1. ۱کرد روزی را معین بعد سالداد فرمان از پی جمع نوال
2. ۲جن و انس و وحش و طیر و دیو و ددجمله افتادند اندر سعی و کد
3. ۳جمله ساعی در براری و بحارباد حمال و زمین تحویل دار
4. ۴پهن دشتی انتها بیگانه‌اششد معین بهر شربتخانه‌اش
5. ۵اندر آن انبارها انباشتندکوهها ز انبارها افراشتند
6. ۶گوسفند و گاو و اشتر بی شمارصد هزار اندر هزار اندر هزار
7. ۷کی توان گفتن ولی دانم همیجمع شد سالی به سعی عالمی
8. ۸روز میعاد آمد و بنشست شاهبر سریر عزت اندر وعده‌گاه
9. ۹خیل دیو و جنیان و انسیانجمله را دامان خدمت بر میان
10. ۱۰چون برآمد آفتاب از کوهسارشد خطاب مستطاب از کردگار
11. ۱۱کای همه روزی خوران بحر و برساکنان خاوران تا باختر
12. ۱۲زی سلیمان نبی پویا شویدروزی امروز ازو جویا شوید
13. ۱۳سوی مهمان خانهٔ او رو کنیدروزی خود را طلب از او کنید
14. ۱۴جملگی امروز مهمان وی‌اَندجیره خوار سفرهٔ خوان وی‌اَند
15. ۱۵چون رسید از رازق کل این خطابجملهٔ روزی خوران با صد شتاب
16. ۱۶مرغ و ماهی جن و انس و دیو و ددوحش و طیر و مار و مور و خوب و بد
17. ۱۷جملگی پویای مهمانی شدندرو به شیلان سلیمانی شدند
18. ۱۸با شکمهایی تهی زآرامگاههریکی از دیگری می‌جست راه
19. ۱۹وندران صحرا سلیمان بر سریرهر طرف پیچیده آواز تبیر
20. ۲۰گه نمایان شد ز هرسو میهمانکاروان در کاروان در کاروان
21. ۲۱بالها بربسته بگشوده دهنرو به آن سو جملگی در تاختن
22. ۲۲آن یکی می‌آمد از پا آن ز پرآن یکی از سینه آن دیگر ز سر
23. ۲۳آن یکی غلطان تن خود می‌کشیدآن یکی می‌جست و آن یک می‌دوید
24. ۲۴ماهیی آمد نخست از طرف دشتدشت اندر فلسی از آن غرق گشت
25. ۲۵نی کران پیدا ز طولش نی ز عرضارض در پیشش چو ماهی پیش ارض
26. ۲۶گفت بعد از شرح و تسلیم و ثنایا بن داود النبی این الغذا
27. ۲۷گفت رو رو مطبخ و انبار پرهرچه داری اشتها آنجا بخور
28. ۲۸سوی شربتخانه آمد ماهیکآنچه بود آنجا نهاد اندر حنک
29. ۲۹کرد یک سر آن زمین را رفت و رولقمه‌ای کرد و فکند اندر گلو
30. ۳۰جمله را بلعید با صد اشتهابازگشت و باز گفت این الغذا
31. ۳۱ای سلیمان لقمه‌ای شد آنچه بودهین دو لقمه دیگرم ده زود زود
32. ۳۲طعمه‌ام باشد سه لقمه هر غذاهم سه لقمه بایدم بهر عشا
33. ۳۳لقمه‌ها جمله زینگون لقمه‌هامی‌رساند خالق ارض و سما
34. ۳۴لقمه‌هایم می‌رسد از خوان غیببی طلب هر روزه‌ام بی نقص و عیب
35. ۳۵جیره‌ای هر روزه از انبار اومی‌رسد از جود ارفعبار او
36. ۳۶شد محول طعمهٔ من ای نبیبر تو امروز اعطنی ثم اعطنی
37. ۳۷شد سلیمان محو و حیران بر سریرگونه‌هایش شد ز خجلت چون ضریر
38. ۳۸از سریر افکند خود را بر زمینبر زمین مالید از ذلت جبین
39. ۳۹کای خدا رحمی به این دلگشته خونکز گلیم خود نهاده پا برون
40. ۴۰من یکی از جیره خواران توامیک طفیلی بر سر خوان توام
41. ۴۱چون طفیل دیگری آرد طفیلخود هم افتد در هزاران ویر و ویل
42. ۴۲یک تتمه دارد اما این خبراین زمان بگذار تا وقت دگر
43. ۴۳از روایت بر حکایت باز گردگو تمام حال آن مزدور مرد
44. ۴۴گفت با زن کان کریم کارسازکیست می‌دانی خدای بی نیاز