1. ۱گفت با ایشان شه ملک بقاای سرافرازان میدان بقا
2. ۲دوست گویا طور دیگر خواستهبزم دیگر بهرتان آراسته
3. ۳این جهان خاکست و جای خاکیاننوریان را هست علیین مکان
4. ۴دور را اکنون زمان دی بودفصل فروردینش آیا کی بود
5. ۵رخصت است اما پی جان باختنجان فدای حکم جانان ساختن
6. ۶رخصت است اما به میدان رضاتا چه باشد حکم سلطان قضا
7. ۷چون شنیدند این سخن از آن جنابپا نهادند از نشاط اندر رکاب
8. ۸رو به میدان شهادت تاختندغلغل اندر شش جهت انداختند
9. ۹خود و خفتان از سر و بر ریختندگرد از میدان کین انگیختند
10. ۱۰جان به لب سر بر کف از ملک جهانرخشها راندند سوی لامکان
11. ۱۱بر بَروها چین و دندانها به لبتیغ بر کفها و دلها پر طرب
12. ۱۲رخشها در قلب میدان تاختندتیغها بر حزب شیطان آختند
13. ۱۳کفر و دین بر یکدگر آمیختندرشته‌های جان هم بگسیختند
14. ۱۴جویها کردند از خونها روانخاکها کردند رنگ ارغوان
15. ۱۵غلغل اندر کن فکان انداختندجانها دادند و سرها باختند
16. ۱۶جمله سرها بر کف و جانها به لبرو نهادی سوی میدان با طرب
17. ۱۷می‌نگنجیدند از شادی به پوستسر سپردندی به دشمن جان به دوست
18. ۱۸آن یکی را مهربان مام از قفاکای پسر هنگام عهد است و وفا
19. ۱۹هین برو مادر حلالت شیر منهمرهت آن نالهٔ شبگیر من
20. ۲۰هین برو ای جان مادر سر بدهسر به راه سِبط پیغمبر بده
21. ۲۱هین برو میعاد روز محشر استوعدهٔ ما خدمت پیغمبر است
22. ۲۲وان دگر یک با برادر همعنانجانب میدان روان گشته دوان
23. ۲۳کای برادر سوی میدان العجلجان دهیم از بهر سلطان ازل
24. ۲۴ای برادر جان کنون آید به کارتا کنیم آن، در ره آن شه نثار
25. ۲۵قیمت سر را کنون بشناختیمکش به سُمّ اسب شاه انداختیم
26. ۲۶آن یکی در پیش روی شاه دینمی‌خریدی بر تن خود تیغ کین
27. ۲۷هرچه آید تیغ و خنجر از قضاپیش آوردی سر و روی و قفا
28. ۲۸از پی یک جرعه آب از بهر شاهاین یکی آمیخت خون با خاک راه
29. ۲۹مشک خود پر کرد و بر گردن فکندراند مرکب سوی شاه ارجمند
30. ۳۰هاتفی گفتش عیان در گوش جانهین میفکن مشک و هان مرکب بران
31. ۳۱هرکه باشد تشنهٔ دیدار دوستاز دم شمشیر و خنجر آب اوست
32. ۳۲جام وصل ما پر از ماء معیناز چه سویش می‌کشی این پارگین
33. ۳۳زین نمط آن جند رحمت یَک به یَکمی‌زدندی نقد خود را بر محک
34. ۳۴هرکجا دیدند تیری در کمانسینه را کردند در پیشش نشان
35. ۳۵شاه دین چون شمع روشن در میانگرد او یاران همه پروانه‌سان
36. ۳۶آتشی از آب تیغ افروختندجمله چون پروانه خود را سوختند
37. ۳۷اندر آن میدان پُر شور و فتنجمله در جان دادن و سر باختن
38. ۳۸در سموات علی افلاکیانجمله را انگشت حیرت در دهان
39. ۳۹غلغل احسنت احسنت از ملکبرگذشتی از سما و از سمک
40. ۴۰از صوامع سر کشیده قدسیانانت تعلم جمله را ورد زبان
41. ۴۱در تکاپو جنیان از هر طرفدر ره شه نقد جانهاشان به کف
42. ۴۲آن یکی آمد به نزد شاه دینکای ضیاء چشم خیرالمرسلین
43. ۴۳من یکی از چاکران حیدرمبر گروه جن امیر و سرورم
44. ۴۴از پی تسلیم جان برخاستماندرین صحرا سپه آراستم
45. ۴۵لشکرم بگرفت بحر و بر و کوهاز سپاهم دشت آمد در ستوه
46. ۴۶هین بفرما تا برآریمان دمارزین گروه بی حیای دیوسار
47. ۴۷خونشان با خاک ره یکسان کنیمجسمهاشان را تهی از جان کنیم
48. ۴۸گفت آن سلطان اقلیم رضاقد جزاکم ربکم خیرالجزا
49. ۴۹دل از این ویرانه دیْرم سیر شدجان از این محنت سرا دلگیر شد
50. ۵۰دیده‌ام افکنده بر جانان نظرجان گشوده سوی جانان بال و پر
51. ۵۱پرده افکنده است از چهرش عیانجان گرفت از دست من اکنون عنان
52. ۵۲جملگی رفتند همراهان منعندلیبان بَرپریدند از چمن
53. ۵۳آمد اینک نوبت نسرین و گلجزوها رفتند و آمد وقت کل
54. ۵۴از فروغ تیغ و شمشیر و سنانفاش بنگر آتش نمرودیان
55. ۵۵سوی آتش می‌روم من چون خلیلمنجنیقم عشق او شوقم دلیل
56. ۵۶بهر ابراهیم اگر شد ای مهاندر میان آتش آب و گل عیان
57. ۵۷چشمه‌ها گردد ز خون من روانزخمهایم گلستان در گلستان
58. ۵۸عشق می‌گفت ای خلیل روزگارمی‌روی در آتش ابراهیم‌وار
59. ۵۹کو تو را قربانی راه خداتا به دست خود کنی آن را فدا
60. ۶۰گفت اینک غنچه‌های گلشنمروشنیهای دو چشم روشنم
61. ۶۱اینک آمد باز باد مهرگانغنچه‌ها را برد باد از گلستان
62. ۶۲ناشگفته از نسیم صبحگاهکرد غارت بادشان ای آه آه