1. ۱عشق باشد لیک اگر نی صد مرضدر مرض هم نفس دون را صد غرض
2. ۲آنچه باشد صد غرض در آن نهانعشق نبود آن، مرض باشد بدان
3. ۳عشق خوانی آن مرضها را عجبشرم کو و کو حیا و کو ادب
4. ۴از چه نام حق گذاری بر وثناین ورمها را چرا گویی سمن
5. ۵عشق باشد گر حقیقت گر مجازاز غرضها هست پاک و بی نیاز
6. ۶نبود اینها عشق، ناپاکی بودخودپرستی و هوسناکی بود
7. ۷عشق پاکست وز ناپاکی جداستاین جهان کشتی و عشقش ناخداست
8. ۸عشق خود آلودهٔ اقذار نیستبا حقیقت یا مجازش کار نیست
9. ۹گر هوایی هم بود اندر سریچونکه عشق آید کند سر را بری
10. ۱۰عشق باشد آتش و هرجا فتادپاک سازد هر پلیدی و فساد
11. ۱۱گر بود در جان تو سیصد مرضیا به دل باشد تو را هفتصد غرض
12. ۱۲چونکه عشق آید بسوزد سر به سراز غرض نی از مرض ماند اثر
13. ۱۳عشق پیشآهنگ راه جنت استکاروانسالار ملک و دولت است
14. ۱۴هر مسافر را که عشق آمد دلیلرخت او را می‌کشد تا سلسبیل
15. ۱۵همچنانکه آن جوان خارکنعشق بردش تا به صدر انجمن
16. ۱۶عشق کردش رهنمایی از نخستتا رسانیدش به مقصد جلد و چست
17. ۱۷برد او را بر سر ره باز داشتبر سر راه بت طناز داشت
18. ۱۸بر سر ره چونکه دیدش آن نگاراز کمان ابروان کردش شکار
19. ۱۹پس دو زلف تابدار چون کمندبا دو صد نازش به گردن درفکند
20. ۲۰پس به سوی خود کشیدش بی درنگپس گرفتش اندر آغش تنگ تنگ
21. ۲۱نفحه‌ای اندر مشام او رسیدجذبه ای آمد در آغوشش کشید
22. ۲۲جرعه‌ای از خم وحدت نوش کردشاه و شاهی جمله را فرموش کرد
23. ۲۳صحبت شهزاده‌اش از یاد رفتترک او کرد و پی صیاد رفت
24. ۲۴باز آمد درربودش از ذبابآب حیوان دید بگذشت از سراب
25. ۲۵آفتابش سر زد از کهسار دلشد از آن روشن در و دیوار دل
26. ۲۶خور برآمد گشت پنهان اخترانروز روشن آمد و شب شد نهان
27. ۲۷خویشتن را از جنیبت درفکندافسر از سر جامه‌ها از بر فکند
28. ۲۸پابرهنه جانب کهسار رفتقطره‌ای شد سوی دریابار رفت
29. ۲۹ماهیی شد جانب عمان دویدذره‌ای تا آفتاب جان رسید
30. ۳۰رفت و در، بر جملهٔ اغیار بستدیده بر دیدار آن دلدار بست
31. ۳۱بست در، هم خویش و هم بیگانه راحلقه بر در زد درِ آن خانه را
32. ۳۲بر در آن خانه روز و شب نشستسر به سنگ آستانش می‌شکست
33. ۳۳تا گشودندش در و دادند باربرگرفتندش به دامان و کنار
34. ۳۴شد از آن برتر که بتوانیم گفتپس همان بهتر که باقی را نهفت