1. ۱این حکایت کرد روزی راستیکان بعینه نقد جان ماستی
2. ۲گفت در قزوین مرا یک بار بودبا منش انس و صفا بسیار بود
3. ۳سالها بودیم با هم آشنامتحد جانمان و تنهامان جدا
4. ۴چشممان روشن به روز از روی همبزممان گلشن به شب از بوی هم
5. ۵داده بودش کردگار مهربانچار پور خوش لقای نوجوان
6. ۶هر سه تن زیشان که کوچکتر بدندکار بابا را مه و مصدر بدند
7. ۷مایه ی چندی به هریک داده بوددر تجارت دستشان بگشاده بود
8. ۸گاه در روم و گهی اندر یمنگاه در هند و گهی اندر ختن
9. ۹آن پدر بنشسته اندر دیلمانوان سه فرزندش به اطراف جهان
10. ۱۰چون حریصان روز و شب اندر طلببهر دانگی می شدندی تا حلب
11. ۱۱مرد دنیا نشنود پندی زکسغیر پند مرگ چون گوید که بس
12. ۱۲هرچه هرکس گفت نپذیرفت ازوتا گرفتش مرگ او را در گلو
13. ۱۳گویدش بس کن کنون گویه به چشممن نکردم بس تو کردی بس به چشم
14. ۱۴وان یکی فرزند مهتر ماه و سالپیش بابا بود در بین الرجال
15. ۱۵نانکی می خورد و رختی می دریدراهکی می رفت و قمطر می جوید
16. ۱۶چونکه دید آن دوست را بس معتبرپیش هرکس خاصه در پیش پدر
17. ۱۷پیش او بنشست و کشف راز کرداز پدر هفتصد گله آغاز کرد
18. ۱۸کهتوران را از چه بر من برگزیداندرین مدت ز من آیا چه دید
19. ۱۹ای فغان از بخت دندان خای مندر هبوط از آن بود خورشای من
20. ۲۰زهر از این جام اندر واخورمدیگران حلوا و من الوا خورم
21. ۲۱من کدامین مایه را کردم زیانکی خروسم کرد بانگ ماکیان
22. ۲۲من کدامین وقت گندم کاشتموقت خرمن جو ازو بر داشتم
23. ۲۳بلکه جو پاشم به شهریور به خاکتیر ماهم گندم آرد صاف و پاک
24. ۲۴چیست گندم لؤلؤ غلطان دهدجای گندم گوهر و مرجان دهد
25. ۲۵هر چه کارد نیک طالع گو بکارکانچه می خواهد همان آرد به بار
26. ۲۶نیکبخت اردست بر خاک آوردجای خاکش لؤلؤ پاک آورد