1. ۱طاعت بی فکر و بی یاد و حضورمرده باشد جان آن گور است گور
2. ۲حرف بی معنی درخت بی ثمرابر بی باران و بحر بی گهر
3. ۳طاعت بی فکر میدان ای جنابآن سخنهایی که گوید مرد خواب
4. ۴نی از آنها مهر می‌خیزد نه کیننه به دنیا نفع می‌بخشد نه دین
5. ۵ای برادر دل بود خواب هوسهست فکر و یاد تو بانگ جرس
6. ۶ای دلت خوابیده شد وقت سحرمرغ فکرت را برافشان بال و پر
7. ۷این دل خوابیده را بیدار کنوقت کارت رفت فکر کار کن
8. ۸گرچه دل نبود بجز یک جرعه خوندر درون سینه‌ها دارد سکون
9. ۹لیک او را از ورای این جهانهست قسطی گر نمی‌دانی بدان
10. ۱۰همچو بُسَّد از نبات و از جمادقسط دارد زین دواَش باشد نژاد
11. ۱۱نخله هم اندر نباتات ای حبیبباشد از حیوانی او را هم نصیب
12. ۱۲عمه خواندش زین سبب شاه جهاننخل هم باشد عمویت ای فلان
13. ۱۳هم بود بوزینه یا اسب ای پسرمشترک در حد حیوان و بشر
14. ۱۴جسم و دل هم هست حد مشترکدر میان خیل انسان و ملک
15. ۱۵هم نصیب از غیب دارد هم شهودتارش از آن یک شد و از اینْش پود
16. ۱۶روح حیوانی از آتش شد ثمرمیدهد آبِ چه از خاکش خبر
17. ۱۷وان شکنبه منبع روث و فساداز جگر خون از مثانه بول زاد
18. ۱۸هرچه جسمانی ز درد و زخم و سوزهر یکی را باشد از عضوی بروز
19. ۱۹وآنچه روحانی ز دل دارد رباطبیم و امید و غم و حزن و نشاط
20. ۲۰آری آری دل ز جای دیگر استدر سر دلها هوای دیگر است
21. ۲۱دل در این قالب غریبست ای حبیبرحمی آخر ای اخی بر این غریب
22. ۲۲مرغ دل از آشیان دیگر استلانه‌اش در بوستان دیگر است
23. ۲۳فکر تو چون فکر رحمانی بودپیکی از اقلیم روحانی بود
24. ۲۴هست پیغامی ز یاران قدیماز برای این دل زار سقیم
25. ۲۵یا شمیمی باشد از آن پیرهناز برای ساکن بیت‌الحزن
26. ۲۶یا نسیمی باشد از دشت خطانزد آهویی به صیاد آشنا
27. ۲۷یا صفیر عندلیب همنفسپیش آن بلبل که باشد در قفس
28. ۲۸نامه‌ای باشد ز یاران وطناز برای این غریب ممتحن
29. ۲۹زین سبب دلها ز فکرتهای پاکروشن و نورانی‌اند و تابناک
30. ۳۰دل ز فکر پاک روشن می‌شودرشک صد گلزار و گلشن می‌شود
31. ۳۱همچو مرغی از صفیر همنفسبال و پر برهم زند اندر قفس
32. ۳۲تا به جایی گر گشاید بال و پرصد قفس را بشکند بر یکدگر
33. ۳۳ور بود فکر تو ظلمانی و بدخانهٔ دل تار و تیره می‌کند
34. ۳۴دل شود پژمرده و بی بال و پرصحبت ناجنس آرد درد سر
35. ۳۵درد سر گردد سر از بیگانه‌ایوای از نامحرمی در خانه‌ای
36. ۳۶چون به باغی گشت زاغی پر گشابلبلان افتند آنجا از نوا
37. ۳۷ور ابر دشتی گوزنی برگذشتنوغزالان رم کنند از طرف دشت
38. ۳۸آهویی پیدا شود گر از ختنآهوان سازند گردش انجمن
39. ۳۹گر به باغی بلبلی شد نغمه سازجمله مرغان پَر کنند از شوق باز
40. ۴۰آشنایی گر به بزمی پا نهادصد در از عشرت در آن محفل گشاد
41. ۴۱چون هوایی در دل از ملک صفاستدل به اخوان صفا زود آشناست
42. ۴۲چون یکی زایشان به دل آرد گذاردل به وجد آید ز شوق آن دیار
43. ۴۳شوق دل را میل آید از عقبمیلها هم جذب را آمد سبب
44. ۴۴جذب یاران را کشاند سوی دلمحفل خوبان شود مشکوی دل
45. ۴۵دل ز نور رویشان روشن شودساحت دل غیرت گلشن شود
46. ۴۶دل شود مصباح پیش رویشانمشک و عنبر می‌شود از بویشان
47. ۴۷از پس مصباحی اختر می‌شودوانگهی خورشید انور می‌شود
48. ۴۸بگذرد آنگه ز خورشیدی دورافکند جرم و شود دریای نور
49. ۴۹نور ابیض می‌شود پا تا به سرپرتو افکندش به اعضای دگر
50. ۵۰از پس این نور اخضر می‌شوداز بیان و شرح برتر می‌شود
51. ۵۱تن ز نورش جمله نورانی شوددر لباس جسم روحانی بود
52. ۵۲سایه‌اش نبود ولیکن پایه‌اشعالمی را جا دهد در سایه‌اش
53. ۵۳در محیطش سیر و در مرکز مقاماز محیط و مرکزش هر دو پیام
54. ۵۴صورتش جسمی و معنی روح پاکگویدش روح القدس روحی فداک
55. ۵۵در لباس جسم و شخص شخص روحهر دم از روحانش آمد صد فتوح
56. ۵۶چیستی آیا تو ای سرگشته دلهرچه هستی نیستی زین آب و گل
57. ۵۷باشد از جسمی دگر پیرایه‌اتور بود از آب و از گل مایه‌ات
58. ۵۸نور را با آب و گل آمیختندطرح خلوتخانهٔ دل ریختند
59. ۵۹نور غالب شد اگر بر آب و گِلنور گردد سر به سر اجزای دل
60. ۶۰آب و گل گر چیره شد بر نور پاکپای تا سر می‌شود دل تیره خاک
61. ۶۱ای دریغا قدر دل نشناختیمدر ره اول به مفتش باختیم
62. ۶۲باری ای دل خود تو می‌دانی قدر خودهین مکن در ابر پنهان بدر خود
63. ۶۳تا به کی این ماه باشد در سحابچند باشد در کسوف این آفتاب
64. ۶۴کن رها از عقده این خورشید راپر گشا این باز پر اسفید را
65. ۶۵چند باشی هم‌تک مشتی ذُباببال و پر بگشا از این زرین عقاب
66. ۶۶چند شهبازی اسیر خرمگستا به کی عنقای قاف اندر قفس
67. ۶۷پر گشا در عرش و پروازش ببیندر بر سلطان جان نازش ببین
68. ۶۸پس ببین در لامکانش آشیانطوفگاهش را نگر اقلیم جان
69. ۶۹تنگ پیش جلوه‌اش این نه خیامباشدش در سدره و طوبی مقام
70. ۷۰طایران قدس، هم‌پرواز اوبلبلان عرش، هم‌آواز او
71. ۷۱لیس الاذالعمری یا حبیبقلته والله فی ذاک الرقیب
72. ۷۲رخنه‌ای بگشا در دل ای قرینپس گواه آنچه من گفتم ببین
73. ۷۳همچنانکه آن جوان خارکنروشنش شد صدق این گفتار من