1. ۱بود با خنجر خلیل اندر عتابکآمد از اقلیم لاهوتش خطاب
2. ۲کای خلیل ای جمله خوبان را امامصدهزار احسنت صدّقت‌المنام
3. ۳امتثال امر ما کردی درستما همین فرموده بودیم از نخست
4. ۴از برای امتحان بود و یقینابتلا بود ابتلایی بس متین
5. ۵امتحان بود از برای غیر منمن نخواهم امتحان ای مؤتمن
6. ۶نام نیکت خواستم اندر جهاندر جهان جسم و در اقلیم جان
7. ۷خواستم در عالم غیب و شهوداز عبادت فاش گردد آنچه بود
8. ۸مقتضای فیض و لطف بیکرانکشف استعداد باشد از نهان
9. ۹قوه را خواهد عتاب انکشافتا به فعلیت درآید در مصاف
10. ۱۰در سویدای نهادت این سؤالبود پنهان همچو بدری در همال
11. ۱۱از عنایت خواستم گردد عیانتا شود از نور او روشن جهان
12. ۱۲تا ابد تابنده باشد نور توشور افتد در جهان از شور تو
13. ۱۳شور جانبازان بود شور عجببحر و بر را آورد اندر طرب
14. ۱۴بلبل شوریده‌ای در گلستانشور اندازد به جان بلبلان
15. ۱۵جمله مرغان را به فریاد آوردعشق پنهان جمله را یاد آورد
16. ۱۶سوته جانی در میان انجمنآتش اندازد به جان مرد و زن
17. ۱۷یک سر شوریده گر سر بر کُندشور در صد شهر و صد ده افکند
18. ۱۸چون شود آشفته در شهری سریشور اندازد میان کشوری
19. ۱۹ای خوش آن شوریدهٔ بی بال و پرنه شناسد سر ز پا نه پا ز سر
20. ۲۰ای خوشا وقت و قبای ژنده‌اشوان هوای مردهٔ جان زنده‌اش
21. ۲۱ای خوشا حال پریشانان زارسینه‌های ریش و دلهای فکار
22. ۲۲ای خوشا دلهای گرم سوزناکای خوشا آن سینه‌های چاک چاک
23. ۲۳ای خدا خواهم سر شوریده‌ایچشم نمناکی دل تفتیده‌ای
24. ۲۴بوریای کهنه کنج خلوتیبا یکی شوریده حالی صحبتی
25. ۲۵ای خدا خواهم دل دیوانه‌ایخلوتی در گوشهٔ ویرانه‌ای
26. ۲۶تا به یاد دلکش جانانه‌ایسر کنم من نالهٔ مستانه‌ای
27. ۲۷گوشه‌ای خواهم به یاد دلبریزیر بال خود کشم یک دم سری
28. ۲۸ای خدا خواهم دل آشفته‌ایاوف بر روی دو عالم گفته‌ای
29. ۲۹دامن کوهی پریشان همدمیتا بگویم از پریشانی دمی
30. ۳۰تا توانی با پریشانان نشینصحبت شوریدگان را برگزین
31. ۳۱همنشینی‌شان از ایشانت کندصحبت نیکان ز نیکانت کند
32. ۳۲دور از این افسردگان خام شودور از این هنجار نافرجام شو
33. ۳۳صحبت تنبل تو را تنبل کندهمسری با کل سرت را کل کند
34. ۳۴گر روی گرمابه با گر، گر شویمدتی با خر نشینی خر شوی
35. ۳۵ور نیابی سوته‌جانی در جهانرو ازین افسرده جانان شو نهان
36. ۳۶دور شو از این گروه دیوسارزین نفس سردان خدایا الفرار
37. ۳۷از خدا میخواه توفیق طلبتا تو را اندر طلب بخشد طرب
38. ۳۸آتشی بر خار و خاشاکت زندخنجری بر سینهٔ چاکت زند
39. ۳۹نار او پا تا به سر نورت کندزخمهایش حی دیهورت کند
40. ۴۰خنجری بی زخم و بی رنج و شکنجبهر اسماعیل شد دریای گنج
41. ۴۱تا ابد نامش ذبیح‌الله شدشاه آدم بلکه شاهنشاه شد
42. ۴۲در تبارش شاهی و پیغمبریشد مخلد تا به روز داوری
43. ۴۳زخمی ار بودی نمی‌دانم چه بودوه چه در بر روزگارش می‌گشود
44. ۴۴هیچ رنجی در رهش بی گنج نیستبی نصیب آنکس که او را رنج نیست
45. ۴۵نیش بی صد نوش در این راه نیستنیست خاری کش گلی همراه نیست
46. ۴۶بی عطا هرگز گدا ز اینجا نرفتدزد از این خانه بی کالا نرفت
47. ۴۷صورت خدمت کنی مزد آورندناروا جنس آوری نیکو خرند