1. ۱زان تفکر در خود و ایام خوداندر آغاز خود و انجام خود
2. ۲رخنه‌ای اندر دل خود باز کرددل از آن رخنه گشودن ساز کرد
3. ۳زان نشاطش رخنه‌ای دیگر گشوددر گشادش رخنه هر دم می‌فزود
4. ۴تا به دل آن رخنه‌ها دروازه شدطبل روحانی بلند آوازه شد
5. ۵شد ز بندرگاه غیب آنجا روانکاروان در کاروان در کاروان
6. ۶پس دل بیهوش او آمد به هوشگفت در گوش دلش آنگه سروش
7. ۷کانچه می‌بینی ز عز و مال و جاهوصل معشوق و نیاز پادشاه
8. ۸دستبوس شاه و پابوس امیرروی بوس آن نگار دلپذیر
9. ۹سر به سر تأثیر رسم طاعت استرسم طاعت را چنین خاصیت است
10. ۱۰دستمال صورت طاعات توستمزد طاعتهای بی نیات توست
11. ۱۱قیمت کالای روی اندود توستاجرت سعی غرض آلود توست
12. ۱۲میوهٔ بید و صنوبرهای توستسود سوداهای پر صفرای توست
13. ۱۳آمدی این دست مزد پای توستاین جواب لفظ بی معنای توست
14. ۱۴این بهای آن مبارک مژده استاین گلاب آن گل پرمژده است
15. ۱۵هیچ کاری نزد ما بی اجر نیستهیچ شامی نه که او را فجر نیست
16. ۱۶گرچه کالای تو بس نابود بودلیک نزد ما کجا مردود بود
17. ۱۷خویشتن را وانمودی آن ماآنِ ما کی رفته بی احسان ما
18. ۱۸گر نه از ما بودی اما ای فتیپیش مردم خویش را خواندی ز ما
19. ۱۹هین بگیر این مزد صورت کاریتاین ثواب اجر ظاهر داریت