1. ۱در رکابش خیل جانبازان همهنوجوانان و سرافرازان همه
2. ۲رخش دولت زیر ران راند همیاز شهادت آیه‌ها خواند همی
3. ۳بامگاهی بر به بومی پا نهادذوالجناح آنجا ز رفتن ایستاد
4. ۴شه همی راند و نجنبید او ز جابسته شد در آن زمینش دست و پا
5. ۵با زبان حال گفتی آن هیونچون توانم رفت از این خاک چون
6. ۶کعبه مقصود ما این منزل استپای جان عالم اینجا در گل است
7. ۷قلزم عشق است و دریای وفااندر این دریا شه ما ناخدا
8. ۸شاه پرسید این زمین را نام چیستآنکه اینجا را شناسد نام کیست
9. ۹آن یکی گفت این زمین نینواستنام آن هم ماریه هم کربلاست
10. ۱۰گفت نی نی نینوا نی قتلگاستکربلا نی منزل کرب و بلاست
11. ۱۱کربلا نی هم منای ماست ایناین سر کوی وفای ماست این
12. ۱۲کشتی ما را در اینجا لنگر استمنزل ما تا صباح محشر است
13. ۱۳ما غریبان را بود اینجا وطنخاک این صحرا بود ما را کفن
14. ۱۴ای رفیقان بار ما منزل رسیدناقه‌مان از بار بیرون آرمید
15. ۱۵منتهای مقصد ما از جهاناین مکان بود این مکان بود این مکان
16. ۱۶راهها باشد در این صحرا عیانتا به ملک قدس دشت لامکان
17. ۱۷هرکه را کشتی در این دریا شکستسر برون آورد از بحر الست
18. ۱۸هان بخوابانید اشترها کنونای زنان آیید از هودج برون
19. ۱۹ای سواران پا برآرید از رکابانزلوا فیها الی یوم الحساب
20. ۲۰یا احبائی هنا حطوالرحالواضربوا فیها الخیام والجمال
21. ۲۱زین نگیرید ای سواران از هیونان لی فیها لساناً من شئون
22. ۲۲شهسواران آمدند آنجا فرودجملگی فارغ ز هر بود و نبود
23. ۲۳بارها از ناقه‌ها برداشتندخیمه‌ها در خیمه‌ها افراشتند
24. ۲۴هر یکی در گوشه‌ای اندر نیازدر بر آن بی نیاز جان نواز
25. ۲۵جمله را همت همه جان باختنخویشتن در خاک و خون انداختن
26. ۲۶جمله را در سر هواهای دگرفارغ از این عالم پر شور و شر
27. ۲۷شیرمردانی دو عالم باختهبر فراز عرش مرکب تاخته
28. ۲۸آستین افشانده بر کون و مکانپا زده یکباره بر جان جهان
29. ۲۹لاابالی‌وار میدان آمدهدست همت بر جهان جان زده
30. ۳۰تشنه لب شیران ولی آن شیرهاتشنهٔ آب دم شمشیرها
31. ۳۱آری آری هرکه باشد ای مهانتشنهٔ دیدار آن جان جهان
32. ۳۲می‌دهندش از دم شمشیر آبهم ز مینای لب خنجر شراب
33. ۳۳ای خوشا خونی که اندر راه اواز دم شمشیر آید در گلو
34. ۳۴قطره‌ای زان بهتر از صد کوثر استدر مذاق عاشق از جان خوشتر است
35. ۳۵سینه خواهم چاک چاک از تیر اوهم گلو ببریده از شمشیر او
36. ۳۶تا در آن حالت همی سازم بیانشرح حال اشتیاق دوستان
37. ۳۷یک دهان خواهم پر از خون جگرتا بگویم درد دل را سر به سر
38. ۳۸گفتنی نبود ولیکن درد منشرح آن بشنو ز رنگ زرد من
39. ۳۹درد دل خواهم اگر شرح آورمهم بسوزد خامه و هم دفترم
40. ۴۰آتش افتد در زمین و آسمانآتش پنهان اگر سازم عیان
41. ۴۱آتشی در من گرفته این زمانسخت می‌ترسم بسوزد جسم و جان
42. ۴۲همتی ای چشم تر آبی بریزوانشان این آتشم را از ستیز
43. ۴۳آتشم را لحظه‌ای آبی فشانتا بگویم باقی این داستان