1. ۱گر نبودی پنبه اندر گوش توور نبودی کر دو گوش هوش تو
2. ۲می‌شنیدی نالهٔ پنهان جانوان شکایتهای بی پایان جان
3. ۳می‌شنیدی تا چسان گوید سخنبا رفیقان و دیار خویشتن
4. ۴نالد و گوید خدا را ای مهانیاد آرید از غریبی مستهان
5. ۵مرغیم اندر قفس افتاده خواریاد آرید از وفا زین مرغزار
6. ۶سرکشیده زیر پر اندر قفسپر نیفشانده به گلشن یک نفس
7. ۷رفته از یادم هوای آشیانبسته چشم از جلوه‌های گلستان
8. ۸یاد آرید از من ای آزادگانمن در این گلخن شما در بوستان
9. ۹ای شما آزادگان شاخساردر نشاط از جلوهٔ باغ و بهار
10. ۱۰یاد آرید از ترحم یک نفسزین اسیر دام و محبوس قفس
11. ۱۱ای شما با یکدگر اندر وطنیاد آرید از وفا گاهی زمن
12. ۱۲من هم آنجا آشیانی داشتممهرِ یار مهربانی داشتم
13. ۱۳عهد بستم با لب چون قند اویاد باد آن عهد و آن پیوند او
14. ۱۴یاد باد آن عهد و آن میثاقهاوان عنایتها و آن اشفاقها
15. ۱۵یاد باد ایام وصل دوستانوان تفرجهای باغ و بوستان
16. ۱۶وان نشستن با هم اندر مرغزاروان خرامیدن به طرف جویبار
17. ۱۷حبذا آن روزگاران حبذاحبذا آن مرغزاران حبذا
18. ۱۸حبذا زان دوستاران با وفاحبذا زان باغبان با صفا
19. ۱۹ای خوش آن دوران و آن ایامهاوی همایون صبحها و شامها
20. ۲۰در جدایی سوختم از اشتیاقآه و واویلاه من حرالفراق
21. ۲۱آتش هجران دلم را سوختهشعله‌ها در سینه‌ام افروخته
22. ۲۲آتشی می‌بینم اندر دل نهانسخت می‌سوزد از آنم استخوان
23. ۲۳آتشی پنهان کنون دارد ظهورپیکر من یارب این یا نخل طور
24. ۲۴آتش پنهانم اکنون فاش شدمفتی شهر شما قلاش شد
25. ۲۵آتش پنهانم اکنون برفروختجبه و عمامه و دفتر بسوخت
26. ۲۶سبحه و سجاده‌ام را باد برددفتر و بحث و جدل را گاو خورد
27. ۲۷اجلسونی یاثقاتی اجلسونکاینک آمد بر سرم شور جنون
28. ۲۸بار بربست از دلم هوش و خردتا کجا دیگر جنونم می‌برد
29. ۲۹بگسلم اکنون دو صد زنجیر راچار تکبیری زنم تدبیر را
30. ۳۰آتش اندر سینه پنهان تا به کیدر دلم پوشیده توفان تا به کی
31. ۳۱فاش می‌گویم که من دیوانه‌امهم زعقل و هم خرد بیگانه‌ام
32. ۳۲دفتر فرزانگی بر باد رفتمصلحت بینی مرا از یاد رفت
33. ۳۳زین سپس با مصلحت کاریم نیستوز جنون خویشتن عاریم نیست
34. ۳۴عاشقان را عار نبود از جنونآری آری عشق باشد ذوفنون
35. ۳۵می‌کند مجنون گهی فرزانه راگاه عاقل می‌کند دیوانه را
36. ۳۶فیلسوفی را گهی نادان کندهم سبق با طفل ابجد خوان کند
37. ۳۷طفل امی را گهی گردد دلیلتا سبق آموزد از وی جبرئیل
38. ۳۸اندر آتش افکند گاهی خلیلگاه موسی را کشد تا رود نیل
39. ۳۹تیشه بر کف گه دهد فرهاد راهین بکن این کوه بی بنیاد را
40. ۴۰بیستون را کندی ای فرهاد رادآفرین بر دست و بر بازوت باد
41. ۴۱تیشه‌ای اکنون به فرق خویش زنبیستونِ هستی خود را بکن
42. ۴۲هرکه بر شیرین لبی عاشق شودزندگی او را کجا لایق بود
43. ۴۳نیست شو اندر ره عشق ای جوانتا از آن یابی حیوة جاودان
44. ۴۴نیست شو ای من فدای نیستیزندهٔ جاویدی از ما نیستی
45. ۴۵اقتلونی اصدقائی فی‌الهواهو اطرحوا جسمی قریباً فی فناه
46. ۴۶می‌دمد اینک صباح روز عیددر ره جانان مرا قربان کنید
47. ۴۷یا احبائی لعمری فی‌الفداهاذبحونی اذبحونی ذبح شاه
48. ۴۸پس به خون آغشته سازید این تنمافکنید اندر ره صید افکنم
49. ۴۹تا بود از روی رحمت یک نظرافکند بر این تن بی پا و سر
50. ۵۰وز نگاهی بخشدش عمر ابدفارغش سازد ز قید نیک و بد
51. ۵۱ای صفایی مختصر کن این سخنزانکه این چَه را نمی‌بینم رسن
52. ۵۲باقی احوال دل را باز گویتشنه لب ترسم بمیرم طرف جوی
53. ۵۳قافیه تنگست زان جو گفتمتورنه رود نیل جیحون خواندمت
54. ۵۴گر نبودی تنگ ما را قافیهمرا تو را گفتیم عین صافیه
55. ۵۵عین هم چه‌بْود تو خود دریاستیوه چه دریایم توفان زاستی
56. ۵۶در تو از دریای ژرف لامکانمتصل باشد دوصد دجله روان
57. ۵۷دجله‌های آب عذب خوشگوارمی‌رسد هر دم تو را از آن بحار
58. ۵۸ای تو ما را اوستاد مهربانجرعه‌ای بر ما از آن دریا فشان
59. ۵۹یاد کردی مردن پیش از مماتمردنی کو هست اصل هر حیات
60. ۶۰راه این مردن به ما بنمای زودشوق آن، دلها ز دست ما ربود