1. ۱آنکه هم تن داد و هم تن را روانهم به ما نان داد و هم دندان نان
2. ۲پس تمام حال خود را بازگفتبا زن خود شمه‌ای از راز گفت
3. ۳هر دو رو از غیر حق برتافتندآنچه باید یافت آخر یافتند
4. ۴رخنه‌ای چون در دلی پیدا شودعاقبت دروازه آنجا وا شود
5. ۵چون شود پیدا در آن دروازه‌ایهر دم آید کاروان تازه‌ای
6. ۶رخنه گر باشد به سوی گلخنییا به سوی مستراح و منتنی
7. ۷ور به گلخن وا شود یا مستراحبین چه آید اندر آن شام و صباح
8. ۸آید آنجا روز و شب دود و نتنگرد خاکستر بخار آمیختن
9. ۹در سرایی چونکه موشی رخنه کردزان سرا موشان برآرند دود و گرد
10. ۱۰گر یکی موری به خرمن راه بردجمله آن خرمن سپاه مور خورد
11. ۱۱ور ز گلشن روزنی شد در سرایسر به سر آن خانه گردد عطرسای
12. ۱۲هر خیالی را که اندر دل گذرافتد اندر دل از آن ماند اثر
13. ۱۳زان اثر زاید خیالی زان نژادای خوش آن دل کاین خیال نیک زاد
14. ۱۴زان خیالش صد خیال آید پدیدجمله فرزندان مسعود رشید
15. ۱۵می‌شود دل عاقبت بزم سرورآیدش از غیب مشعلهای نور
16. ۱۶هر خیالی را بود شمعی به کفهمچو آن ناهید در بیت‌الشرف
17. ۱۷می‌شود در دل چراغان شگرفروشنا آن دل کزین بربست طرف
18. ۱۸شمع در شمع و چراغ اندر چراغگلشن اندر گلشن و گلزار و باغ
19. ۱۹چون گلاب افشان شمع آگین شودرشک صورتخانه‌های چین شود
20. ۲۰نوعروسان را فتد آنجا گذارجلوه‌گر هریک چو طاوس بهار
21. ۲۱باشد از بهر تماشای چمنیا پی گلچین نسرین و سمن
22. ۲۲یا برای سیر باغستان دلیا تماشای چراغستان دل
23. ۲۳نوعروسی را فتد آنجا گذارکز نگاهی عالمی سازد شکار
24. ۲۴نوعروسی آید آنجا جلوه سازکه جهانی را کُشد از نیم ناز
25. ۲۵نوعروسی گردش چشمی از آنریختن جان بر سر جانِ جهان
26. ۲۶ماه و مهر اندر حجاب از روی اوهر دو عالم بستهٔ یک موی او
27. ۲۷نوعروسی خاک‌پایش جان پاکسینه‌ها اندر هوایش چاک چاک
28. ۲۸ای خوشا آن دل که چون سرو سهیبگذرد از آن نگار خرگهی
29. ۲۹ای خوشا آن دل که آن جان جهانبگذرد زانجا دمی دامن کشان
30. ۳۰ای خوشا آن دل که پرتوگاه اوستساحت آن در گذار راه اوست
31. ۳۱ای خوشا آن دل کان دو زلف جان پذیربر در و دیوارش افشانَد عبیر
32. ۳۲خوشتر آن صاحبدلی کاندر طلبمنتظر باشد درِ دل روز و شب
33. ۳۳در حریم کعبهٔ دل سال و ماهدر طواف و سعی، چشمانش به راه
34. ۳۴منتظر بنشسته در دل صبح و شامدیده‌هایش بر در و دیوار بام
35. ۳۵در کنار و گوشه‌ای دل در کمینچشمهایش بر یسار و بر یمین
36. ۳۶تا مگر دیدار رخسار حبیبیک نظر آید نصیبش با نصیب
37. ۳۷تا مگر روزی به دل آرد گذارآن نگار دلفریب جان شکار
38. ۳۸زینهار ای همدم من زینهاربا دو دست خویش چشمان باز دار
39. ۳۹دیده‌ها را باز کن بر روی دلپشت بر عالم کن و رو سوی دل
40. ۴۰لحظه‌ای غافل مشو از کار دلدیده افکن بر در و دیوار دل
41. ۴۱تا مگر یک شب که با بانگ خروسبگذرد از کوچهٔ دل این عروس
42. ۴۲یافتند روزی به وقت صبحدمدر حریم دل گذار آن صنم
43. ۴۳لیکن آن آهوی صحرای ختنمی‌رمد از چنگ صیادان به فن
44. ۴۴تا زنی بر هم دو دیده ای فتیاز سپاهان رفته تا دشت ختا
45. ۴۵آید اندر دل ولی بس هارب استبرق خاطف یا شهاب ثاقب است
46. ۴۶یا بود تیری گذشته از کمانمنزل و آماجگاهش لامکان
47. ۴۷زینهار ای جان همدم زینهارچونکه دیدی دستش از دامن مدار
48. ۴۸تیر باشد در رهش جان کن فشانبرق باشد، پنبه شو در راه آن
49. ۴۹طوق کن یک دست خود بر گردنشدست دیگر سخت کن در دامنش
50. ۵۰گیسوی پر پیچ او بر دست تابزلف او بر گردن خود کن طناب
51. ۵۱گه ببوسش پا و گاهی خاک پاتن جدا افکن به پایش سر جدا
52. ۵۲گفت پیغمبر شه دنیا و دینآن امام راستان راستین
53. ۵۳کای شما پابند دهر روزگارای اسیر روز و تیره شام تار
54. ۵۴مر خدا را با شما باشد نظرزان نظر گاهی شود پیدا اثر
55. ۵۵زان اثر غافل نگردید ای مهانکان چو تیری هست جسته از کمان
56. ۵۶التفاتی گاهگاهی زان جنابمی‌شود ای جان من زان رخ متاب
57. ۵۷یوسفی تو، چاه کنعان این جهاندر بن چاهی، تو چون یوسف نهان
58. ۵۸التفاتی از خدا باشد رسنچون رسن آویخت در آن پنجه زن
59. ۵۹می کشد بالا تو را از قعر چاهتا فراز ذُروهٔ خورشید و ماه
60. ۶۰چیست دانی از خدا آن التفاترشحه‌های آب از عین‌الحیوت
61. ۶۱رشحه چون آمد دهن بگشای زودشاید آید قطره‌ای آنجا فرود
62. ۶۲نفحه‌ها آید شما را از خداهان و هان غافل مشو زان نفحه‌ها
63. ۶۳شامه بگشا از پی نفخات اومات او شو مات او شو مات او
64. ۶۴اندرین وحشت‌سرا ای همنفسبوی یار آشنا ناید ز کس
65. ۶۵جز دریچه دل کزان آید مدامبوی انس و آشنایی در مشام
66. ۶۶روزنی باشد ز دلها بی سخنسوی شهر آشنایان کهن
67. ۶۷می‌وزد گاهی از آن روزن نسیمصد پیام آرد ز یاران قدیم
68. ۶۸هست درِ دلها سوی گلزارهارخنه‌ها اندر در و دیوارها
69. ۶۹آید از آن رخنه ها گاهی شمیمروح بخشا هر کجا عظم رمیم
70. ۷۰منتظر بنشین تو در آن باغهاشامهٔ خود نِه بر آن سوراخها
71. ۷۱شامهٔ صدق و صفا را پیش دارتا رسد او را شمیمی زان دیار
72. ۷۲کن تو استنشاق بوی پیرهنکاید آن از مصر تا بیت‌الحزن
73. ۷۳گرچه از کنعان بود تا رود نیلیکهزار و سیصد و هفتاد میل
74. ۷۴بوی پیراهن دم باد سحرآورد زانجا به یک رَجع‌البصر
75. ۷۵گفت آید بر مشامم از یمنبوی رحمن از دم ویس قرن
76. ۷۶آن دل مؤمن به من باشد یمنهم اویسی باشد از ملک قرن
77. ۷۷بوی جان می‌آید از اتلال دلگوییا از جان بود آسال دل
78. ۷۸راهها باشد به دل زاقلیم جانهم ز شهر غیب و ملک لامکان
79. ۷۹آمد و شد می‌شود زان راههاسوی دلها سالها و ماهها
80. ۸۰طایران آیند از آن گلزارهابر سر دیوار دل بسیارها
81. ۸۱ای خوش آنکو باشد آنجا در کمینتا بگیرد طایری در آستین
82. ۸۲گر یکی زاغی بگیری ای فتیزیر دستت آوری اندر هوا
83. ۸۳فوج زاغان گرد آیندت به برجمله افشانند بر هم بال و پر
84. ۸۴بر سرت آن یک نشیند این به دستوان دگر بر ساعدت آرد نشست
85. ۸۵طوطیان سبز بال هند جانکی ز زاغان کمترند ای همگنان
86. ۸۶گر یکی زینها بگیری ای پسرطوطیان آیند از آن دشتت ببر
87. ۸۷آهوان هستند در دشت تتاردر تتار تور زای مشکبار
88. ۸۸آهوانی سر به سر صیاد جواز پی صیاد جویان کو به کو
89. ۸۹گاهگاهی سوی کوهستان دلآید از آنها یکی مهمان دل
90. ۹۰گاهگاهی رم بگیرد از تتارآهویی و بگذرد زین کوهسار
91. ۹۱گر یکی زان آهوان آری به قیدصدهزاران آهویت گردند صید
92. ۹۲ای خوش آنکو اندر آن دشت نبردآهویی زان آهوان را صید کرد
93. ۹۳گر گرفتی صیدی از آن دشت پاکعالمی صید آیدت بی بیم و باک
94. ۹۴گر ببینی صیدت اندر دشت دلای سرت گردم ز کف آن را مهل
95. ۹۵هین بگیر آن را که می‌آید تو راصد هزاران صید دیگر از قفا
96. ۹۶دل بود آیینهٔ صورت نمارو به عشرت‌خانهٔ عز و صفا
97. ۹۷اندران عشرت‌سرای پر نگارنوعروسانند بیرون از شمار
98. ۹۸نوعروسان غیرت خورشید و ماهعالمی را کرده صید از یک نگاه
99. ۹۹جمله را مشاطهٔ بزم ازلداده زینت از حلی و از حلل
100. ۱۰۰کرده هر هفت و فکنده پیچ و تابگیسوان را همچو آن مشکین طناب
101. ۱۰۱جمله معشوقان ولی عاشق طلبدر پی عاشق شتابان روز و شب
102. ۱۰۲گه یکی زایشان نماید چهره پاکاندران آیینهٔ بس تابناک
103. ۱۰۳تا کسی بیند مگر رخسار اوعشوه ای سازد مگر در کار او
104. ۱۰۴افکند در گردنش مشکین کمنددل ازو بستاند از یک نوشخند
105. ۱۰۵حبذا چشمی که آن رخسار دیدیک گل خوشبو از آن گلزار چید
106. ۱۰۶شد اسیر آن کمند مشکباردر پس مرآت دل افتاد زار
107. ۱۰۷نوعروسان جمله زان عشرت‌بساطدر پس آیینه آیند از نشاط
108. ۱۰۸پای کوبان کف زنان لب نیم‌خندگیسوان تابیده مانند کمند
109. ۱۰۹در پس آیینه آیند و ز شوقدستها در گردنش سازند طوق
110. ۱۱۰پس کشندش با کمند عنبرینجانب خود از یسار و از یمین
111. ۱۱۱می‌کشندش پس به خلوتگاه رازبا کمند آن دو گیسوی دراز
112. ۱۱۲می‌نشانندش به گاه سروریدر گلستانی ز خار و خس بری
113. ۱۱۳همچنانکه آن جوان خارکنچید یک گل در نخست از آن چمن