1. ۱یک کنیز آمد بکف یکتای نانگفت بستان ای گدا اینجاممان
2. ۲نی گرفت آن نان و نی گفتش جوابشیئی لله گفت با صد آب و تاب
3. ۳یک دو گامی گشت دور و بازگشتباز بالله شیئی را انباز گشت
4. ۴آبش اندر چشم و گریه در گلوشیئی لله شیئی لله کار او
5. ۵گفت با صد ناله صاحب دولتاناین گدا را بهر حق یکتای نان
6. ۶آن کنیزک باز نان آورد و آبگفت بستان ای گدا رو با شتاب
7. ۷دست واپس برد و گامی چند رفتباز برگردید سوی خانه زفت
8. ۸کرد فریادی که ای اهل سراییک کرم بر این گدا بهر خدای
9. ۹ای شما از خوان نعمت کام گیریاد آرید از گدایان فقیر
10. ۱۰ای کریمان یک شبی بهر خدالقمه بردارید بر یاد گدا
11. ۱۱ای شما در خواب راحت خفتگانیاد آرید آخر از آشفتگان
12. ۱۲باز اهل آن سرا آش و طعامسویش آوردند بستان این ادام
13. ۱۳شیئی لله گفت باز و پس دویدبازگشت و نعره ی دیگر کشید
14. ۱۴قند و حلوا و شکر از بهر اوباز آوردند نپذیرفت ازو
15. ۱۵سیم و زر دادند او را پس فکندشیئی لله گفت با بانگ بلند
16. ۱۶هرچه دادند از گدایی بس نکرداز درون خانه رو را پس نکرد
17. ۱۷روزگاران کار او این بود و بسواقف از رازش نه جز او هیچکس
18. ۱۸بیست کرت هر شب و روز آن گدابهر کدیه می شدی تا آن سرا
19. ۱۹برکفش زنبیل و وردش این سخنشیئی لله ای کریمان زمن
20. ۲۰چون چنین دیدند اهل آن سراپیش او جستند کی سفری گدا
21. ۲۱ما ندیدستیم چون تو نرگداتو بگو آیا گدایی یا بلا
22. ۲۲آبروی هر گدایی برده ایشصت عباس اندر انبان کرده ای
23. ۲۳نی ستانی نان نه حلوا نی شکرنی روی زینجا به سیم و نه به زر
24. ۲۴آن گدا چون این شنید از خواجگانگفت بگذاریدم ای آزادگان
25. ۲۵گر گدایی بهر آش آوردمیاشکم خود پاره پاره کردمی
26. ۲۶بهر نان گر دورتان گردیدمیاشکم نان خوار خود بدریدمی
27. ۲۷عاشقم من بر گدایی روز و شبجان من بسته ست با جان طلب
28. ۲۸من گدایی خواهم ای یاران نه ناناین گدایی پیش من خوشتر زجان
29. ۲۹این بگفت و اشک از چشمان فشاندکدخدای آن سرا حیران بماند
30. ۳۰ساعتی بگریست عاشق زار زاراشک او ریزان چو باران بهار
31. ۳۱عشق آخر سرکشی آغاز کردشد عنان از دست و کشف راز کرد
32. ۳۲گفت هستم من گدای روی دوستاز گدایی مطلبم دیدار اوست
33. ۳۳گر ترحم می کنی ای مرد مهجرعه ای از شربت دیدار ده
34. ۳۴من گدا هستم گدای یک نظریک نظر خوشتر ز صد کان شکر
35. ۳۵یکدلی اندر رهی گم کرده امپی به اینجا در طلب آورده ام
36. ۳۶یا دل گم کرده ام را بازدهیا به این دلخسته ترک و تاز ده
37. ۳۷یا به ترک غمزه فرمایی سخنریزد اندر آستانت خون من
38. ۳۸ای خوشا آن سر که در راه تو شدخاک در راه گذرگاه تو شد
39. ۳۹ای خنک آن دل که خون شد در غمتوان تنی کان شد نثار مقدمت
40. ۴۰خوش بود جان لیک از بهر نثاردر نثار خاکپای آن نگار
41. ۴۱سرخوش است اما به فتوراک شهیتن نکو باشد ولی خاک رهی
42. ۴۲دیده خوش باشد ولی در روی تودل ولی در چنبر گیسوی تو
43. ۴۳جویمت چون جستجوی تو خوش استاز تو گویم گفتگوی تو خوش است
44. ۴۴رنج تو در جان من رنجی خوش استدرد تو اندر دلم گنجی خوش است
45. ۴۵سرگذشت عاشقان ای دوستاندفتری خواهد به پهنای جهان
46. ۴۶این زمان بگذار تا وقت دگررو بیان کن آنچه بودت در نظر
47. ۴۷من همی گفتم دعای اولیانی پی دفع قضا هست و بلا
48. ۴۸بلکه باشد در نظرشان امتثالامتثال امر شاه ذوالجلال
49. ۴۹از خدا آمد چو ادعونی خطابدر دعا آیند زین رو ای جناب
50. ۵۰می کنند آن اولیاء مجتبادر دعا هم بر اشارت اکتفا
51. ۵۱خواهش پیدا و تصریح طلبچونکه باشد نزدشان سوء ادب
52. ۵۲یک اشارت سوی حاجت می کندحاجت خود را کفایت می کند
53. ۵۳همچو آن ایوب زار مبتلاگو نکرد از بهر دفع ضر دعا
54. ۵۴رب انی مسنی الضر گفت و بسبر چنین کن یا چنان کن زد نفس
55. ۵۵هم تو هستی ارحم از کل رحیمهم من اندر جرم و اندر خوف و بیم
56. ۵۶یا بلاهایی که بشنیدی ازوپیش از این با حق نگفت آن نیکخو
57. ۵۷همچنین یونس که در بحر بلاشد به فرمان الهی آشنا
58. ۵۸پیش از این در لجه دریا نگفتکی خدای فرد بیهمتای جفت
59. ۵۹انت ذوالسبحان والمجدالمتیناننی قد کنت بعض الظالمین
60. ۶۰سرور لولاک شاه انبیااینقدر هم دم نزد اندر دعا
61. ۶۱رو به آن سلطان بی انباز کردگوشه چشم امیدی باز کرد