1. ۱چون نهفت از خجلت سلطان دینچهرهٔ زرد آفتاب اندر زمین
2. ۲بی تحاشا خسرو روز از سریرخویشتن افکند در دریای قیر
3. ۳خور چو نور دین احمد شد نهانهمچو کیش اهرمن شب شد عیان
4. ۴بیضه اسپید بیضا رخ نهفتشب چو زاغی بر سر آن بیضه خفت
5. ۵آمد از پرده برون دیوانه‌وشپای تا سر عور بانوی حبش
6. ۶جامه نیلی کرد زال روزگارمو گشود از غم عروس زنگبار
7. ۷گرد آورد آن شهنشاه سترگجملهٔ اصحاب از خورد و بزرگ
8. ۸از برادر وز برادر زادگانهم ز فرزندان و یاران جملگان
9. ۹گفت با ایشان که ای آزادگانای همه از طینت ما زادگان
10. ۱۰ای همه از خاک علیین پاکای همه در خاک مهر تابناک
11. ۱۱بیعت خود از شما برداشتممن شما را با شما بگذاشتم
12. ۱۲این شب تار است و دشت بیکرانراهها پیدا به اطراف جهان
13. ۱۳دشمنان در خواب ظلمت پرده‌دارراههای روشن اندر هر کنار
14. ۱۴هر یکی از گوشه‌ای بیرون رویدفارغ از توفان این عمان شوید
15. ۱۵با من اینان را سر کار است و بسچونکه من باشم نجویند هیچکس
16. ۱۶بهر من این آسیا در گردش استبهر من این سیل اندر جنبش است
17. ۱۷زود بگریزید از این سیل مهولتا نبگرفته‌ست عالم عرض و طول
18. ۱۸زود از این سرگشته صَرصَر وارهیدرخت از این خونخواریم بیرون کشید
19. ۱۹چونکه جانبازان میدان وفااین شنیدند از شه ملک صفا
20. ۲۰جمله یکبار آمدند اندر خروشلجهٔ دریای عشق آمد به جوش
21. ۲۱جمله گفتند ای خلیفه کردگارای جمال حق ز رویت آشکار
22. ۲۲ای تو را رخ مظهر نور جمالگردش چشم تو آثار جلال
23. ۲۳ای پناه خلق، یعسوب عربای اسیر کرب کشف هر کرب
24. ۲۴ما همه جسمیم و جان ما توییما همه لفظیم و آن معنی تویی
25. ۲۵جسم بی جان چیست مرداری عفنزود زود از خانه‌اش بیرون فکن
26. ۲۶جسم خوش باشد فدای جان شوداز برای جان خود قربان شود
27. ۲۷جسم اگر قربان شود در راه جانعیسی‌آسا می‌رود تا آسمان
28. ۲۸نور او از نور مه افزون شودمه چه باشد من ندانم چون شود
29. ۲۹ورنه چون گردد جدا از نور جانماند اندر خاک ظلمانی نهان
30. ۳۰جان اگر گفتم تو را معذور دارعنکبوتی می‌کند بازی شکار
31. ۳۱عنبکوتی گِرد عنقا می‌تندوز لعاب خویش دامی افکند
32. ۳۲عنکبوتم تار و من این لفظهاای تو آن سیمرغ قاف اجتبا
33. ۳۳جان جانی و تو هم جانان توییبلکه جانِ جانِ جانِ جان تویی
34. ۳۴تا قیامت گر بگویم جانِ جانراستی هستی تو بالاتر از آن
35. ۳۵جسم و جان ما فدای جان توهرچه باشد جز یکی قربان تو
36. ۳۶گفت آن یک گر جهان بودی مدامبودمی من زنده تا روز قیام
37. ۳۷کشته گشتن در رهت خوشتر بُدیزان حیات جاودان سرمدی
38. ۳۸وان دگر گفتا اگر بودی هزارکشتن و پس زنده گشتن خوار و زار
39. ۳۹می‌خریدم در رهت ای شاه جاننیست جز یک کشتن و باغ جاودان
40. ۴۰گفت آن دیگر ز جان محبوب‌تریا از این پوسیده پیکر خوبتر
41. ۴۱گر مرا بودی همی کردم نثارنزد سم اسب تو ای شهریار
42. ۴۲چارمین گفتا که من گردم جدااز تو و بنشینم اندر راهها
43. ۴۳چشم اندر رهگذار کاروانتا خبر گیرم ز تو از این و آن
44. ۴۴بر سر من آن زمان صد خاک بادگوش من کر سینهٔ من چاک باد
45. ۴۵زین نمط هریک سخن پرداختندعرش و کرسی را به رقص انداختند
46. ۴۶چون شنید این آن شه لاهوت خوگفتشان فالان یا قوم انظروا
47. ۴۷انظروا ما بین زین‌الاصبعینوابصروا ما لارأی قلب و عین
48. ۴۸من نمی‌دانم چه دیدند آن میانآنچه هرگز درنیاید در بیان
49. ۴۹آنکه ایشان را ز خود بیخود نمودآنکه باید آمد و خود را ربود
50. ۵۰بار جسم و جان ز خود انداختندرخش همت سوی گردون تاختند
51. ۵۱جسم ناسوتی همه انوار شدماهی از هامون به دریابار شد
52. ۵۲بال افشاندند و از خود ریختندقسط هر عنصر به آن آمیختند
53. ۵۳دام دونان سوی دونان باز شدپیش از انجامشان آغاز شد
54. ۵۴پای کوبان آن یکی افشاند دستدست افشان آن یکی از جای جست
55. ۵۵تا ثریا این کله انداختیقد به گردون آن یکی افراختی
56. ۵۶چشمهاشان جمله بر راه سحرتا برآرد کی ز خاور مهر سر
57. ۵۷گوشهاشان جمله بر بانگ خروستا کی آید از پی‌اَش آوای کوس
58. ۵۸تیغها بر کف کفنهاشان به دوشسینه‌ها در جوش و دلها در خروش
59. ۵۹چون دمیدن صبحدم آغاز کردروزگار آهنگ ماتم ساز کرد
60. ۶۰لیلی شب بند پیراهن گسیختعقد زیور سر به سر بر خاک ریخت
61. ۶۱معجر کحلی فکند از سر به خاکتا به دامن هم گریبان کرد چاک