1. ۱آن یکی را بود وامی بر کسیاز اجل بگذشته بود آن را بسی
2. ۲روزی آمد در تقاضا و طلبهم سجل بر کف گواهش بر عقب
3. ۳گفت واپس دادم و دارم گواهخانهٔ قاضی است فردا وعده‌گاه
4. ۴این بگفت و راه مسجد کرد سازدید امامی با جماعت در نماز
5. ۵بر سرش عمامه‌ای چون گرز سامدر برش هم جبه‌ای چون سیم خام
6. ۶سبحه صد دانه‌اش در پیش روریشه عمامه‌اش زیر گلو
7. ۷آمد و اندر صف اول نشستبا امام اندر نماز احرام بست
8. ۸چون شدند آن قوم فارغ از نمازپیش محراب آمد و با صد نیاز
9. ۹بوسه زد بر دست مولانا نخستوانگهی گفت ای امام دین درست
10. ۱۰امشبی خواهم مرا منت نهیاز قدومت کلبه‌ام زینت دهی
11. ۱۱بره‌ای در خانه دارم شیرمستهم برنج و قند و نان و میوه هست
12. ۱۲یکشبی با مخلصان آری به سرهم مؤذن در رکابت هم پسر
13. ۱۳گفت بالعین ای عزیز خوش لقاوعده را حتم است بر مؤمن وفا
14. ۱۴این بگفت و رفت از نزد امامپس به سویش بازگشت از چند گام
15. ۱۵گفت رازی دارم ای دانای رازرخصت ار باشد بگویم با نیاز
16. ۱۶می‌روم فردا سوی دارالقضابا فلانکس بهر آن سیصد طلا
17. ۱۷گفت تا اکنون نداده است آن لکعواپست آن زر فبئس ماصنع
18. ۱۸گفت نی نی او طلبکار من استدر کف او قید ماهار من است
19. ۱۹او ز من دارد سجل معتبراز من او جوید نصاب سیم و زر
20. ۲۰گفت خواهد از تو زر گیرد دو بارای زهی بی شرمی و جور و قمار
21. ۲۱گفت آری ای امام راستگوگر توانی چارهٔ کارم بجو
22. ۲۲گفت باکی نی روم با کش و فشسوی دارالشرع فردا غم مکش
23. ۲۳هم مؤذن شاهد است و هم پسررو تو ایمن کن مهیا ماحضر
24. ۲۴روز دیگر نزد قاضی آن غریمرفت و دعوا کرد بی تشویق و بیم
25. ۲۵آن دگر گفتا که دادم وام اوگفت قاضی گر گواهت هست کو
26. ۲۶ناگهان از در درآمد مولویسبحه بر کف لب پر از ذکر جلی
27. ۲۷از قدومش قاضی آمد در طربهم مؤذن هم پسر اندر عقب
28. ۲۸رفت اندر صدر ایوان قضاجا گرفت و دم زد از صبر و رضا
29. ۲۹پس احادیث معنعن یاد کرداهل مجلس را بسی ارشاد کرد
30. ۳۰گفت مدیون ایها‌القاضی‌الامیناز گواهانم یکی اینست این
31. ۳۱کرد قاضی چون سؤال از آن حمیمگفت مولانا کجا شد آن غریم
32. ۳۲مرد مسکین پیش او بر پای خاستبا تنحنح مولوی بنشست راست
33. ۳۳گفت نی بتوان شهادت را نهفتلیک نتوانم سخن بی فکر گفت
34. ۳۴من ندانم قدر لکن ای مهانجزو جزو واقعه سازم بیان
35. ۳۵روز جمعه نیز در مسجد نخستداد او را در حضورم صد درست
36. ۳۶صبح شنبه داد هفتاد و یکیعصر هشتاد و چهارش بی شکی
37. ۳۷صبح یکشنبه چهل دادش تماموقت پیشین یا دو یا سه والسلام
38. ۳۸بایدم مردن نمی‌دانم دگرداده گر چیزی ندارم من خبر
39. ۳۹آن غریم بینوا گفت ای امامداد باقی را حسابم شد تمام
40. ۴۰چون که مردن هست آیین ای عنودپس چه می‌بودی اگر مردن نبود
41. ۴۱مرده بودی کاش دهری پیش از اینتا ز مرگت زنده گشتی شرع دین
42. ۴۲زنده گردد دین ز مرگ چون توییکاش نبود در جهان یک مولوی
43. ۴۳داد از این دستاربندان داد دادرفت شرع و ملت از ایشان به باد
44. ۴۴آنچه با دین خامه ایشان کندکی دم شمشیر بدکیشان کند
45. ۴۵کاش نوک خامه‌شان بشکسته بادوین زبانهاشان ز گفتن بسته باد
46. ۴۶کاش درسی می‌نخواندی از نخستچونکه خواندی کاش می‌خواندی درست
47. ۴۷یا کتاب حکم خود را گم کنیدیا ترحم بر خود و مردم کنید
48. ۴۸حکم یزدان را رجال دیگر استشهر دین را کوتوال دیگر است
49. ۴۹نزد حکم حق همه تسلیم شودر منی چون آل ابراهیم شو
50. ۵۰چونکه حکم حق رسد مردانه باشاز زن و فرزند خود بیگانه باش
51. ۵۱راستی غیر از خدا بیگانه استگر زن و فرزند و گر جانانه است
52. ۵۲آنکه باشد اقرب از حبل‌الوریدکس از این نزدیکتر چیزی شنید
53. ۵۳همرهت زآغاز تا انجام توستهمدم صبح و انیس شام توست
54. ۵۴با تو در اصلاب و در ارحام بودبا تو در آغاز و در انجام بود
55. ۵۵آشنا و خویش و مولای تو اوستهمدم و همراز و همرای تو اوست
56. ۵۶آنچه داری یکسره از او بودآب بحر است آنچه اندر جو بود
57. ۵۷آنچه می‌خواهد تو هم می‌خواه آنآب دریا را به دریا کن روان
58. ۵۸مال و جسم و جان و فرزند و تبارجمله را در راه آن شه کن نثار
59. ۵۹همچو ابراهیم کاول مال دادپس تن اندر شعلهٔ جوال داد
60. ۶۰اینک آمد نوبت فرزند اوکند از دل ریشهٔ پیوند او