1. ۱پادشاهی بود در مغرب زمینجملگی مغرب زمینش در نگین
2. ۲کشورش معمور و گنجش بیکرانحکم او نافذ بر اقطار جهان
3. ۳روز و شب در فکر صهبا و سرودفارغ از بازیچهٔ چرخ کبود
4. ۴نوبتی آن پادشاه کامکارراند لشکر سوی ملک زنگبار
5. ۵ساحت آن ملک را تاراج کردباج گیران را به زیر باج کرد
6. ۶هم ز سرداران ایشان سر گرفتهم ز بی پا و سرانشان زر گرفت
7. ۷ساخت آنجا پشته‌ها از کشته‌هابرد از آنجا هم ز زرها پشته‌ها
8. ۸زان سفر چون شد مظفر بازگشتباز با عیش و طرب انباز گشت
9. ۹ساغر مینا وشاقان را به کفمی‌شدندی با شهنشه هر طرف
10. ۱۰گه کنار جویباران گه به باغگه به طرف کوهساران گه به راغ
11. ۱۱داشت باغی رشک فردوس بریندر کنار شهر آن شاه گزین
12. ۱۲یک شبی از شهر آمد سوی باغتا ز غوغا لحظه‌ای یابد فراغ
13. ۱۳بزم عشرت را در آنجا ساز کردمرغ غم از باغ دل پرواز کرد
14. ۱۴ساقیان از هر طرف ساغر به کفلولیان در رقص بازی هر طرف
15. ۱۵مطربان در نغمه پردازی همهشاهدان در ناز و طنازی همه
16. ۱۶هر طرف صد مشعله افروختندپرنیان اندر مشاعل سوختند
17. ۱۷از فروغ مشعل و نور چراغروزوَش گردیده روشن صحن باغ
18. ۱۸شه در آن شب باده چندان نوش کردکز خود و عقل و خرد فرموش کرد
19. ۱۹وانگه از شور شراب آن کیقبادمست و لایعقل در آن محفل فتاد
20. ۲۰دیگران هم جمله کردند آن سلوکآری الناس علی دین ملوک
21. ۲۱حاجب و دربان ندیم و شیخ و شابجمله افتادند مدهوش و خراب
22. ۲۲چون ز شب پاسی گذشت آن شاه مستبر درختی تکیه فرمود و نشست
23. ۲۳دیده بر اطراف باغ افکند و دیدنخل و شمشاد و صنوبر سرو و بید
24. ۲۴غنچه و گل یاسمین و نسترنلاله‌زار و سنبلستان و چمن
25. ۲۵پرتو شمع و فروغ مشعلهطلعت جام و صفای هلهله
26. ۲۶شوقِ گشت و سیر باغ و گلستانشاه را از جا برآورد آن زمان
27. ۲۷مست و لایعقل برآمد شه ز جایفارغ از کید سپهر دیرپای
28. ۲۸پس خرامان شد به طرف بوستانشد بر اطراف چمن دامن کشان
29. ۲۹شد به طرف باغ تنها در خرامیاورانش جمله مدهوش از مدام
30. ۳۰می‌خرامید اینچنین آن شاه رادتا گذارش بر در باغ اوفتاد
31. ۳۱در گشاده، حاجب و دربان به خوابهم به خواب و هم ز شور می خراب
32. ۳۲شه در آمد مست از باغ ارمنه از خدم با او کسی نی از حشم
33. ۳۳سوی صحرا شد روان بیهوش و مستگاه می‌رفت و زمانی می‌نشست
34. ۳۴دشت بی پایان و بی اندازه راهراه او بی خویش و شب تار و سیاه
35. ۳۵ره همی پویید و مقصودی نبودمایه می‌داد از کف و سودی نبود
36. ۳۶مرد دنیا جوی ای مرد گزینهست حالش بی تفاوت اینچنین
37. ۳۷باده‌ها از حب دنیا کرده نوشحب دنیا برده از وی عقل و هوش
38. ۳۸راه دنیا روز و شب بگرفته پیشمی‌رود آگه نه از کس نی ز خویش
39. ۳۹مست و بیخود در تکاپو سال و ماهفرق نشناسد میان راه و چاه
40. ۴۰می‌نوردد روز و شب این راه ژولمی‌نگردد یک دم از رفتن ملول
41. ۴۱می‌رود مستانه این ره را همیمی‌نیاساید از این رفتن دمی
42. ۴۲گر نه مستی ای رفیق خوبرویمقصدت باشد کجا با من بگوی
43. ۴۳بازگو با من که مقصودت کجاستاین رهت را در چه منزل انتهاست
44. ۴۴هیچ عاقل دیده استی ای رفیقکو نداند مقصد و پوید طریق
45. ۴۵مقصد از آمد شد هر روزه‌اتاز در شاه و گدا دریوزه‌ات
46. ۴۶این دویدنهای صبح و شام توره نوردیهای بی انجام تو
47. ۴۷سعی بی اندازهٔ سال و مهترنج بی پایان گاه و بیگهت
48. ۴۸هیچ می‌دانی چه باشد ای فتیکی فراغت یابی از رنج و عنا
49. ۴۹طی شود ره در کدامین مرحلهکی به منزل می‌رسد این قافله
50. ۵۰تا به کی در روز و شب خواهی دویدکی به مقصد زین سفر خواهی رسید
51. ۵۱آخرین منزل کدام است ای پسرای مسافر کی سر آید این سفر
52. ۵۲تا چه منزل راه پیمایی بگوراه بی منزل نباشد ای عمو
53. ۵۳گر بگویی مقصدم باشد معاشمی‌کنم بهر معاش اینجا تلاش
54. ۵۴این بدن هر روزه روزی بایدشهر دم از نو احتیاجی زایدش
55. ۵۵بام و ایوان بایدش مرداد و تیرنی بدی از کاخ و کانونش گزیر
56. ۵۶در تموزش توری و کتان خرمپوستینش بهر بهمن آورم
57. ۵۷در سفر از اسب و استر چاره نیستدر وطن، بی گاه و بستر کس نزیست
58. ۵۸گویمت ای آنکه عشر هفت و هشتاندرین الاحق از عمرت گذشت
59. ۵۹دیگرت امید چندان زیست نیستخود امیدت غیر ده یا بیست نیست
60. ۶۰باشدت در هر طرف صد مزرعهگله‌ها هم مرتعه در مرتعه
61. ۶۱باغ و بستان بیحساب از هر کناردرهم و دینار افزون از شمار
62. ۶۲گر کنی سرمایه صرف ای مرد صافسالهای بی حدت باشد کفاف
63. ۶۳روز و شب دیگر چرا جان می‌کنیگرد خود چون عنکبوتان می‌تنی
64. ۶۴ور بگویی می‌کنم من احتیاطمی‌فریبی خویش را از احتیاط
65. ۶۵آخر این احتیاطت را بگویمنزل آخر بجوی و ره بپوی
66. ۶۶در چه منزل می‌شوی فارغ ز بیمتاکجا همراهت آید این عزیم
67. ۶۷چند گردد مایه‌ات یابد ثباتکی رهد از دستبرد حادثات
68. ۶۸ای برادر آنچه می‌ترسی از آنبیش و کم در پیش آن یکسان بدان
69. ۶۹چونکه افتد سیل آن وادی به راهنی بماند کوه در راهش نه کاه
70. ۷۰چون بجنبد صرصر این کوهساربرکند هم برج از جا هم حصار
71. ۷۱بهر فرزند ار ذخیره می‌نهیمغز خر پس خورده‌ای و ابلهی
72. ۷۲تا چه حد از بهر فرزند ای عمومی‌روی این راه را با من بگوی
73. ۷۳هیچ پایان دارد آیا این سفرهرگز آیا این سفر آید به سر
74. ۷۴دارد ار پایانی این راه درازبازگو با مخلص ای مخلص نواز
75. ۷۵گر نباشد این سفر را آخریپس روی اندر کجا گر نه خری
76. ۷۶دشت بی پایان و راه بیکرانشام تاریک و تو لایعقل در آن
77. ۷۷بی دلیل و رهنما و بی رفیقکورکورانه همی پویی طریق
78. ۷۸سخت می‌بینم که چون آن پادشاهروزگارت عاقبت گردد تباه
79. ۷۹هیچ دانی حال شاه مستطابکو همی می‌رفت بیهوش و خراب