1. ۱یک بزرگی می گذشت اندر رهیدید ناگه بر لب بامی مهی
2. ۲مه نه بل خورشید چارم آسمانروی او بر آسمان پرتوفشان
3. ۳از کمان ابروان مشکبارصید افکن از یمین و از یسار
4. ۴وز کمند گیسوان تابداربسته پای رهروان از هر کنار
5. ۵آن نگار صید جو از طرف بامبا نگاهی ساخت کار آن همام
6. ۶دل ز عارف برد بالا با کمندبا کمند آن دو گیسوی بلند
7. ۷دل ربود از سینه و هوشش ز سربیدل و بیهوش ماند آن ره سپر
8. ۸سوی منزل رفت و دندان بر جگرنی خبر از پای او را نی ز سر
9. ۹یک دو روزی خون دل خورد و خزیدعاقبت عشقش عنان از کف کشید
10. ۱۰آتش عشقش شرر انگیز شدجام صهبای غمش لبریز شد
11. ۱۱خانه بر او تنگ شد چون چشم میمدشت شد چون دوزخ و گلشن جحیم
12. ۱۲پس گذر افکند اندر پای بامنی اثر زان دید و نی بشنید نام
13. ۱۳پس یکی زنبیل چون عباس دوسبرگرفت و جست چون تیری ز قوس
14. ۱۴رفت سوی خانه ی آن دلرباگفت یاران چیزی از بهر خدا
15. ۱۵شیئی لله شیئی لله ای مهانمن گدای عاجزم بس مستهان
16. ۱۶بر در آن خانه بس فریاد کردتا که صاحبخانه او را یاد کرد
17. ۱۷سعی و همت هست مفتاح فرجمن قرع باباً وقد لج ولج
18. ۱۸هرکه در زد خانه ای را عاقبتدرگشایندش به مهر و مرحمت
19. ۱۹نیست از دون همتی چیزی بترکو ز بی همت کسی محرومتر
20. ۲۰سعی و همت در کسی چون جمع شدبزم عالم را چراغ و شمع شد
21. ۲۱من چنین دانم که آن مسکین گدامی شود از سعی و همت پادشا
22. ۲۲می توان از سعی بر افلاک شدای خوش آنکو ساعی و چالاک شد
23. ۲۳راه آن باید ولی جست از نخستوانگهی پیمود ره چالاک و چست
24. ۲۴از کسالت مرد ابتر می شودلایق روبند و معجر می شود
25. ۲۵زاید از دون همتی ای یار فردذلت و عجز و زبونی بهر مرد
26. ۲۶وز کسالت نکبت و ادبار زادتا چه زاید خود از این دو ای عماد