1. ۱رو بخوان از مصحف حق قد نریقد تقلب وجهک نحوالسماء
2. ۲آن خلیل باوفای نیک خوهم بگفت الا که حسبی علمُهُ
3. ۳نی اعانت جست از روح القدسنی گشود اندر دعا ولا نه لعس
4. ۴از شرار آتشش پروا نبوددر دلش جز یاد آن یکتا نبود
5. ۵پس به استمساک آن حبل وثیقاندر آتش برفتاد از منجنیق
6. ۶منجنیق از تاب غم بیتاب شدآتش از خجلت تو گفتی آب شد
7. ۷چون در آتش اوفتاد آن سرفرازگفت بنگر حالم ای دانای راز
8. ۸کامد از حق با جلال و با عتابسوی آن آتش خطاب مستطاب
9. ۹سرد و سالم شو که فرمایم چنینسرد و سالم همچو فردوس برین
10. ۱۰ای حرارت تو ز آتش دور شوای شرارت زین شرر مهجور شو
11. ۱۱زین شرار ای شعله تو خاموش شوجمله آذرگون و آتش پوش شو
12. ۱۲ای دره تو غیرت ارتنگ باشرشک صد کشمیر و هفتصد پنگ باش
13. ۱۳ای سعیر تفته تو گلزار شوای زمین شوره نرگس زار شو
14. ۱۴گلستان شو بوستان شو باغ شوهم چمن هم مرغزار و راغ شو
15. ۱۵چشمه ها در این چمن جاری شویدبارها اشباح و انواری شوید
16. ۱۶خارها گلهای ریحانی شویدسنگها یاقوت رمانی شوید
17. ۱۷خود برون آرید گلبنها ز خاکمیوه های غنچه ها از آن شتاک
18. ۱۸سروها قدها برافرازید راستنارونها جویباران از شماست
19. ۱۹ای بنفشه گرد چشمه سر برارای الاله در خیابان کن قرار
20. ۲۰بارگه زن اندرین دشت ای بهارچتر طاوسی فکن از هر کنار
21. ۲۱ای صبا از این چمن غافل مشوای نسیم از عرضه اش بیرون مرو
22. ۲۲ترک کن از این چمن دامن کشانعطر گل بر گیسوی سنبل فشان
23. ۲۳چون خطاب حق به آن آتش رسیدخیمه فروردین به آن صحرا کشید
24. ۲۴آمد آنجا موسم اردی بهشتآن زمین شد رشک مینو و بهشت
25. ۲۵بارگه افراشت سلطان بهاربا سپاه سرو و شمشاد و چنار
26. ۲۶کرد برپا اندر آن دشت از سحابخیمه ی سیمابی زرین طناب
27. ۲۷نطع مینایی ز سبزه گستریدباد آزاری دران دامن کشید
28. ۲۸هر کناری چشمه ی آبی روانبر لب هر چشمه ای سروی روان
29. ۲۹بر سر هر سرو قمری در نواهمچو تسبیح ملایک در سما
30. ۳۰هر کناری گلبنی سر بر زدهدر سر هر گلبنی گل سر زده
31. ۳۱پای هر گل عندلیبی در فغانبر نوای نغمه قدوسیان
32. ۳۲جلوه گر هر سو عروسان چمننوعروسان انجمن در انجمن
33. ۳۳همچو رقاصان به رقص از هر کنارپای کوبان سرو و دست افشان چنار
34. ۳۴گیسوی سنبل پریشان از صبادیده نرگس پر از آب حیا
35. ۳۵زآنچه گویم شرح آن بالاتر استدر بیانش خامه من ابتر است
36. ۳۶اندر این گلشن خلیلا می خرامکامد این آتش تورا برد و سلام
37. ۳۷آن ملک کش حق امیر سایه کردبا خلیلش همدم و همسایه کرد
38. ۳۸همچنانکه مؤمنان را در لحداز جهان قدس همدم می رسد
39. ۳۹کافران را هم ز سجین لعینمی رسد همدم بخوان بئس القرین
40. ۴۰ای قرین نیک و بد در آن جهانپیش تو از تو نیاید میهمان
41. ۴۱بلکه تا بودی تو همراه تو بودهم رفیق گاه و بیگاه تو بود
42. ۴۲هم به شب همخوابه بودت تا سحرهم به روزت هم دکان و هم سفر
43. ۴۳یک نفس از تو نمی گشتی جداخواه مسجد بودی و خواهی خلا
44. ۴۴پرده بودی لیک بر چشم سرتپنبه اندر گوش بودی بر درت
45. ۴۵می ندیدی همدم و همخوابه راهمنشین حجره و سردابه را
46. ۴۶بیند این یک خانه ی دل تابناکبام و دهلیزش پر از انوار پاک
47. ۴۷هم ماشم جان معطر باشدشپر ز بوی مشک و عنبر باشدش
48. ۴۸می نداند لیک نور روی کیستعطرها از سنبل گیسوی کیست
49. ۴۹چون برافتد پرده جسم از میانچون شود از مرگ روشن جسم و جان
50. ۵۰دلبری بیند سراسر نور پاکطعنه زن رویش به مهر تابناک
51. ۵۱صد هزاران نافه مشک ختنپیش خط مشکبار او نتن
52. ۵۲داند این نور از مه رخسار اوستداند آن بو از گل گلزار اوست
53. ۵۳لذت دیدار و وصل بی حجابصحبت جان پرور و ذوق خطاب
54. ۵۴از پس مردن شود جانا مزیدبر بها و نور آن عطر شدید
55. ۵۵وان دگر یک می رود باکش وفشبیندش بیننده چون سلطان تکش
56. ۵۶لیک جانش پر ز سوز است و شررسوزهای جانگداز و جان شکر
57. ۵۷یک زمان خالی نه از صد درد و سوزگوییا افشاند در مهد تموز
58. ۵۸سوزها پیدا و آتش ناپدیدزخمهای فاش ناپیدا حدید
59. ۵۹آتشی گر نیست این سوز از کجاستورنه خنجر اینهمه زخم از چه خاست
60. ۶۰گر نباشد کژدمش در پیرهناز چه افتاده است سوزش در بدن
61. ۶۱کلبه های پر زدود است و بخارآتشش پنهان و دودش آشکار
62. ۶۲هم دماغ جان او گشته عفنروز و شب از بس کشد گند نتن
63. ۶۳گندها پیدا ولی مردار نیستهر رگ او پر ز زهرمار نیست
64. ۶۴تا برهنه سازدش دست اجلپاک سازد مرگ از چشمش سبل
65. ۶۵پیرهن بیند سراسر مارهاهم ز کژدم اندر آن خروارها
66. ۶۶بر لحاف جانش افتاده شرارگند و دودش بر شده از هر کنار
67. ۶۷صد سگی گر هست در شلوار اومار و افعی هر نخ دستار او
68. ۶۸جمله ی اینها قرین و همنشینباشد او را از لحد تا بوم دین
69. ۶۹این سخن اندر میان شد معترضباز آیم بر سر اصل غرض
70. ۷۰اندران روضه خلیل سرفرازبا قرین خود به صد اعزاز و ناز