1. ۱شست هاجر پیکر فرزند راشانه زد آن کاکل دلبند را
2. ۲مشک زد آن زلف عنبربار رازد گلاب آن چهرهٔ گلنار را
3. ۳سرمه‌اش در دیدهٔ مخمور کردظلمتی را داخل اندر نور کرد
4. ۴جامه پوشانید او را رنگ رنگاندر آگُش درکشیدش تنگ تنگ
5. ۵زلف او بویید و بوسیدش جبینبر سر و بر رو کشیدش آستین
6. ۶کرد در آتش سپند و اِن یکادخواند و دستش را به ابراهیم داد
7. ۷دست او بگرفت ابراهیم فردشد روان و روی خود واپس نکرد
8. ۸پای کوبان شد روان سرشار و مستکارد بر کف دست فرزندش به دست
9. ۹شد روان اندر بیابان بیقرارپا زدی از شوق بر خارا و خار
10. ۱۰زیر پایش خار گل خارا حریرگرد و خاک پهنه‌اش مشک و عبیر
11. ۱۱می‌دویدی در بیابان حرمدر قفایش آن ذبیح محترم
12. ۱۲گفت ای جان میهمانت می‌برمبلبلی تا گلستانت می‌برم
13. ۱۳طوطیی ای جان من پرواز کنرو به هندستان عز و ناز کن
14. ۱۴رو به سوی کعبهٔ مقصود کناین جهان را پا زن و بدرود کن
15. ۱۵می‌رویم اینک به میدان منیهان و هان ای جان نثار ان الصلا
16. ۱۶ای حریفان سوی جانان می‌رویماز قفس سوی گلستان می‌رویم
17. ۱۷سر به کف داریم از بهر خداگر سری دارید یاران الصلا
18. ۱۸چون سخن اینجا رسید ای دوستانآتش افتادم به مغز استخوان
19. ۱۹باز هندستان به یادم اوفتادشوری از نو در نهادم اوفتاد
20. ۲۰شعله‌ور شد آتش پنهان منموج‌زن شد بحر بی پایان من
21. ۲۱در هوا دیدم پَر افشان طایراندر قفس شد مرغ جانم پَر فشان
22. ۲۲دید مرغی در هوا پرواز کردمرغ جانم پر زدن آغاز کرد
23. ۲۳دید مرغان در هوا و از هوسبال و پر بر هم زد اما در قفس
24. ۲۴ای دریغا در قفس را باز نیستهم پرم را قوت پرواز نیست
25. ۲۵ای دریغا در قفس را بسته استای دریغا بال من بشکسته است
26. ۲۶می‌نویسم داستان طوطیانطوطی جانم به فریاد و فغان
27. ۲۷گاهگاهی آیدم بر سر جنوننوبت دیوانگی آمد کنون
28. ۲۸ای رفیقان فکر تدبیرم کنیدمن شدم دیوانه زنجیرم کنید
29. ۲۹لیک سودی نی کنون تدبیر رابگسلم از هم دوصد زنجیر را
30. ۳۰غیر آن زنجیر زلف مشکباررو رو آن زنجیر از بهرم بیار
31. ۳۱غیر آن زنجیر مویی برشکستپاره سازم گر دوصد زنجیر هست
32. ۳۲دوستان زنجیر زلف یار کوسلسله آن گیسوی طرار کو
33. ۳۳سلسله آن مو فکن در گردنمورنه خود را من به دریا افکنم
34. ۳۴چیست دریا من محیط آتشمهفت دریا را به یک دم درکشم
35. ۳۵گویی ای همدم ز بهر دوستاناین سخن بگذار و رو بر داستان
36. ۳۶طبع شعر من کنون بر باد رفتهم ردیف و قافیه از یاد رفت
37. ۳۷آهوی طبعم مگر صیاد دیدبر کف او خنجر فولاد دید
38. ۳۸رم گرفت از من به بحر و بر گریخترشتهٔ نظمم ز یکدیگر گسیخت
39. ۳۹نظم چون آید که طبع از کار رفتدل به شوق مژدهٔ دیدار رفت
40. ۴۰باز شوقم شوری اندر سر فکندآتشم در خامه و دفتر فکند
41. ۴۱نظم چون آید دلم هشیار نیستدر سرم جز شوق وصل یار نیست
42. ۴۲داستان افسانه باشد ای فلانمن همی بینم عیان این داستان
43. ۴۳هست در گوش من آواز خلیلگشته جانبازان کویش را دلیل
44. ۴۴کالصلا ای دوستان الصلاعید قربانست یاران الصلا
45. ۴۵روز سر بازی‌ست در بازار عیدگر سری دارید اینجا پا نهید
46. ۴۶دل مرا در بر تپید از این صلاجان سبق کرده به میدان بلا
47. ۴۷دل به یاد تیغ او در اضطرابسر به راه خنجرش دارد شتاب
48. ۴۸جان ز شوق و وجد بال و پر زندتا مگر خود بر دم خنجر زند
49. ۴۹لیک می‌گوید همی صیاد مننیستی اندر خور بیداد من
50. ۵۰تو هوسناکی و خونت پاک نیستاین سرت شایسته فتراک نیست
51. ۵۱حیف باشد خنجر من بر سرتخاک ما را نیست درخور پیکرت
52. ۵۲امتحان‌گاه است این میدان ماامتحان کردم تو را من بارها
53. ۵۳امتحان کردم تو را ای بوالهوسدر سرت نبود بجز سودا و بس
54. ۵۴هر دمت در سر هوای دیگر استدل تو را هر دم به جای دیگر است
55. ۵۵همچو طفلان پُر هوسناکی هنوزدر پی بازی با خاکی هنوز
56. ۵۶یا برون کن این هوسها را ز دلیا سر خود را ز بهر خود بهل
57. ۵۷یا سر سودای گوناگون ببریا بکن سودای ما بیرون ز سر
58. ۵۸من همی گویم که ای سلطان دادسعی بی توفیق تو باد است باد
59. ۵۹باد پیمایی خدایا تا به چندیک عنایت کن خلاصم کن ز بند
60. ۶۰این دل ناشاد من را شاد کنهم ز بند غیر خود آزاد کن
61. ۶۱مرغیم در گردنم افتاده داماز تو می‌جویم رهایی والسلام
62. ۶۲چون روان شد از پی قربان خلیلشد بلند از جان اهریمن عویل