمت هست کج بین ای پسرپس چرا زیشان نمی‌جویی مفر