1. ۱آستین بالا فکند و با طربچهره خندان و تبسم بر دو لب
2. ۲با قد خم‌ گشته و موی سفیدکارد محکم بر گلویش می‌کشید
3. ۳شد بلند از حلقهٔ کروبیانغلغل احسنت در هفت آسمان
4. ۴در تماشا سر به‌ سر خیل ملَکسر برآوردند ز آفاق فلک
5. ۵سرکشیدند از صوامع قدسیاندر قصور بی قصور لامکان
6. ۶نغمهٔ احسنت و بانگ آفرینشورشی انداخت در چرخ برین
7. ۷در تماشا جمله زان پیر صفادر کشیدن کارد بر نای و قفا
8. ۸هرچه خنجر می‌کشیدش بر گلومی‌نبرید آن سر مویی ازو
9. ۹نی برید و نی رگی هم ریش شدخاطر آن با‌وفا پر غیش شد
10. ۱۰گفتش اسماعیل کی جان پدرچونکه بر رخسار من داری نظر
11. ۱۱مهر روی من مگر زان سوی تومی‌رباید قوت بازوی تو
12. ۱۲قوت تن از نشاط دل بودروح حیوانی ز دل حاصل بود
13. ۱۳چونکه روح افسرده دل افسرده شدروح چون افسرده شد دل مرده شد
14. ۱۴از دل افسرده نشاط تن رودبا دل غمناک شادی کی بود
15. ۱۵چون شود افسرده دل بی گفتگومی‌شود افسرده پا و دست او
16. ۱۶بلکه یک افسرده دل در محفلیمی‌کند افسرده آنجا هر دلی
17. ۱۷ای پدر بر خاک نه رخسار منتا نبیند دیده‌ات دیدار من
18. ۱۸بر قفایم خنجر خونریز نهبیش از این در امر حق مهلت مده
19. ۱۹اینچنین کرد و بسی خنجر کشیدآن کشیدن را اثر نامد پدید
20. ۲۰گفت نوک خنجرت را ای پدربر قفای من فرو بر زودتر
21. ۲۱نوک خنجر بر قفای او فشردنی فرو شد نی سر مویی سترد
22. ۲۲شد خلیل‌الله به خنجر خشمناکخنجر افکند از غضب از کف به خاک
23. ۲۳کین چه حال استت که اکنون شد پدیدشد کجا سِرّ و انزلناالحدید
24. ۲۴گو چه شد آن آب آتش‌خای توآن لب تیز و دَم بُرّای تو
25. ۲۵آلت قهری چه شد قهاری‌اتابر خونباری چه شد خونباری‌ات
26. ۲۶گفت معذورم بدار ای بوالکرمگر نه در دست تو فرمان می‌برم
27. ۲۷تو همی گویی ببر لیکن ز غیبآیدم هر دم ندا بی شک و ریب
28. ۲۸حق همی گوید مبر این نای راخون مریز آن فرق فرقدسای را
29. ۲۹آلتم من بی خبر از کار خودنی ز خود آرام و نی هنگار خود
30. ۳۰گر بگوید حق ببر افلاک راچاک سازم هم فلک هم خاک را
31. ۳۱ور بفرماید مبران آن جنابنی هوا را می‌شکافم من نه آب
32. ۳۲نی من تنها چنینم ای خبیرجمله ذرات عالم دان اسیر
33. ۳۳پیش حکم حق همه گوشند و چشمتا چه فرمانشان رسد از مهر و خشم
34. ۳۴گر بگوید چرخ را آرام گیرتا ابد گردد فراموشش مسیر
35. ۳۵ور بفرماید زمین کز جا جهدگام اول بر سر گردون نهد
36. ۳۶آب ز امرش آن یکی را جان دهدوان دگر را بر دم ثعبان دهد
37. ۳۷گاه از لطفش شود عین‌الحیاتگه ز قهرش بحر توفان ممات
38. ۳۸باد ز امرش گاه گرداند بساطعالی و سافل دهد گاه اختلاط
39. ۳۹گر ز لطفش لقمهٔ نانی دهدلقمهٔ نان بنده را جانی دهد
40. ۴۰ور دهد از قهر گیرد در گلوتا به صد خواری ستاند جان او
41. ۴۱هر سبب را از مسبب دان اثرآن سببها را طلسمی در نظر
42. ۴۲راست گویم ای رفیق مهربانجز بهانه نیست اسباب جهان
43. ۴۳با مسبب این سببها هیچ نیستجاهلان را غیر تاب و پیچ نیست
44. ۴۴صد سبب را گر کند بی فایدهبی سبب گاهی دهد صد عایده
45. ۴۵صد کلیدت گاه نگشاید دریگه گشاید بی کلیدت کشوری
46. ۴۶گه سبب سازد گهی سوزد سبباز سبب بگذر مسبب را طلب
47. ۴۷دست از این اسباب بی حاصل بداردامن لطف مسبب دست آر
48. ۴۸گر سبب باید سبب‌ساز تو اوستبی سبب هم چاره‌پرداز تو اوست
49. ۴۹اندرین وادی خرد سودایی اَستعقل حیرانست و سوفسطایی اَست
50. ۵۰عالمی می‌سوزد و سوزنده کومردگانند اینهمه آن زنده کو
51. ۵۱آتشی پیداست افروزنده کوسوزد و می‌سازد این سازنده کو
52. ۵۲می‌کَند می‌سازد این معمار کواینهمه خوابند آن بیدار کو
53. ۵۳می‌درد می‌دوزد این خیاط کیستاین دریدن دوختن از بهر چیست
54. ۵۴می‌در و می‌دوز دکان تو استمی‌کن و می‌ساز ایوان تو است
55. ۵۵می‌کُش و می‌بخش اسیران توایمهرچه می‌خواهی بکن آن توایم
56. ۵۶در خرابی‌هات صد آبادی اَستدر قفای هر غمت صد شادی اَست
57. ۵۷چون تو کُشتی در عوض صد جان دهیوه چه جان صد جان جاویدان دهی
58. ۵۸ای خوشا آن کشتن و انداختنوان دریدنها و ویران ساختن
59. ۵۹در پس هر کشتنی صد زندگی‌ستهر دریدن را دو صد دوزندگی‌ست
60. ۶۰کرد ویران پس عمارت می‌کندوان عمارت را زیارت می‌کند
61. ۶۱آه اگر باشد دریدنها ز خَودمی‌نگیرد بخیه اینها تا ابد
62. ۶۲آه از آن ویرانی کز خود بودتا ابد نام عمارت نشنود
63. ۶۳مژدهٔ احیاء عندالرب از آنبهر این اخلد الی‌الارض مهان
64. ۶۴این حکایت مدتی خواهد مدیدبهر اسماعیل قربانی رسید