1. ۱آن شنیدی که سلیمان نبیخواست دستوری ز یزدان غنی
2. ۲تا صلای عام سلطانی کندهرچه جاندار است مهمانی کند
3. ۳گفت یا رب جمله را روزی ز توستفرخی و فر و فیروزی ز توست
4. ۴روزی و روزی‌خور و روز از تو اَستشام قدر و صبح نوروز از تو اَست
5. ۵خوشه از تو خرمن از تو نان ز تودستِ گیرا از تو و دندان ز تو
6. ۶چشمهٔ آب از تو، سیرابی ز توخرمیها از تو شادابی ز تو
7. ۷من که باشم تا کسی را نان دهمقطرهٔ آبی به یک عطشان دهم
8. ۸لطفها را چونکه باید واسطهشاید از روزی شوم من رابطه
9. ۹واسطه اندر میان انداختیکار عالم از وسایط ساختی
10. ۱۰واسطه نز راه عجز و حاجت استواسطه از کبریا و عزت است
11. ۱۱حسن تکلیف این وسایط را سببشد وگرنه بید می‌دادت رطب
12. ۱۲این سببها جمله آمد ابتلاابتلا از بهر ما آمد بلا
13. ۱۳ورنه شه را با سببها کار نیستبی سبب کاری به او دشوار نیست
14. ۱۴صد سبب را گر کند بی فایدهبی سبب گاهی دهد صد عایده
15. ۱۵صد سبب را گاه سوزد بال و پربی سبب گه می‌رساند صد اثر
16. ۱۶هم سبب از او سبب سازی ازوبر سبب تأثیر پردازی ازو
17. ۱۷سوزد و سازد کسی را کار نیستهیچکس را زَهرهٔ گفتار نیست
18. ۱۸می‌دهد می‌گیرد این طرار کیستکار خود پنداری این پندار چیست
19. ۱۹چون سلیمان کرد دستوری طلبآمدش دستور از دربار رب