1. ۱بود در شهری فقیری خارکنتیشه‌ای بودش ز دنیا و رسن
2. ۲بینوایی خالی‌اش از کف کفافخاک فرشش بود و گردونش لحاف
3. ۳نی جمیل و نی حسیب و نی نسیبنی جمال و نی کمال او را نصیب
4. ۴بهره‌اش از حق وجودی بود و بساز همه اکوانش بودی بود و بس
5. ۵آمدی روزی به شهر از طرف دشتبا دلی پر خون از این وارونه طشت
6. ۶پشتهٔ خاری به دوش انباشتههر قدم با صد الم برداشته
7. ۷ناگهان آمد به گوشش هایهوصوت چاووشان و بانگ طرقو
8. ۸دید فوجی گلرخان را در نقابهمچو ماه چارده اندر سحاب
9. ۹آفتاب اندر حجاب از رویشانکوه و صحرا عطرگین از بویشان
10. ۱۰ماهها اندر نقاب پرنیانمهرها در ابر چادرها نهان
11. ۱۱در یمین و در یسار اهل قرقدر قرق از این افق تا آن افق
12. ۱۲طرقو گویان غلامان هر طرفپیشکاران پیش و پس بربسته صف
13. ۱۳خارکش از هر طرف در اضطرابتا به یک سویی گریزد با شتاب
14. ۱۴ناگهان باد صبا از طرف دشتبر صف آن نازنینان برگذشت
15. ۱۵برقع از رخسار ایشان دور کرددشت را از نور کوه طور کرد
16. ۱۶یک نسیم آمد گلستانها شگفتصد گل سوری برآمد از نهفت
17. ۱۷بادی آمد شد پراکنده سحاباز سحاب آمد برون صد آفتاب
18. ۱۸کوه و صحرا گشت مالامال نوراز فروغ رویشان گم گشت هور
19. ۱۹دشت و هامون عطر نسترون گرفتمصر و کنعان بوی پیراهن گرفت
20. ۲۰ناگهان افتاد چشم خارکنبر یکی زان گلرخان گل بدن
21. ۲۱چهرهٔ قاصر ز تعریفش بیانخامه مانده اقطع و ابکم زبان
22. ۲۲بود آن یک در صف آن دخترانهمچو خورشید و دگرها اختران
23. ۲۳بود او شاه و رعیت انجمناو گل سرخ و همه دیگر سمن
24. ۲۴چشمی و آهو ز دنبالش روانابرویی خم گشته در پیشش کمان
25. ۲۵یک دهانی آب حیوان مرده‌اشچهرهٔ خورشید گردون بَرده‌اش
26. ۲۶قامت سرو از برایش پا به گللعلی و یاقوت از آن صد خون به دل
27. ۲۷گیسوی عالم به یک تارش اسیرکاکلی و یک جهان زو پر عبیر
28. ۲۸غبغبی چاهی پر از آب حیاتخندهٔ محیی‌العظام‌البالیات
29. ۲۹غمزه‌ای دلهای پاکانش نشانچهره‌ای بر بَرّ و بحر آتش فشان
30. ۳۰دید چون آن روی زیبا آن جواندیدن آن بود و ز پا رفتن همان
31. ۳۱از سرش هوش و ز دستش کار رفتهم ز پایش قوت رفتار رفت
32. ۳۲صیحه‌ای زد اوفتاد و شد ز هوشدر ره و آن پشتهٔ خارش به دوش
33. ۳۳او میان ره فتادی بی خبرکآمدندش آن قرقساران به سر
34. ۳۴کای جوان برخیز و از ره دور شوچون پری از دیده‌ها مستور شو
35. ۳۵دختر شه می‌رسد ای خارکشخیز و خود را در کناری باز کش
36. ۳۶با تبرزینها رسیدند آن گروهبا نهیب بحر و با اشکوه کوه
37. ۳۷هان و هان ای خارکش از جای خیزخار را بگذار و از یکسو گریز
38. ۳۸نی جوابی داد و نی بر پای شدنی از آن شور و نهیب از جای شد
39. ۳۹نی به سر هوشی که فهمد نیک و بدنی توانایی که خود یک سو کشد
40. ۴۰نی به دل باکی ز تیغ و خنجرشنی بجز سودای جانان بر سرش
41. ۴۱آن یکی گفتا که این مسکین ز بیمدر درون سینه‌اش دل شد دو نیم
42. ۴۲آمد آن سرهنگ و گفت ای جان گدازنیست باکی زهرهٔ خود را مباز
43. ۴۳این بگفتند و برفتند از برشاو بماند و شور عالم بر سرش
44. ۴۴گفت با خود خیز از اینجا دور شودور از این منزلگه پر شور شو
45. ۴۵گر غم و سوزی ست بر جان من استآتشی گر هست بر جان من است
46. ۴۶دل دو نیم اینجا ز حسرت ساختیزَهرهٔ خود را در اینجا باختی
47. ۴۷باز با خود گفت از اینجا چون رومچون از این غرقاب غم بیرون روم
48. ۴۸فتنه‌ای گر هست در دوری بودباکی ار باشد ز مهجوری بود
49. ۴۹دل دو نیم استم ولی از اشتیاقزهره‌ام چاکست لیکن از فراق
50. ۵۰من نمی‌خواهم کناری ای مهانافکنیدم افکنیدم در میان
51. ۵۱در میان آتش ابراهیم‌وارافکنیدم زود زود از این کنار
52. ۵۲آتش این آتشین رخسارهانار این سروان پستان نارها
53. ۵۳شعله‌ای هست اندرین آتشکدهکاتشم در جان و در ایمان زده
54. ۵۴وادی ایمن و یا صحراست ایننخل طور این یا قد رعناست این
55. ۵۵شعله این یا چهرهٔ زیبای دوستنور ربانی و یا رخسار اوست
56. ۵۶دعوی انی انا الله می‌کندزاهد صدساله گمره می‌کند
57. ۵۷این بگفت و لنگ لنگان شد روانبا فراق شاه خوبان جهان
58. ۵۸آمد اندر شهر با صد درد و سوزروز آوردی به شب شب را به روز
59. ۵۹یک دو روزی با غم و اندوه ساختروزها می‌سوخت شبها می‌گداخت
60. ۶۰عقلش از سر برگ رفتن ساز کردصحتش از تن سفر آغاز کرد
61. ۶۱پایش از رفتار و دست از کار ماندجای سبحه بر کفش زنار ماند
62. ۶۲عشق را خود این نخستین کار نیستکو دلی کز دست عشق افکار نیست
63. ۶۳رشتهٔ تسبیح بس زنار کردعابد صدساله را خمار کرد
64. ۶۴عشق اندر هر دلی مأوا کندشور محشر اندر آن بر پا کند
65. ۶۵عشق کوه قاف را از جا کندآتش سوزنده در دریا زند
66. ۶۶عشق در گنجینه آید خاتم استچون به میدان پا گذارد رستم است
67. ۶۷خویش را بر مس زند زر می‌کندخاک را گوگرد احمر می‌کند
68. ۶۸نزد بیماران رسد عیسی‌ستیپیش فرعونان ید و بیضاستی
69. ۶۹سنگ باشد موم اندر دست عشقمی‌شکافد چرخ تیر شست عشق
70. ۷۰می‌نداند عشق سلطان و گدامی‌نفهمد این روا آن ناروا
71. ۷۱ناروا هم گر ز عشق آید رواستآری آری عشق جانان کیمیاست
72. ۷۲کار آن بیچاره چون از جان گذشتسر نهاد از بیخودی در کوه و دشت
73. ۷۳گه بن خاری خزیدی خار خارپای سنگی گه فتادی زار زار
74. ۷۴بر دل تنگست شهر و خانه تنگخلق را بیند همی با خود به جنگ
75. ۷۵دید او را عاقبت دانشوریپرده پوشی آگهی نیک اختری
76. ۷۶شد چه از حال درونش با خبرپندها دادش نکرد او را اثر
77. ۷۷پس نصیحت دادش و سودی نداشتپیش عاشق پندها باد است باد
78. ۷۸گفت با او چون ندارد پند سودرو به محراب عبادت آر زود
79. ۷۹نی نسب باشد تو را نی زور و زرنی جمالی نی کمالی نی هنر
80. ۸۰من نمی‌بینم غمت را چاره‌ایجز نماز و خلوت و سی پاره‌ای
81. ۸۱روی اندر مسجد و محراب کنطعمه اندر نان جُوِ کشکاب کن
82. ۸۲دست اندر دامن سجاده زنرشتهٔ تسبیح در گردن فکن
83. ۸۳خرقه صد وصله و تحت‌الحنکبوریای کهنه و نان و نمک
84. ۸۴تا مگر بفریبی از این عامه‌ایگرم سازی بهر خود هنگامه‌ای
85. ۸۵هیچ دام و دانه از بهر شکاربهتر از تسبیح و سجاده میار
86. ۸۶بهتر از سجاده دامی نزد کیستدانه به از دانهٔ تسبیح چیست
87. ۸۷کو کمندی محکم و جذاب چونرشته تحت‌الحنک ای ذوفنون
88. ۸۸عاشق مسکین شنید این پند گشتسوی شهرستان روان از کوه و دشت
89. ۸۹مسجدی ویران برون شهر بودآمد و سجاده در آنجا گشود
90. ۹۰روزها در روزه شبها در نمازدر دعا گه آشکار و گه به راز
91. ۹۱خرقه‌اش پشمینه و نانش جویناز سجودش داغها بس بر جبین
92. ۹۲جز رکوع و جز سجودش کار نهجز ضرورت با کسش گفتار نه
93. ۹۳اندک اندک شد حدیث آن جوانپهن اندر هر کنار و هر میان
94. ۹۴ذکر خیرش آیهٔ هر محفلیطالب او هرکجا اهل دلی
95. ۹۵شد دعایش دردمندان را دوامنزلش بیچارگان را مرتجا
96. ۹۶کلبه‌اش شد قبلهٔ حاجات خلقاو همی خندید بر خود زیر دلق
97. ۹۷می‌شدی در کوی او غوغای عاماو نمی‌گفتی کلامی جز سلام
98. ۹۸خاک پایش ارمغان عامه شدبهر آب دست او هنگامه شد
99. ۹۹تا شد آگه پادشاه از کار اوشد ز هر سو طالب دیدار او
100. ۱۰۰راه جوید هر کسی چون سوی حقمی‌رود هرجا که آید بوی حق
101. ۱۰۱هرکجا پیدا شود گردی ز دورسوی او تازند با عیش و سرور
102. ۱۰۲کین غبار موکب شاهنشه استشاه شاهان را گذر در این ره است
103. ۱۰۳ای بسا غولان رهزن ای رفیقگرد افشان می‌روند از این طریق
104. ۱۰۴رو به هر گردی نشاید رفت زودای بسا کس خویشتن را آزمود
105. ۱۰۵این عوامی را که بینی سر به سرجمله کورانند اندر رهگذر
106. ۱۰۶جمله نابینا و یک بینا طلبمی‌کنند از بهر خود در روز و شب
107. ۱۰۷هر که گوید هی بده دستم به دستزانکه من بینا و چشمم روشن است
108. ۱۰۸کور کورانه همه گویند هینهین بگیر این دست من این است این
109. ۱۰۹می‌دهندش دست و دنبالش روندعالمی کور از پی هم می‌دوند
110. ۱۱۰کوری از پیش و دو صد کورش ز پیدست داده جملگی بر دست وی
111. ۱۱۱چونکه رفتند از پی او یک دو گامروی هم افتند مأموم و امام
112. ۱۱۲نی نشان دارد ز مقصد نی ز راهگه خورد بر کوه و گه افتد به چاه
113. ۱۱۳سایر کوران هم از دنبال اوحالشان صد بدتر از احوال او
114. ۱۱۴از هلاکت گر یکی زیشان بجستکور دیگر دست او گیرد به دست
115. ۱۱۵کور کورانه همی رفت آن جوانعامه‌اش جوینده پیدا و نهان
116. ۱۱۶طالب دیدار او شاه و گداتا مگر فیضی رسدشان از خدا
117. ۱۱۷شاه روزی شد برون بهر شکارکلبهٔ عابد فتادش رهگذار
118. ۱۱۸آمد و دید آن جوان را در نمازعالمی بر گرد او با صد نیاز
119. ۱۱۹محو طاعت گشته چون عشاق مستملتفت نی تا که رفت و که نشست
120. ۱۲۰بر سرش مو افسر و خاکش سریرنی خبر از شاه او را نی وزیر
121. ۱۲۱جلوه کرد اندر بَرِ شه حال اومرغ جانش شد اسیر چال او
122. ۱۲۲گاه و بیگاهش زیارت می‌نمودوز زیارت بر خلوصش می‌فزود
123. ۱۲۳تا ره صحبت بر او باز کردگفتگو از هر طرف آغاز کرد
124. ۱۲۴عاقبت گفتا که ای زیبا جوانای تو را در قاف طاعت آشیان
125. ۱۲۵هرچه آداب سنن شد از تو راستغیر یک سنت که تا اکنون به جاست
126. ۱۲۶مصطفی گفت النکاح سنتیمن رغب عن سنتی لاامتی