1. ۱در بر آن خار کن با صد نیازگاه کردندش سلام و گه نماز
2. ۲قامتش کردند از پا تا به سرغرق مروارید و یاقوت و گهر
3. ۳خرقهٔ پشمینه‌اش انداختندسندس و دیبا طرازش ساختند
4. ۴پس کشیدندش جنیبت زیر رانکوه پیکر زین مرصع زر عنان
5. ۵خار کن چون بر جنیبت شد سواردر رکابش شد دوان صد شهریار
6. ۶با شکوه کوه فر کیقبادشهر را از مقدم خود رتبه داد
7. ۷شهریارانش قطار اندر قطاردستیار و پیشکار و تُنقُطار
8. ۸شهریاران در برزن و بازار و بامآن یکی آورد لام و این نیام
9. ۹چون قدم در بارگاه شه نهادآمدش از روزگار خویش یاد
10. ۱۰روزگار ذلت و پستی خویشبینوایی و تهی دستی خویش
11. ۱۱روزهای گرم و آن هیزم کشیشامهای سرد و آن بی آتشی
12. ۱۲نکبت و ادبار بیش از بیش خودخاطر زار و دل پر ریش خود
13. ۱۳آن پریشانی و آن بیچارگیاز در هر خانهٔ آوارگی
14. ۱۴از دل پر درد و دست کوتهشرنج بی اندازهٔ سال و مهش
15. ۱۵نالهٔ شبها و درد روزهاساختن در روز و شب با سوزها
16. ۱۶وانچه میهٔخواهد ز بهر خود کنونآنچه از وصف و بیان باشد فزون
17. ۱۷پادشاهی از پس هیزم کشیاز پس آن ناخوشیها این خَوشی
18. ۱۸شمع و کافور و چراغ زرنگاراز پس تاریکی و شبهای تار
19. ۱۹محفلی و گلستان در گلستانوصل جانانی چه جانان جان جان
20. ۲۰قصر شاهنشاهی و وصل حبیبخلوت خالی ز اغیار و رقیب
21. ۲۱زین تفکر روزنی بر دل گشادنوری از آن روزنش بر دل فتاد
22. ۲۲فکرت آمد قفل دلها را کلیددر گشاید چون کلید آمد پدید
23. ۲۳فکرت آمد همچو باران بهارساحت دلها بود چون کشتزار
24. ۲۴فکر باشد نطفه و دل زاقداندل چراغی هست فکرت زیب آن
25. ۲۵فکر باشد شعله و دل چون زکالآن زکال از شعله یابد اشتعال
26. ۲۶فکر باشد چون نسیم صبحگاهغنچه نشگفته دل بی اشتباه
27. ۲۷زین سبب گفت آن رسول سرفرازفکر یک ساعت به از سالی نماز
28. ۲۸بلکه باشد بهتر از هفتاد سالاین سخن مهمل ندانی ای همال