1. ۱هست چون در امر حق بس مصلحتمصلحت‌ها آدمی را منفعت
2. ۲مصلحت چه‌بْوَد سعادت تا ابدملک سرمد قرب سلطان احد
3. ۳آن عدوی پشت در پشت کهندشمن ایمان و عقل و جان من
4. ۴چون نیاید در حنین و در فغاناز چنین حکمی سعادت وقف آن
5. ۵چون ننالد همچو مام مرده رودخاصه باشد با عداوتها حسود
6. ۶می‌نگردد فیض حق از نیک و زشتمنقطع بهر حسود بد سرشت
7. ۷آن حسود بینوای بی خردهر دمی صد نیش حسرت می‌خورد
8. ۸فیض حق بر نیک و بد باشد روانهر کسی را بهره‌ای باشد از آن
9. ۹هر یکی تیری بود فیضی نهانحاسد بیچاره را بر جسم و جان
10. ۱۰نیست سوزی بدتر از سوز حسدمی‌گدازد مرد را جان و جسد
11. ۱۱بی خبر محسود اندر خواب خَوشدر همه شب حاسد اندر درد شَش
12. ۱۲آن به شادی کاینک آمد فیض حقاین ز چشم فیض حق در دق و دق
13. ۱۳این به شکر حق همی رطب‌اللسانآن به سوز دل به فریاد و فغان
14. ۱۴از حسد شیطان جگر را چاک کردبر زمین افتاد و بر سر خاک کرد
15. ۱۵گفت آمد وقت آن ای دوستانرخنه اندازیم در این خاندان
16. ۱۶رخنه در رکن نبوت افکنیمتیشه‌ای بر ریشهٔ خلت زنیم
17. ۱۷این بگفت و چاره جویی ساز کردخدعه و دستان و مکر آغاز کرد
18. ۱۸گفت راه چارهٔ کار از زن استزن کمند محکم اهریمن است
19. ۱۹هم در اول یافتم از زن ظفرتا برون کردم ز جنت بوالبشر
20. ۲۰هست صیاد اهرمن زن دام اوباشد از زن قوت هر گام او
21. ۲۱زین طمع شیطان چه پیری قد کمانشد به سوی خانهٔ هاجر روان
22. ۲۲حلقه بر در زد عصا بر دست اودام صید عالمی در شست او
23. ۲۳گفت پیری ناصح و فرزانه‌امآشنا جانم به تن بیگانه‌ام
24. ۲۴خیر خواهم دوستم آگه ز کارعاقبت بین پند گو و هوشیار
25. ۲۵سوی من خوانید آن بیچاره زنآن نگار مبتلای ممتحن
26. ۲۶تا به او سازم عیان رازی نهانآگهش سازم ز مکر آسمان
27. ۲۷هاجر آمد لرز لرزان پشت درگفت ای پیر دوتا چه‌بْوَد خبر
28. ۲۸مکر گردون چیست آن با من بگویچاره‌ای گر باشدت آن را بجوی
29. ۲۹آهی از دل برکشید و زار زارگریه‌ها سر کرد چون ابر بهار
30. ۳۰گفت با تو چون بگویم این خبرچون به جانت افکنم شور و شرر
31. ۳۱گر نهان سازم بسوزد استخوانور بگویم آتش افتد در زبان
32. ۳۲چون توان این آتش اندر جان نهفتور بگویم چون توان این راز گفت
33. ۳۳آه از اسماعیل آن سرو روانصد هزاران حیف از آن نوجوان
34. ۳۴گفت چون شد او بگو ای کنده پیرای زبانت شعله و لفظت شریر
35. ۳۵گفت می‌دانی که ابراهیم زارمی‌برد او را کجا این دل فکار
36. ۳۶گفت آری سوی مهمانیش بردجانب سلطان ایوانیش برد
37. ۳۷نوگلی را برد سوی گلستانبرد خورشیدی به سوی آسمان
38. ۳۸گفت مهمانی کجا سلطان کجابزم کو و سفره کو ایوان کجا
39. ۳۹برد او را سوی زندان فنابهر کشتن برد او را در منا
40. ۴۰برد او را تا بریزد خون اوصد دریغ از آن رخ گلگون او
41. ۴۱برد او را تا جدا سازد سرشافکند در خاک و در خون پیکرش
42. ۴۲من ندیدم کس از او دلسخت‌تروز تویی بیچاره وارون بخت‌تر
43. ۴۳گفت هاجر با وی ای فرتوت کنگای زبانت لال باد و پای لنگ
44. ۴۴این چه ژاژ است ای زبانت چاک بادای دهانت پر خس و خاشاک باد
45. ۴۵کی پدر کشته است فرزندی به تیغکی کند خورشید ماهی زیر میغ
46. ۴۶خاصه فرزندی چو اسماعیل منوان پدر هم آن خلیل بت شکن
47. ۴۷خاصه او را نی گناهی نی خطابی گنه کشتن کجا باشد روا
48. ۴۸گفت می‌گوید که فرمان خداستآنچه فرمان خدا بر من رواست
49. ۴۹حق سر فرزند از من خواستهمن کنم تسلیم آن بر خواسته
50. ۵۰چون خدا خواهد که من او را کشممی‌کشم او را و زین کشتن خوشم
51. ۵۱گفت هاجر چون بود فرمان اوصد چو اسماعیل من قربان او
52. ۵۲من از او فرزند از او شوهر ازوجسم ازو و جان ازو و سر ازو
53. ۵۳کاش می‌بودی مرا سیصد پسرهمچو اسماعیل با صد زیب و فر
54. ۵۴جمله را در راه او من کشتمیکاکلش در خاک و خون آغشتمی
55. ۵۵گرد آیید ای همه همسایگانیافتم من عید قربان رایگان
56. ۵۶بر من ای یاران مبارک گشت عیداینچنین عیدی به عالم کس ندید
57. ۵۷شاد شد اکنون دل ناشاد منفصل عید است و مبارکباد من
58. ۵۸هین برو ای کنده پیر ژاژخایکاشکی بودی به من حکم از خدای
59. ۵۹تا بدیدی خنجر بران منوان سر فرزند در دامان من
60. ۶۰کاکلش بر دست خود پیچیدمیوان گلوی نازنین ببریدمی
61. ۶۱پیکرش آغشته در خون دیدمیپس دم شمشیر خود بوسیدمی
62. ۶۲من همی خواهم پسر را زندگیزندگی اینست با پایندگی
63. ۶۳آب حیوان در لب این خنجر استاین لب خنجر نه جوی کوثر است
64. ۶۴اندرین کشتن حیات سرمدی‌ستنیست کشتن بلکه عین زندگی‌ست
65. ۶۵این بگفت و خانه را در بست و رفتاهرمن را هم کمر بشکست و رفت
66. ۶۶چون ز هاجر گشت نومید آن پلیدسوی ابراهیم از غفلت دوید