1. ۱دل ازین دیوار خاکی کن جدانصب کن بر طاق جان مجتبا
2. ۲چیست کندن دل از این دیوار خاککردنش زآلایش تن صاف و پاک
3. ۳کی دل از آلایش تن پاک شدآدمی چون مرد و جسمش خاک شد
4. ۴چونکه مُردی دل ز تن مهجور گشتآینه دل از ره تن دور گشت
5. ۵تن شود کی خاک ای مرد سلیمچون نماند بهر تن امید و بیم
6. ۶مردن آن نبود که تن بی جان شودچارسوی این بدن ویران شود
7. ۷خاک گشتن آن نباشد ای پسرکافتد اعضایت جدا از یکدیگر
8. ۸آن بود کاین جسم محنت کیش توبی بها باشد چو خاکی پیش تو
9. ۹دیده پوشی از زیان و سود آننبودت باک از نبود و بود آن
10. ۱۰دیدهٔ دل را نیندازی بر آنآینه‌یْ دل را بپردازی از آن
11. ۱۱پشت این آیینه سوی تن کنیروی آن بر وادی ایمن کنی
12. ۱۲دل ذبیح آسا ازین تن برکنیدیده بر رخسار جانان افکنی
13. ۱۳هرچه آن از جنس کالای تن استمی‌نبینی گرچه فرزند و زن است
14. ۱۴مرده باشی نی ز جان بلکه از بدنزنده باشی لیک از جان نی ز تن
15. ۱۵دل بود اِستاده اندر راه حسنهم از آن ره بگذرد اسپاه حسن
16. ۱۶خانهٔ جسمانیانش جا بُوَدهمنشین با زشت و با زیبا بُوَد
17. ۱۷می‌نیفتد در دلت لیک ای رفیقهیچ عکسی رهروان این طریق
18. ۱۸بگذرد صد کاروان زین رهگذرمی‌نگردد از یکی دل با خبر
19. ۱۹بگذرد صد پادشه با کوکبهدرنیابد گوش دل یک همهمه
20. ۲۰غرق گردد گر به توفان بحر و برپای دل از آن نگردد هیچ تر
21. ۲۱آتش افتد گر به عالم سر به سردرنیابد دل ز گرمی هیچ اثر
22. ۲۲تن نشسته در میان خانمانآستین افشانده دل از این و آن
23. ۲۳تن روان در کوچه و بازارهادل ولی فارغ از این پندارها
24. ۲۴دل بود خالی ولیکن از فتنخلوتی دارد ولی در انجمن
25. ۲۵مرده باشد لیک از میل و هوازنده باشد لیک در ملک صفا
26. ۲۶فارغ از این قوم و کار و بارشانایمن از وسواس و از پندارشان
27. ۲۷می‌نبیند آنچه بینند این گروهگوش او می‌نشنود مایسمعوه
28. ۲۸کور باشد لیک از نادیدنیکر بود اما ز نابشنیدنی
29. ۲۹لیک این نادیدنش نه از کوری استناشنیدن نه از کری یا دوری است
30. ۳۰گر نیابد سرد و گرم روزگارآن نه از نادانی است و اضطرار
31. ۳۱از زن و فرزند اگر عاری بودنی ز بی دردی و بی عاری بود
32. ۳۲بلکه جانش را هوای دیگر استروی دل او را به جای دیگر است
33. ۳۳تن در این ویرانه ده با عمر و زیددل به ملک جان به جولان و طرید
34. ۳۴شعله‌ای از سینه‌اش سر بر زدهآتش اندر جمله خشک و تر زده
35. ۳۵آتشی اندر دلش افروختهکانچه آنجا اندر آید سوخته
36. ۳۶گشته پیدا در دلش بحر عمیقکاندر آن گردیده بحر و بر غریق
37. ۳۷جرعه‌ای نوشیده و مست است از آنبی خبر از پا و از دست است از آن
38. ۳۸باده‌ای نوشیده از جام الستتا ابد از شور آن افتاده مست
39. ۳۹آفتابی بر دلش افکنده نورنیست با آن نور دیگر را ظهور
40. ۴۰آری از مشرق چو خور سر برزندبارگه بر عرصه خاور زند
41. ۴۱اختران از دیده‌ها پنهان شوندهمچو یوسف در چَه کنعان شوند
42. ۴۲خاصه خورشیدی که صد چون آفتابپیش آن یک ذره ناید در حساب
43. ۴۳خاصه خورشیدی که خورشید جهانسایهٔ سیصد هزارم هست از آن
44. ۴۴خاصه خورشیدی که گر گردد عیانعرش و کرسی باشد و هفت آسمان
45. ۴۵خاصه خورشیدی که چون سازد ظهورنی گذارد موسی و نی کوه طور
46. ۴۶از تجلی نحو طور بارقاَصار دکّاً خر موسی صاعقاً
47. ۴۷این چه خواهش بود ای موسی دگرطور را کردی چرا زیر و زبر
48. ۴۸این چه آتش بد که باز افروختیجمله اسرائیلیان را سوختی
49. ۴۹موسیا این نور مطلق از کجاستخیره از آن دیدهٔ عالم چراست
50. ۵۰انس و جن و عقل و روح و جسم و جانهم ملایک هم زمین و آسمان
51. ۵۱جملگی در پیش این رخشنده نورمشت خفاشند و عاجز از ظهور
52. ۵۲کور کردی جمله را این نور چیستآفتابی در شب دیجور چیست
53. ۵۳بنگری گر یک نظر در آفتاببینی اندر دیدهٔ خود اضطراب
54. ۵۴باشد اندر پیش چشمت روزگارتا زمانی تیره و تاریک و تار
55. ۵۵آفتابی را که چندین آفت استسال و ماه و روز و شب در نکبت است
56. ۵۶گه حضیض و گه هبوط و گه وبالگه کسوف و گه افول و گه زوال
57. ۵۷این بود تأثیرش ای مرد گزینتار سازد دیده‌ات از آن و این
58. ۵۸چون بود پس نور خورشید ازلنور صاف و خالی از هر غش و غل
59. ۵۹نور مطلق را چه باشد پس اثرکی دهد ره دیگری را در نظر
60. ۶۰دیده‌ای کان بیند آن خورشید راکی ببیند تیر یا ناهید را
61. ۶۱هر دلی کان مشرق این نور شدفارغ از خود همچو کوه طور شد
62. ۶۲در دل هرکس تجلی می‌کنددل ز هر سوداش خالی می‌کند
63. ۶۳هیچکس را با دل او کار نیستغیر یک کس را در آنجا بار نیست
64. ۶۴وه چه کس آن کس که جز او نیست کسهر وجودی از وجودش مقتبس
65. ۶۵ای خنک آن دل که در وی جای اوستحبذا آن سر که پر سودای اوست
66. ۶۶آن دلی کان ماه را منزل بُوَدمن فدایش کان همایون دل بُوَد
67. ۶۷دل فدای نام او و یاد اوکشتهٔ بیداد او و داد او
68. ۶۸دل که یاد دوست باشد در وطنآب حیوانیست در ظلمات تن
69. ۶۹چیست دانی آب حیوان ای کیاآنکه سازد زندهٔ سرمد تو را
70. ۷۰ای برادر یاد او را پیشه کندل رها از چنگ هر اندیشه کن
71. ۷۱بند بَردار ای پسر از پای دلپس ببین جولان روح افزای دل
72. ۷۲دل بپرداز از هوای این و آنبر در دل روز و شب شو پاسبان
73. ۷۳تا در آن جز یاد جانان ای پسرره نیابد هیچ سودایی دگر
74. ۷۴جان ز جانان می‌پذیرد ای شکوهیا احبائی الیک حرّکوه
75. ۷۵حرکوها الروح الی صوب‌الحبیبانه فی هذه‌الدنیا غریب
76. ۷۶جان در این ویرانه ده بیگانه استدر دیار قدس او را خانه است
77. ۷۷جان در اقلیم صفا دارد وطننی به شام و مصر و بغداد و یمن
78. ۷۸این جهان زندان جانست ای پسرمیل آن را سوی آن کشور نگر
79. ۷۹میل او بر آب صاف و سبزه‌زاروان شگفتیهای ایام بهار
80. ۸۰آن سرود و بهجت و نور و ضیاءوان نشاط و وجد از عود و نوا
81. ۸۱جمله تأثیر دیار جان بودجان ز هجرش روز و شب نالان بود
82. ۸۲جان محبوس اندرین زندان تارروز و شب نالد ز هجران بهار